บทที่ 59 สร้างชื่อเสียงสะท้านโลกา ชื่อเสียงกินแทนข้าวได้!

จั่วจิงประทับร่างอยู่ในตัวของจ้าวเก้าเก้าเก้าเก้า แล้วโดนเชิญตัวขึ้นไปบนเขาตานหยาง

"ตัวข้าคือเจ้าสำนักพรรคตานหยาง กุยซงจื่อ ขอถามหน่อยว่าท่านคือใคร"

กุยซงจื่อออกหน้ามาต้อนรับและพูดคุยกับจั่วจิงด้วยตัวเอง

จั่วจิงเป็นคนเปิดเผยไม่คิดจะปกปิดชื่อเสียงเรียงนาม จึงเอ่ยปากพูดเสียงดังฟังชัด

"ข้ามีชื่อว่าซ่งกงหมิง ที่เดินทางมาในวันนี้ ก็เพื่อมาแจ้งให้พรรคตานหยางรีบนำกำลังคนออกไปรุมทึ้งตระกูลเหลยแห่งเมืองซ่างหยางโดยเร็ว หากไม่ยอมทำตาม พรรคตานหยางก็จะเป็นรายต่อไปที่จะต้องพังพินาศเหมือนตระกูลเหลย"

คำพูดคำจานี้ช่างไม่เกรงใจกันเลยสักนิด

ทว่ากุยซงจื่อกลับมีความอดทนและจิตใจกว้างขวางเป็นเลิศ ทั่วทั้งใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยน

"น้องซ่ง ตระกูลเหลยกับพรรคตานหยางของข้าไม่เคยมีความแค้นเคืองอะไรกันมาก่อน และพรรคตานหยางของข้ากับพวกท่านก็ไม่เคยมีเรื่องราวบาดหมางอะไรกันด้วย วันนี้เรื่องราวพวกนี้มันเริ่มพูดมาจากตรงไหนกันล่ะ"

คิดจะมาพูดจาหาเหตุผลกับฉันงั้นรึ

"ฉันไม่ชอบพูดจาหาเหตุผลโว้ย!"

จั่วจิงทำตัววางอำนาจบาตรใหญ่

"ข้าตั้งใจจะล้างบางฆ่าตระกูลเหลยให้สิ้นซาก ไม่ใช่แค่พรรคตานหยางของพวกเจ้าเท่านั้น ทว่าสามตระกูลใหญ่และสามพรรคใหญ่ในเมืองซ่างหยาง นอกเหนือจากตระกูลเหลยแล้ว ทุกขุมกำลังล้วนต้องมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ทั้งหมด หากใครไม่ยอมทำตาม ข้าก็จะใช้อุบายแบบเดียวกับที่จัดการตระกูลเหลยมาจัดการพวกเจ้า อย่าหาว่าข้าไม่เตือนล่วงหน้าก็แล้วกัน!"

กุยซงจื่อเอ่ยปากปลอบประโลม

"น้องซ่งอย่าได้รีบร้อน萬事好商量 มีเรื่องอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันได้ ไม่ทราบว่าพวกท่านเป็นกองกำลังจากสายไหนกันรึ แล้วตัวการใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังเป็นใครกัน พอจะนัดหมายออกมาพบปะพูดคุยกันสักหน่อยได้ไหม"

จั่วจิงเป็นคนที่ไม่ชอบเสียเวลาพูดจาพัวพันกับพวกจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์มากที่สุด

ทว่าเขามีประสบการณ์ในการรับมือมามาก ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับคนประเภทนี้ ไม่จำเป็นต้องไปสนใจหรอกว่ามันจะพูดจาอะไรขึ้นมา แกมีหน้าที่แค่พูดเรื่องของตัวเองออกไปก็พอแล้ว

ในเวลานี้เขาก็ลงมือทำแบบนั้นเช่นเดียวกัน—

"ข้ามีภารกิจสามประการจะมอบหมายให้พรรคตานหยางของพวกเจ้าไปจัดการ"

"ข้อแรก ส่งคนเดินทางไปที่เมืองเซิ่งจิง เพื่อลงมือฆ่าเหลยสือเฉา"

"ข้อสอง ส่งมอบเนื้อวิเศษจำนวนหกสิบชั่งมาให้ข้า"

"ข้อสาม ข้าต้องการจะเข้าไปภายในแดนสวรรค์ของพรรคตานหยาง"

...

"เจ้าหนุ่ม!"

