บทที่ 60 ไฟเผาสามสำนักใหญ่

วันที่ห้าเดือนเจ็ด

จั่วจิงได้เดินทางไปเวียนว่ายรับชมแดนสวรรค์ของตระกูลลวี่และตระกูลฝูมาเรียบร้อยแล้วรอบหนึ่ง

พอกลับออกมาด้านนอก

แล้วหันกลับมาจับตาดูพวกนักรบเดนตายสามคนที่เขาจัดส่งไปยังสามสำนักใหญ่ ในเวลานี้คนทั้งสามก็ยังคงโดนทรมานด้วยทัณฑ์ทรมานอันแสนโหดเหี้ยมอยู่ข้างในไม่เลิกรา

"ดี ดี ดี!"

"ไม่สำแดงอานุภาพบ้าง คิดว่าข้าเป็นแมวป่วยหรืออย่างไร"

อุตส่าห์ให้เกียรติยอมเปิดโต๊ะเจรจาด้วยดีๆ แต่กลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เช่นนั้นก็อย่ามาเอ่ยปากโทษว่าเขาลงมืออย่างเหี้ยมเกรียมและเด็ดขาดก็แล้วกัน

จั่วจิงไม่ยอมเสียเวลาพูดพล่ามทำเพลง รีบระดมจัดส่งพวกนักรบเดนตายหนึ่งพันคนในอาณาเขตมณฑลเจียวจี ลอบเดินทางไปขนย้ายน้ำมันไฟถังแล้วถังเล่าที่ลอบโจรกรรมมาจากคลังแสงของทางการเมืองซ่างหยางยามที่วางเพลิงตระกูลเหลยคราวก่อน ออกมาจากถ้ำป่าภายนอกเมือง แล้วแอบลำเลียงมุ่งหน้าไปยังตีนเขาของพรรคตานหยาง พรรคทลายฟ้า และพรรคเทพกายาเงียบๆ

หากจะให้มานั่งลงมือขุดอุโมงค์ใต้ดินในเวลานี้ ย่อมล่าช้าเกินการณ์แน่นอน

"ยังคงโชคดีที่ฉันวางแผนคาดการณ์เรื่องนี้เอาไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว"

จั่วจิงมีความฉลาดหลักแหลมเหนือคนทั่วไปยิ่งนัก

ในใจของเขาครุ่นคิดคำนวณอยู่เสมอว่า ภายในเมืองซ่างหยางอันกว้างใหญ่ สามตระกูลใหญ่ และ สามสำนักใหญ่ ต่างก็มีชื่อเสียงเกียรติคุณโด่งดังเคียงคู่กันมานาน

ในเมื่อตระกูลเหลยยังชั่วช้าเลวทรามได้ขนาดนั้น อีกห้าขุมกำลังที่เหลือจะกลายเป็นคนดีเลิศเลอได้อย่างไรกันล่ะ

พอแอบส่งคนออกไปสืบหาข้อมูลดู ปรากฏว่าพวกมันชั่วช้าเลวทรามจนสมควรตายจริงๆ

ไม่มีใครเป็นคนดีเลยสักคนเดียว

เหตุนี้เขาจึงได้สั่งการให้พวกนักรบเดนตายไปลงมือขุดเจาะพื้นดินเตรียมพร้อมเอาไว้ที่บริเวณตีนเขาของสามสำนักใหญ่ตั้งนานแล้ว

ปล่อยให้นักรบเดนตายตั้งมากมายไปลงมือขุดเจาะพื้นดินรกร้างที่อื่นจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะ

สู้ใช้สติปัญญาคาดการณ์แผนการสู้รบล่วงหน้า แอบขุดอุโมงค์ใต้ดินเตรียมพร้อมเอาไว้ภายในภูเขาที่ตั้งของสามสำนักใหญ่ล่วงหน้า เพื่อเอาไว้ใช้สังเกตการณ์และคอยท่าเปิดฉากโจมตีในวันข้างหน้าจะไม่ดีกว่าหรืออย่างไร

แล้วเป็นอย่างไรล่ะ

ในวันนี้แผนการที่เตรียมไว้ก็ได้หยิบยกออกมาใช้งานจนได้

จั่วจิงลงมืออย่างเหี้ยมเกรียม

คราวนี้เขาตั้งใจจะลงมือทำจริง ถึงขั้นสั่งระดมพลจัดส่งพวกนักรบเดนตายสองร้อยคนจากเมืองเซี่ยหยางเดินทางมาสมทบและช่วยเหลือล่วงหน้า