ต่อให้กุยซงจื่อจะเป็นคนที่มีอารมณ์และจิตใจดีเลิศเลอขนาดไหน พอโดนกระบวนท่าหมัดมั่วซั่วซัดเข้าใส่หน้าของจั่วจิงเข้าไปชุดใหญ่ ในใจย่อมต้องเกิดอารมณ์ความโกรธแค้นขึ้นมาจนได้ ทั่วทั้งใบหน้ามืดมนดิ่งลงทันที

"ระวังคำพูดคำจาหน่อย ดีไม่ดีอาจจะนำพาความหายนะมาสู่ตัวเองได้นะ!"

จั่วจิงทำตัวราวกับคนหูหนวก

และทำตัวไม่ต่างอะไรจากหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก

ไม่ยอมเอ่ยปากตอบคำถาม เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานตามระบบคำสั่งต่อไปอย่างเดียว—

"ลองหันกลับไปทบทวนดูเรื่องของตระกูลเหลยให้ดีๆ สิ"

"พวกข้าสามารถปั่นหัวตระกูลเหลยจนพังพินาศย่อยยับได้ขนาดนี้ ย่อมสามารถปั่นหัวพรรคตานหยางจนพังพินาศย่อยยับได้เช่นเดียวกัน"

"คิดจะทำหรือไม่ทำ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้าแล้วล่ะ"

"ภายในเวลาหนึ่งวัน ต้องจัดการภารกิจข้อที่สองให้เสร็จสิ้น"

"ภายในเวลาสามวัน ต้องจัดการภารกิจข้อที่สามให้เสร็จสิ้น"

"ภายในเวลาสิบวัน ต้องจัดการภารกิจข้อที่หนึ่งให้เสร็จสิ้น"

"มิฉะนั้นมหันตภัยร้ายแรงย่อมต้องมาเยือนถึงหน้าประตูสำนัก อย่าหาว่าข้าไม่เตือนล่วงหน้าก็แล้วกัน!"

จั่วจิงมีเคล็ดลับวิชาในการเจรจาต่อรองอยู่เหมือนกัน

กระบวนท่าหมัดมั่วซั่วซ้อมอาจารย์เฒ่าจนน่วม

ต่อให้กุยซงจื่อจะเป็นคนดีขนาดไหน ในเวลานี้ทั่วทั้งใบหน้าก็โกรธแค้นจนกลายเป็นสีเขียวคล้ำไปหมดแล้ว

"ใครก็ได้ ลากตัวมันลงไปข้างล่าง แล้วระดมทุบตีมันให้หนักๆ!"

จั่วจิงพอได้ยินคำสั่ง ก็รีบถอนความรู้สึกและดึงร่างจิตแยกตัวออกมาทันควัน

ดี ดี ดี!

พรรคตานหยางหาเรื่องตายเองแท้ๆ!

...

พรรคตานหยางไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

พรรคทลายฟ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

พรรคเทพกายาก็ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเหมือนกัน

ยังคงโชคดีที่—

"ผู้ที่รู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ ย่อมถือเป็นยอดคน"

"ลวี่เฉิงเซียง แกคือยอดคนตัวจริง"

จั่วจิงประทับร่างอยู่ในตัวของจ้าวเก้าเก้าหก

เขาได้รับการต้อนรับและปฏิบัติต่ออย่างนอบน้อมยำเกรงจากลวี่เฉิงเซียงผู้เป็นผู้นำตระกูลลวี่

ภารกิจทั้งสามประการล้วนได้รับการตอบรับปากตกปากรับคำทั้งหมด ทำเอาในใจของจั่วจิงรู้สึกเบิกบานใจเป็นยิ่งนัก

ลวี่เฉิงเซียงเอ่ยปากพูดขึ้นว่า "ภารกิจทั้งสามประการนี้ ข้อที่สามนับว่าจัดการได้ง่ายดายที่สุด แดนสวรรค์ของตระกูลลวี่ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ใช้เวลาเดินทางเพียงสองวันก็สามารถไปถึงได้ ทว่าภารกิจข้อที่หนึ่งและข้อที่สอง คงต้องขอความเมตตาจากพวกท่านช่วยผ่อนปรนเวลาออกไปอีกสักหน่อยเถิดขอรับ เนื้อวิเศษนั้นมีค่าล้ำเลิศ ยอดปริมาณมหาศาลตั้งห้าสิบชั่ง ในเวลาอันสั้นย่อมยากที่จะรวบรวมได้ครบถ้วน ส่วนเรื่องของเหลยสือจวิ้น ตัวเขาเอาแต่เก็บตัวเงียบเชียบไม่ค่อยยอมย่างกรายออกจากจวน แถมที่ด้านข้างยังมีพวกยอดฝีมือคอยอารักขาอย่างแน่นหนา กำหนดเวลาเพียงแค่หนึ่งเดือน เกรงว่าจะยากที่จะลงมือจัดการได้สำเร็จขอรับ"

แม่มันเถอะ!

คิดจะมาต้มตุ๋นหลอกลวงฉันงั้นรึ

หากจั่วจิงเป็นคนไร้ประสบการณ์ ดีไม่ดีอาจจะโดนลวี่เฉิงเซียงปั่นหัวหลอกลวงจนหลงเชื่อไปแล้วจริงๆ "ในยามนั้นตระกูลเหลยใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็สามารถหยิบยกเนื้อวิเศษหกสิบชั่งออกมามอบให้ข้าได้หน้าตาเฉย พวกแกก็เป็นถึงหนึ่งในสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองซ่างหยางเหมือนกันแท้ๆ ไฉนตระกูลลวี่ของแกถึงไม่มีปัญญาหยิบยกออกมาได้ฮะ"

ไอ้คนสับปลับ!

ตั้งใจจะมาป้อยอพูดจาโกหกคำโตใส่ชัดๆ!

จั่วจิงส่งสายตาโกรธดุดันจ้องเขม็งตรงไปที่ลวี่เฉิงเซียง

ลวี่เฉิงเซียงรีบเอ่ยปากอธิบายด้วยความลนลาน "แดนสวรรค์แต่ละแห่งย่อมมีความแตกต่างกันไปขอรับ แดนสวรรค์ของตระกูลเหลยบางทีอาจจะสามารถออกล่าพวกสัตว์อสูรพิสดารได้ง่ายดายกว่า ทว่าแดนสวรรค์ของตระกูลลวี่ของข้านั้น—"

เขาหยุดพูดเพื่อเฝ้ารอคอยให้จั่วจิงเอ่ยปากซักถามข้อมูลต่อ

ทว่าจั่วจิงกลับดึงดันนิ่งเงียบไม่ยอมเอ่ยปากถามออกมาหน้าตาเฉย

ลวี่เฉิงเซียงทำได้เพียงเอ่ยปากเล่าเรื่องราวต่อไปด้วยตัวเอง "—ทว่าแดนสวรรค์ของตระกูลลวี่ของข้าครานี้! เฮ้อ! ไม่พูดถึงมันจะดีกว่าขอรับ! เรื่องราวมันยาวนานยากที่จะอธิบายได้หมดสิ้น เอาเป็นว่าหลังจากเวลาผ่านพ้นไปสองวัน ยามที่ท่านทูตเดินทางก้าวเข้าไปเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว ก็ย่อมจะเข้าใจแจ้งแทงทะลุได้เองแน่นอนขอรับ"

ไอ้พวกชอบอมพะนำทำตัวลึกลับ!

น่ารำคาญสิ้นดี!

จั่วจิงรีบเก็บกู้ความรู้สึกชื่นชมยินดีที่มีต่อลวี่เฉิงเซียงก่อนหน้านี้กลับคืนมาจนหมดสิ้น

ตาแก่คนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรเลยสักนิด

"ถ้าอย่างนั้นก็รอให้ผ่านพ้นไปสองวันก่อนค่อยมาว่ากันใหม่!"

จั่วจิงหลับตาลงเพื่อพักผ่อนซ่อนเร้นจิตใจ ก่อนจะดึงร่างจิตแยกตัวเดินทางจากไปทันที

...

ฝั่งตระกูลลวี่สถานการณ์โดยรวมนับว่าดำเนินไปได้อย่างราบรื่นดี

ฝั่งตระกูลฝูเองก็ไม่ได้มีความแตกต่างกันเท่าไหร่นัก

ภาพสะท้อนที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงระหว่างสองตระกูลใหญ่และสามสำนักใหญ่ จั่วจิงครุ่นคิดคำนวณเพียงชั่วอึดใจเดียวก็สามารถทำความเข้าใจแจ้งแทงทะลุได้ทันที "ตระกูลลวี่และตระกูลฝูมีสภาพรากฐานไม่ต่างอะไรจากตระกูลเหลย มีกิจการร้านค้าตั้งอยู่มากมาย มีคนในวงศ์ตระกูลอยู่เป็นจำนวนมาก พวกลูกเมียครอบครัวก็มีอยู่รายล้อมรอบตัว และที่สำคัญคือทุกคนล้วนมีสุสานบรรพบุรุษตั้งอยู่เหมือนกันหมด"

พวกมันมีความหวาดกลัวอยู่ในใจนั่นเอง!