เมื่อเป็นเช่นนี้

สามสำนักใหญ่จึงได้รับการแบ่งกำลังพลนักรบเดนตายไปประจำการแห่งละสี่hundredคนเป๊ะๆ

นักรบเดนตายสี่hundredคนพกพาน้ำมันไฟติดตัวไปคนละถัง รวมทั้งหมดสี่hundredถัง อาศัยอุโมงค์ใต้ดินลอบไปปรากฏตัวตามจุดต่างๆ รอบบริเวณประตูสำนักของสามสำนักใหญ่ ประจำที่ตามตำแหน่งของตนเองอย่างพร้อมเพรียง คอยท่าเพียงคำสั่งการคำเดียวของจั่วจิงเท่านั้น

เรื่องราวใหญ่โตมโหฬาร

กำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว

...

ภูเขาตานหยาง

พรรคตานหยาง

กุยซงจื่อเอ่ยปากถามซักถามศิษย์เอกของตนจั่วเหวินหรู "เจ้าหนุ่มคนนั้นยอมเปิดปากพูดอะไรออกมาบ้างหรือยัง"

จั่วเหวินหรูมีรูปโฉมภายนอกที่ดูสง่างามและมีความรู้ความสามารถสมดั่งชื่อเสียงเรียงนาม หลังจากได้ยินคำซักถามก็ทอดถอนใจยาวออกมา

"ข้าไม่เคยพบเจอคนที่มีกระดูกเหล็กใจเพชรขนาดนี้มาก่อนเลยขอรับ ต่อให้จะงัดเอาทัณฑ์ทรมานอันแสนโหดเหี้ยมรูปแบบไหนมาใช้งาน เจ้าหนุ่มนั่นกลับปิดปากเงียบสนิทไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวเลยขอรับ"

ยามที่เขานึกถึงแววตาอันแสนเฉยชาไร้ความรู้สึกของเจ้าหนุ่มคนนั้นในระหว่างที่โดนทรมาน ในส่วนลึกของหัวใจพลันเกิดความรู้สึกเย็นยะเยือกวาบขึ้นมาจนขนลุกซู่

จั่วเหวินหรูเริ่มมีความรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาบ้าง "คนกลุ่มนั้นทำตัววางอำนาจอยู่เหนือขอบเขตกฎหมาย เพิ่งจะปั่นหัวตระกูลเหลยจนพังพินาศย่อยยับไปหมด ทว่ากลับไม่ยอมทิ้งร่องรอยหรือเบาะแสอะไรไว้ให้สืบสวนเลยสักนิด ในเวลานี้พวกมันจัดส่งทูตเดินทางมาเจรจาความ ทว่าฝั่งพวกเรากลับปฏิบัติต่อมันอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน เกรงว่าจะนำพาความโกรธแค้นมาสู่สำนักนะขอรับ"

กุยซงจื่อลอบยิ้มออกมาด้วยความมั่นใจ

"พรรคตานหยางของข้ามีความแตกต่างจากตระกูลเหลยอย่างสิ้นเชิง คนในตระกูลเหลยไม่ได้รวมใจเป็นหนึ่งเดียว แถมกิจการธุรกิจก็ขยายกว้างขวางจนกระจัดกระจายและซับซ้อนเกินไป จุดอ่อนจึงมีอยู่รอบตัว เปิดโอกาสให้คนร้ายสามารถลอบลงมือทำลายล้างทีละส่วนได้อย่างง่ายดาย"

ทว่าสำหรับพรรคตานหยางของพวกรารูล่ะก็

กิจการหลักที่เป็นแกนกลางแก่นแท้ที่สำคัญที่สุดล้วนถูกจัดเก็บและซุกซ่อนเอาไว้ภายในแดนสวรรค์ทั้งหมด

ฝั่งโลกมนุษย์ในเวลานี้ต่อให้จะมีร้านค้าหรือกิจการตั้งอยู่บ้าง ทว่าต่อให้กิจการเหล่านั้นโดนทำลายล้างจนพังพินาศหมดสิ้นหรือต้องยอมสละทิ้งไป ย่อมไม่มีทางส่งผลกระทบต่อรากฐานที่แท้จริงของพรรคตานหยางได้เลยสักกึ่งหยด

คำว่า ไร้ความยำเกรง เพราะมีสิ่งค้ำจุน มันหมายความว่าอย่างไรล่ะ

เรื่องราวในเวลานี้แหละคือความหมายของคำคำนี้อย่างแท้จริง

ตระกูลเหลยมีรากฐานมั่งคั่งใหญ่โต ในยามปกติย่อมมีอำนาจบารมีมากล้น

ทว่ายามใดที่โดนศัตรูจองเวรเพ่งเล็งเล่นงาน กิจการธุรกิจที่มากมายเหล่านั้นย่อมกลายสภาพเป็นจุดอ่อนมหาศาลคอยทิ่มแทงตัวเอง

ตระกูลเหลยถึงต้องพบกับจุดจบเพราะเหตุนี้

ทว่าหากหันกลับมามองดูพรรคตานหยางของพวกเรา

"ไม่มีอะไรให้ต้องหวาดกลัวเลยสักนิด"

กุยซงจื่อลอบยิ้มออกมาอย่างราบเรียบ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในความควบคุมดูแลและสติปัญญาของเขาหมดสิ้นแล้ว

ยามที่ได้เห็นท่าทางอันแสนมั่นอกมั่นใจของผู้เป็นอาจารย์ ในใจของจั่วเหวินหรูก็พลันรู้สึกผ่อนคลายโล่งอกตามไปด้วย เขารู้ดีว่าอาจารย์ของตนมีความฉลาดหลักแหลมและมีสติปัญญาเลิศเลอมาแต่ไหนแต่ไร มักจะสามารถมองเห็นจุดสำคัญและลงมือจัดการได้อย่างแม่นยำเสมอ

เชื่อมั่นว่าคราวนี้ก็ย่อมไม่ต่างกัน

พอหันกลับมาครุ่นคิดคำนวณดูอย่างถี่ถ้วนแล้วก็นับว่ามีเหตุผลอยู่เหมือนกัน

คนกลุ่มนั้นแม้จะมีความสามารถปั่นหัวตระกูลเหลยจนพังพินาศย่อยยับได้ก็จริง ทว่าอุบายส่วนใหญ่ที่นำมาใช้งานกลับเป็นเพียงแค่อุบายในโลกมืดที่ไม่สามารถเชิดหน้าชูตาในสังคมได้เลยสักนิด แถมกิจการของตระกูลเหลยถึงจะโดนระดมโจมตีจนพังพินาศไปมาก ทว่าบรรดาแกนนำหลักในวงศ์ตระกูล โดยเฉพาะเหลยสือจวิ้นและบุตรชายกลับยังคงอยู่รอดปลอดภัยดีทุกคน

"เหตุใดคนกลุ่มนั้นถึงไม่ลงมือฆ่าเหลยสือจวิ้นและบุตรชายทิ้งไปเสียเลยล่ะ"

"เหตุใดถึงต้องใช้วิธีการอ้อมค้อมคอยป่วนคอยทำลายให้เสียเวลาขนาดนี้ด้วยล่ะ"

"พิจารณาดูแล้ว ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่อยากฆ่า ทว่าพวกมันไม่มีปัญญาจะฆ่าต่างหาก"

"ความสามารถมีไม่เพียงพอเท่านั้นเอง"

ในเมื่อความสามารถของคนกลุ่มนั้นยังไม่เพียงพอแม้แต่จะลงมือจัดการกับเหลยสือจวิ้นและบุตรชาย แล้วพวกมันจะเอาความมั่นใจและพละกำลังมาจากไหน ถึงได้กล้าดีเดินทางมาชี้นิ้วสั่งการส่งเสียงข่มขู่พรรคตานหยางที่มี ยอดฝีมืออยู่รายล้อมรอบตัว ราวกับฝูงคลื่นมหาศาลขนาดนี้ฮะ

ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจ

ไม่จำเป็นต้องไปสนใจมันเลยสักนิด

หากมันกล้ายื่นมือเข้ามาป่วน ก็แค่ลงมือหักมือของมันทิ้งไปเสียก็สิ้นเรื่อง

กุยซงจื่อยิ้มร่าอย่างเบิกบานใจ

จั่วเหวินหรูจิตใจมั่นคงผ่อนคลาย

ทว่า

ทันใดนั้นเอง

ในเวลานั้น—

"ท่านเจ้าสำนัก ท่านเจ้าสำนัก แย่แล้วขอรับ!"