ในเมื่อจั่วจิงมีความสามารถปั่นหัวตระกูลเหลยจนพังพินาศย่อยยับได้ขนาดนี้ ย่อมสามารถใช้วิธีการแบบเดียวกันมาป่วนทำลายขุมกำลังของพวกมันให้ไร้ซึ่งความสงบสุขได้เช่นเดียวกัน

เพราะฉะนั้น

ทางที่ดีที่สุดคืออย่าได้ไปล่วงเกินเขาเด็ดขาด

ทางที่ดีที่สุดคือร่วมมือกันสามัคคีนับพามาซึ่งทรัพย์สินจะดีกว่า

ขอเพียงไม่ใช่ข้อเรียกร้องที่รุนแรงและเกินเลยขอบเขตจนเกินไป สิ่งไหนที่พอจะเอ่ยปากตอบตกลงได้ก็ให้รีบตอบตกลงไปซะ คอยให้ความร่วมมืออยู่เงียบๆ ย่อมดีที่สุด ไม่จำเป็นต้องออกไปต่อสู้แย่งชิงเพื่ออารมณ์ชั่ววูบให้เสียเวลา

...

"ไม่แน่ว่าในระหว่างช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่มีโอกาสได้คบค้าสมาคมพัวพันกันในครานี้ จะช่วยให้พวกเราสามารถสืบหาข้อมูลเบื้องลึกเกี่ยวกับรากฐานที่แท้จริงของคนกลุ่มนั้นมาได้มากขึ้นก็เป็นได้"

"เมื่อถึงเวลานั้น"

"ต่อให้คนกลุ่มนั้นจะยังคงเดินหน้ายื่นข้อเรียกร้องที่รุนแรงและเกินเลยขอบเขตมากขึ้นกว่าเดิม หรือต่อให้ต้องถึงขั้นหักหน้าเปิดศึกกัน ตระกูลฝูของพวกเราก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่เหมือนอย่างตระกูลเหลย ที่ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าศัตรูคู่อาฆาตของตัวเองเป็นใครแต่กลับโดนระดมทุบซ้อมจนหมอบราบคาพื้นไปเรียบร้อยแล้ว!"

ฝูเจี้ยนสวิ่นผู้นำตระกูลฝูเอ่ยปากสั่งสอนบุตรชายทั้งสองคนของตน "ขุมกำลังที่ลงมือทำลายล้างตระกูลเหลยกลุ่มนี้มีความลึกลับซับซ้อนเป็นที่สุด ความลึกลับนี่แหละคือเกราะคุ้มกายที่ดีที่สุดของพวกมัน ทว่าขอเพียงได้ก้าวเข้าไปสัมผัสพัวพันกันมากขึ้น ความลึกลับเหล่านั้นย่อมต้องสูญสลายหายไป และเมื่อถึงเวลานั้นพวกมันก็อาจจะไม่ได้น่ากลัวหรือเป็นภัยคุกคามสำหรับพวกเราอีกต่อไปแล้วก็ได้"

ทว่านั่นเป็นเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า

หากพูดถึงสถานการณ์ในเวลานี้ล่ะก็—

"จงยอมโอนอ่อนผ่อนตามมันซะ"

"คอยให้ความร่วมมือกับมันซะ"

"ไม่มีเรื่องอะไรที่พวกเราจะไม่สามารถยอมลดราวาศอกให้ได้หรอกนะ"

ฝูเจี้ยนสวิ่นได้เรียนรู้วิชาและประสบการณ์มาจากความพินาศของตระกูลเหลยมากมายจริงๆ

บุตรชายคนโตฝูโป๋หย่งขมวดคิ้วแน่น "ทว่าดูเหมือนพวกมันจะมีความสนใจในแดนสวรรค์ของพวกเราอยู่ไม่น้อยเลยนะขอรับ"