"ประตูสำนักเกิดเพลิงไหม้แล้วขอรับ!"

จู่ๆ ก็มีศิษย์คนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานข่าวร้าย ทันใดนั้นรอบตัวก็พลันเกิดเสียงเอะอะโวยวายอื้ออึงดังแทรกเข้ามาไม่ขาดสาย—

คนหนึ่งแผดเสียงตะโกนลั่นว่า ไฟไหม้แล้ว ชายหนุ่มส่งเสียงร้องตะโกน หญิงสาวก็ส่งเสียงร้องตะโกนลั่นตามไปด้วย เด็กเล็กสองคนพากันส่งเสียงร้องไห้โฮพร้อมๆ กัน ผ่านไปเพียงชั่วพริบตาก็มีเสียงผู้คนนับร้อยนับพันคนแผดเสียงร้องตะโกนระงับเหตุ เสียงเด็กเล็กนับร้อยนับพันคนร้องไห้ระงม เสียงสุนัขร้อยพันตัวพากันเห่าหอนโฮ่งๆ ท่ามกลางความโกลาหลมีเสียงสิ่งปลูกสร้างโดนความร้อนพัดถล่มพังทลายลงมา เสียงประกายไฟระเบิดดังปะทุเปรี๊ยะปร๊าะ เสียงลมพัดกรรโชกโชยกระพือพัดเสียงดังฟู่ๆ สารพัดสรรพเสียงระเบิดขึ้นพร้อมกันนับร้อยนับพันเสียง แถมยังแฝงด้วยเสียงผู้คนร้องขอความช่วยเหลือระงม เสียงช่วยกันดึงช่วยกันลากอาคารบ้านเรือน เสียงยื้อแย่งสิ่งของ และเสียงสาดน้ำดับไฟ เรื่องราวสารพัดสิ่งสารพัดอย่างที่ควรจะมี ล้วนระเบิดปะทุขึ้นมาจนหมดสิ้นไม่มีตกหล่น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด

ในสมองของจั่วเหวินหรูจู่ๆ ก็พลันนึกถึงวิชาเลียนเสียงสรรพสิ่งขั้นสุดยอดที่เขาเคยมีโอกาสได้ไปนั่งรับชมที่หอห้าเลิศเลอภายในเมืองเซี่ยหยางเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ขึ้นมาหน้าตาเฉย ในเวลานั้นเขารู้สึกว่าคนเลียนเสียงทำได้เหมือนจริงเป็นที่สุด ทว่านึกไม่ถึงเลยว่าเสียงเหตุการณ์ตรงหน้าในเวลานี้จะมีความเหมือนแจ้งประจักษ์แจ่มชัดขนาดนี้ จนทำเอาตัวเขาเกิดอาการเบลอมึนงงคิดไปว่า ตกลงแล้วในเวลานี้ตัวเขาเองกำลังรั้งอยู่ภายในสำนัก หรือว่ากำลังนั่งฟังยอดฝีมือเลียนเสียงกำลังสำแดงวิชาความสามารถอยู่ที่หอห้าเลิศเลอกันแน่วะเนี่ย

จนกระทั่งกุยซงจื่อระเบิดอารมณ์โกรธแค้นแผดเสียงตวาดลั่น "เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!"

จั่วเหวินหรูถึงได้สติกลับคืนมา เขารีบก้าวเท้าเดินก้าวยาวๆ พรวดพราดออกไปดูเหตุการณ์ที่ด้านนอก ทันทีที่สายตาทอดมองไป ปรากฏภาพให้เห็นคือ บริเวณทั้งภายในและภายนอกประตูสำนัก บัดนี้ได้โดน แสงไฟสีแดงฉานจากเพลิงไหม้พวยพุ่งแผดเผาขึ้นสู่ท้องฟ้าเรียบร้อยแล้ว

ไฟ

เพลิงไหม้ขนาดใหญ่ยักษ์

เปลวไฟร้อนแรงแผดเผาไปทั่วชั้นฟ้า

จั่วเหวินหรูพลันนึกเชื่อมโยงไปถึงเปลวเพลิงที่แผดเผาตระกูลเหลยเมื่อไม่นานมานี้ในทันที

ยามนี้เปลวไฟร้อนแรงเหนือคณา

ทว่าจั่วเหวินหรูกลับสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ เขาหันหน้าไปมองกุยซงจื่อที่กำลังตื่นตระหนกและโกรธแค้น พลางเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"อาจารย์ครับ พังพินาศหมดแล้วครับ"

...

พรรคตานหยาง

พังพินาศแล้ว

ไม่สิ ยังกล่าวไม่ถูกต้องนัก

หากจะกล่าวให้แม่นยำยิ่งกว่านั้นก็คือ สามสำนักใหญ่แห่งเมืองซ่างหยางล้วนพังพินาศย่อยยับไปพร้อมๆ กันหมดแล้วต่างหาก

เพลิงไหม้ครั้งใหญ่ที่ปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหัน ได้ซัดสาดกลืนกินประตูสำนักของทั้งสามพรรค แถมยังแผดเผายอดเขา ทั้งสามลูกจนกลายเป็นพื้นที่โล่งเตียนกลวงโบ๋

เหี้ยมเกรียม

ช่างเหี้ยมเกรียมไร้ที่เปรียบ

นับตั้งแต่ประวัติศาสตร์อดีตจนถึงปัจจุบันล่วงเลยมาสองร้อยปี ในการต่อสู้ห้ำหั่นระหว่างสำนักต่อสำนัก หรือตระกูลต่อตระกูล ไม่เคยมีใครพบเห็นวิธีการที่โหดเหี้ยมอำมหิตดุจสายฟ้าฟาดเช่นนี้มาก่อนเลยสักครั้งเดียว

ขุมกำลังขนาดใหญ่ยักษ์ย่อมมีรังนอนของตนเอง

แกไปเผาบ้านคนอื่นได้ คนอื่นก็ย่อมมาเผาบ้านแกได้เช่นกัน

ผู้ที่จุดไฟเผาคนอื่น ย่อมต้องโดนคนอื่นจุดไฟเผาทำลายกลับคืน

ทว่าในคราวนี้กลับปรากฏผู้ทำลายกฎเกณฑ์ที่ไม่ยอมสยบเชื่อฟังระเบียบหน้าไหนโผล่หัวออกมาคนหนึ่ง

ช่างรุ่งโรจน์โชติช่วงชั่วนิรันดร์

บุกทะลวงไปข้างหน้าอย่างไม่มีวันล่าถอย

"ดูสิ"

"ดูเอาเถอะ"

ลวี่เฉิงเซียงฟันกระทบกันแน่นด้วยความสั่นเครือ "เรื่องราวในครานี้ต้องเป็นฝีมือของคนกลุ่มนั้นแน่นอน"

เป็นเพราะภายในเวลาเพียงไม่กี่วันสั้นๆ กลับเกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ระเบิดขึ้นมาติดต่อกัน รูปแบบวิธีการลงมือถอดแบบออกมาเหมือนกันเป๊ะ หากไม่ใช่ฝีมือของกลุ่มคนเดียวกันแล้วจะเป็นฝีมือของใครอื่นได้อีกเล่า

แถมยังไม่จำเป็นต้องเสียเวลาสืบสวนหาเบาะแส ลวี่เฉิงเซียงก็สามารถคาดเดาเรื่องราวได้เองแล้ว

"ต้องเป็นเพราะคนกลุ่มนั้นเดินทางไปหาพวกสามสำนักใหญ่ด้วยเช่นกัน ทว่าพวกสามสำนักใหญ่วางท่าทางถือดีและหยิ่งทะนงตนจนชินชา จึงไม่ยอมใส่ใจใยดี หรือดีไม่ดีอาจจะไปเอ่ยปากล่วงเกินพวกมันเข้า สุดท้ายจึงทำให้คนกลุ่มนั้นโกรธจัด จนลงมือจุดไฟเผาทำลายประตูสำนักของพวกมันจนวายวอดหมดสิ้น"

ในเวลานี้ล่วงเลยเข้าสู่วันที่สามนับตั้งแต่เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ของสามสำนักแล้ว

ลวี่เฉิงเซียงได้รับรายงานข้อมูลสืบข่าวมาตั้งนานแล้ว

"ประตูสำนักของทั้งสามพรรคโดนไฟเผาทำลายจนวายวอดหมดสิ้น บัดนี้กลายสภาพเป็นซากปรักหักพังไปหมดแล้ว รากฐานความมั่งคั่งที่สะสมมานานนับร้อยปีพังพินาศในพริบตา"