ฝูเจี้ยนสวิ่นเอ่ยปากตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดคำนวณเลยสักนิด "ขอเพียงพวกมันไม่ได้ตั้งใจจะมาบุกรุกแย่งชิงเอาแดนสวรรค์ไปครอบครองเป็นของตัวเอง ยอมแบ่งส่วนแบ่งให้พวกมันไปสักครึ่งหนึ่ง ร่วมแรงร่วมใจช่วยกันบุกเบิกพัฒนาพื้นที่ไปพร้อมๆ กัน มันจะเสียหายตรงไหนกันล่ะฮะ"

บุตรชายคนรองฝูชูหย่วนถึงกับยืนอ้าปากค้างตาโตด้วยความอัศจรรย์ใจ "เหตุใดถึงต้องยอมลดตัวลงไปถึงขนาดนี้ด้วยล่ะขอรับ!"

"หึ!"

ฝูเจี้ยนสวิ่นสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที "ช่วงวันสองวันนี้พวกเจ้าไม่ต้องรั้งอยู่ภายในบ้านหรอกนะ ให้พากันเดินทางออกไปข้างนอก ไปเดินดูซากปรักหักพังของร้านค้าหลายสิบร้านและโรงเก็บของอีกหลายสิบแห่งของตระกูลเหลยที่โดนไฟเผาวายวอดภายในเมืองเสียบ้าง จากนั้นก็ให้เดินทางต่อไปที่ป้อมตระกูลเหลย ไปดูสภาพสุสานบรรพบุรุษของพวกมันที่โดนขุดทำลายและโดนไฟเผาจนไม่หลงเหลือชิ้นดี และไปดูสภาพคันเขื่อนแม่น้ำปาจ้างที่พังทลายจนปล่อยน้ำไหลบ่าเข้าท่วมป้อมตระกูลเหลยจนหมดสิ้นซะด้วยนะ!"

จงเดินทางออกไปดูให้เต็มสองตาซะเถอะ!

หลังจากเดินทางไปดูจนเห็นแจ้งประจักษ์แก่สายตาแล้ว จิตใจย่อมต้องยอมสยบเชื่อฟังอย่างนอบน้อมแน่นอน!

...

จั่วจิงลองนำข้อมูลของทั้งสองฝ่ายมาเปรียบเทียบคำนวณดู

ฝั่งตระกูลฝูมีระดับความพร้อมในการให้ความร่วมมือสูงส่งที่สุด สูงส่งจนทำเอาตัวเขาคิดในใจว่า วันข้างหน้าหากต้องลงมือรุนแรงกับตระกูลนี้คงจะรู้สึกละอายใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

สามสำนักใหญ่ไม่ยอมให้ความร่วมมือ แบบนี้ย่อมไม่ดีแน่

ตระกูลลวี่ทำงานเยิ่นเย้อผัดวันประกันพรุ่ง แบบนี้ย่อมไม่ดีแน่

ทว่าตระกูลฝูยอมให้ความร่วมมือดีเกินไป แบบนี้ก็ไม่ดีเหมือนกันนะเนี่ย!

จั่วจิงรู้สึกเบื่อหน่ายกับการวางท่าทางของสองตระกูลและสามสำนักแห่งเมืองซ่างหยางเป็นที่สุด ทำเอาใบหน้าของเขาไร้ซึ่งรอยยิ้มอันแสนเบิกบานใจ

ยังคงโชคดีที่ในเวลาอันใกล้นี้ กำลังจะมีแดนสวรรค์แห่งใหม่ถึงสองแห่งเปิดอ้าออกคอยท่าให้เขาเดินทางเข้าไปรับชมและทัศนศึกษา ซึ่งน่าจะพอช่วยปัดเป่าละลายความรู้สึกสะอิดสะเอียนที่ต้องมาคอยปฏิสัมพันธ์พัวพันกับพวกขุมกำลังชั่วร้ายเหล่านี้ลงไปได้บ้างไม่มากก็น้อย

...

วันที่สี่เดือนเจ็ด

นักรบเดนตายสองคนในสังกัดของจั่วจิง ได้แยกย้ายกันเดินทางก้าวเข้าสู่แดนสวรรค์ทั้งสองแห่งของตระกูลลวี่และตระกูลฝูเรียบร้อยแล้ว

ในจำนวนนั้น

แดนสวรรค์ของตระกูลลวี่ตั้งอยู่บนภูเขาหนานเยว่ ห่างออกไปทางทิศใต้ประมาณหนึ่งร้อยกว่าลี้

แดนสวรรค์ของตระกูลฝูตั้งอยู่บนเนินเขาปาจื้อ ห่างออกไปทางทิศตะวันออกประมาณหนึ่งร้อยลี้

หลังจากก้าวเข้าสู่แดนสวรรค์ของตระกูลลวี่แล้ว จะไปโผล่อยู่บนเกาะกลางทะเลแห่งหนึ่ง เกาะแห่งนี้มีขนาดเล็กมาก เล็กเท่าเมล็ดถั่ว มักจะเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างพายุไต้ฝุ่นและคลื่นยักษ์สึนามิอยู่เป็นประจำ เอะอะก็เกิดภัยอันตรายร้ายแรงถึงขั้นพินาศล่มสลายได้ง่ายๆ

หลังจากก้าวเข้าสู่แดนสวรรค์ของตระกูลฝูแล้ว จะไปโผล่อยู่ท่ามกลางขุนเขาขนาดใหญ่ยักษ์แห่งหนึ่ง ป่าเขารกชัฏลึกล้ำเป็นที่สุด ไร้ร่องรอยผู้คนสัญจรผ่าน มักจะมีพวกสัตว์อสูรพิสดารบุกเข้ามาโจมตีอยู่บ่อยครั้ง แถมยังมีหมอกพิษแผ่ปกคลุมอยู่ตลอดทั้งปี ขอเพียงประมาทเลินเล่อแม้เพียงกึ่งก้าวก็ต้องเอาชีวิตไปทิ้งในปรโลกทันที

"แดนสวรรค์ไร้ซึ่งความสุข"

"คำพูดคำจานี้ช่างไม่ผิดเพี้ยนเลยจริงๆ"

จั่วจิงเดินทางไปรับชมแดนสวรรค์ทั้งสองแห่งนี้ติดต่อกัน จากนั้นก็นำมาเปรียบเทียบคำนวณกับแดนสวรรค์ทรายทอง แล้วสืบพบว่า แดนสวรรค์ทั้งสามแห่งนี้ล้วนตั้งอยู่บนภูมิประเทศที่ไม่เอื้ออำนวยและมีความอันตรายถึงขีดสุดทั้งสิ้น

ทะเลทรายย่อมยากที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าได้แม้เพียงคืบเดียว

เกาะกลางทะเลก็ยิ่งทำเอาโดนกักขังเอาไว้จนมุมตาย

ขุนเขาขนาดใหญ่ยักษ์ก็มีสภาพไม่ต่างกัน

คิดอยากจะออกสำรวจงั้นรึ

ย่อมทำได้

ทว่าต้องเอาชีวิตคนไปถมเติมช่องว่างเอาเอง

ตระกูลเหลยลงมือทำแบบนี้ภายในแดนสวรรค์ทรายทอง

ตระกูลลวี่ลงมือทำแบบนี้ภายในแดนสวรรค์เกาะกลางทะเล

ตระกูลฝูก็ลงมือทำแบบเดียวกันนี้ภายในแดนสวรรค์ขุนเขาใหญ่ยักษ์เช่นเดียวกัน

เวลาผ่านพ้นไปหลายปี

บาดเจ็บล้มตายย่อยยับเยินมหาศาล

ทว่าระดับความคืบหน้าในการบุกเบิกพัฒนา และระดับความคืบหน้าในการออกสำรวจ กลับมีค่าเข้าใกล้ศูนย์

"หากปล่อยให้ฉันลงมือ ฉันก็คงทำไม่ไหวเหมือนกัน"

จั่วจิงเคยลงมือทดลองด้วยตัวเองภายในแดนสวรรค์ทรายทองมาแล้ว จึงรู้แจ้งดีว่าพวกนักรบเดนตายไม่ได้มีความสามารถรอบด้านทำได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ยามต้องเผชิญหน้ากับภัยธรรมชาติอันแสนโหดร้ายและพวกสัตว์อสูรพิสดาร ก็ตกอยู่ในสภาพมืดแปดด้านทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ขอเพียงพูดถึงในเวลานี้ล่ะก็—

"การออกสำรวจ!"

"การบุกเบิกพัฒนา!"

"เรื่องพวกนี้อย่าได้ไปนึกหวังเลยจะดีกว่า"

รูปแบบการใช้งานแดนสวรรค์ในขั้นตอนปัจจุบัน มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น—

การออกล่าพวกสัตว์อสูรพิสดารอย่างจำกัด

เพื่อจัดหาเนื้อวิเศษมาครองได้อย่างมั่นคง

...

จบตอน