"เปลวไฟร้อนแรงแผดเผาติดต่อกันนานถึงสามวันเต็มไม่มีดับ ในเวลานี้ก็ยังคงลุกโชนอย่างน่ากลัว"

"ทว่าคนกลุ่มนั้นก็ยังมีขอบเขตความรอบคอบอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าแอบไปลงมือตอนไหน พวกมันจัดทำแนวกันไฟเอาไว้ที่บริเวณตีนเขาของภูเขาทั้งสามลูกตั้งนานแล้ว ส่งผลให้เพลิงไหม้ป่าในครานี้ทำได้เพียงแผดเผาอยู่เฉพาะบริเวณครึ่งบนของภูเขาทั้งสามลูกเท่านั้น ไม่ไหลบ่าลุกลามออกไปข้างนอกอย่างไม่มีสิ้นสุด"

เมื่อเป็นเช่นนี้

อานุภาพและพละกำลังบารมีของคนกลุ่มนั้นย่อมยิ่งดูมากล้นน่ากลัวขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

การจุดไฟเผาป่าเผาภูเขาน่ะทำได้ง่าย

ทว่าพวกมันกลับมีความสามารถในการขุดทำลายจัดทำแนวกันไฟไปพร้อมๆ กับการจุดไฟเผาภูเขาได้ด้วยนี่สิ คนกลุ่มนี้ต้องระดมจัดส่งกำลังคนออกมามากมายมหาศาลขนาดไหนกันเชียว

ยากที่จะจินตนาการได้จริงๆ

ยิ่งคิดทบทวนดูอย่างถี่ถ้วนก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวจนขนลุกซู่

ลวี่เฉิงเซียงนอกเหนือจากความตกใจเหลือคณาแล้ว ในใจยังคงแฝงด้วยความรู้สึกหวาดกลัวในภายหลังอยู่ไม่น้อย

"ช่างเป็นความโชคดีในความโชคร้ายแท้ๆ ยังดีที่ก่อนหน้านี้ฉันยอมลดตัวสยบเชื่อฟังมัน อย่างน้อยที่สุดก็ยอมปล่อยให้ท่านทูตคนนั้นก้าวเท้าเข้าไปในแดนสวรรค์เรียบร้อยแล้ว มิฉะนั้น เปลวไฟร้อนแรงมหาศาลขนาดนี้คงไม่ได้แผดเผาทำลายแค่สามสำนักใหญ่เท่านั้น ทว่าตระกูลลวี่ของฉันก็คงไม่มีวันรอดพ้นมหันตภัยนี้ไปได้แน่นอน"

เขารู้สึกหวาดกลัวในภายหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า และลอบรู้สึกยินดีในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นกัน

เดิมทีตั้งใจจะผัดวันประกันพรุ่งดึงเวลาในส่วนของภารกิจอีกสองประการที่เหลืออยู่ ทว่าในเวลานี้เขาไม่กล้าเอ้อระเหยดึงเวลาอีกต่อไปแล้ว รีบเอ่ยปากสั่งการทันควัน

"จงรีบจัดเตรียมเนื้อวิเศษหกสิบชั่งเอาไว้ให้พร้อม นำไปส่งมอบให้ถึงมือของท่านทูตคนนั้น ปล่อยให้มันจัดการตามใจชอบได้เลย"

วินาทีต่อมาเขาก็นึกถึงภารกิจประการสุดท้ายขึ้นมาได้

การลงมือฆ่าเหลยสือจวิ้น

เรื่องนี้มีระดับความยากลำบากอยู่ไม่น้อย

ลวี่เฉิงเซียงครุ่นคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันแน่น ตัดสินใจลงมือเด็ดขาด

"จงรีบเดินทางไปที่ภูเขาตะวันตก เชิญตัวน้องเหรินคานผู้ปราดเปรื่องของข้ามาพบด่วน"

ไฟเผาสามสำนักใหญ่

ศึกครานี้ช่วยสร้างชื่อเสียงเกียรติคุณให้โด่งดังสะท้านฟ้าอีกครั้ง

หวาดกลัวแล้ว

พากันหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้ว

...

บันทึกช่วยจำ

แคว้นต้าเยี่ยน

ปีต้าเย่ที่สิบ วันที่ห้าเดือนเจ็ด

หยกหัก ระดับแปด

นักรบเดนตาย 2,101 คน

ปริมาณดิน 2,642,000 คิว

...

จบตอน