บทที่ 100 ดาบมารปะทะดาบจิงหง! (ตอนที่ 3)

"อะไรนะ?"

 "ซ่งเยี่ยนตายแล้ว?"

 "ดาบเดียวอีกแล้ว... แถมคราวนี้ต่างจากคู่รักกลองโลหิต เพราะซ่งเยี่ยนเตรียมตัวมาอย่างดี มิหนำซ้ำยังเป็นฝ่ายลอบโจมตีก่อนแท้ๆ กลับถูกสังหารในดาบเดียว..."

ยาจกเทพแห่งกังหนำและมาดามโบตั๋นที่เพิ่งจะเริ่มขยับตัวเมื่อครู่ พลันรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดราดรดตั้งแต่หัวจรดเท้า ความทะเยอทะยานมลายสิ้น! ทั้งสองดึงสติกลับมาได้อย่างสมบูรณ์ และไม่กล้าขยับเขยื้อนส่งเดชอีกต่อไป

"ดาบจิงหง" จี้ชิง ช่างน่าหวาดหวั่นเหลือเกิน เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เขาสังหารยอดฝีมือระดับหนึ่งไปแล้วถึงสามคน นี่มันความสามารถระดับไหนกัน? ทั่วยุทธภพจะมีระดับหนึ่งสักกี่คน? หากนับรวมยอดฝีมือระดับหนึ่งสามคนจากสำนักเทียนซานเข้าไปด้วย จนถึงตอนนี้จี้ชิงสังหารระดับหนึ่งไปแล้วถึงหกคน! เพียงแค่คิดก็ทำให้ผู้คนใจสั่นระรัว!

อย่างไรก็ตาม ความตายของซ่งเยี่ยนก็ไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว อย่างน้อย จี้ชิงก็ต้องใช้เวลาหนึ่งดาบในการสังหารซ่งเยี่ยน และเวลาเพียงหนึ่งดาบนั้น ก็เพียงพอแล้วสำหรับซ่งอี้

ซ่งอี้พุ่งไปถึงเบื้องหน้าของชายใบ้ ชายใบ้เงื้อดาบมารฟันเข้าใส่ซ่งอี้ทันที ทว่าซ่งอี้คือยอดฝีมือระดับหนึ่งตัวจริง มิหนำซ้ำยังมี "จิตดาบวิบัติ" ขั้นที่สาม จึงไม่เกรงกลัวต่อ "ความอำมหิต" ของดาบมาร เมื่อปราศจากการล่อลวงของความอำมหิต ซ่งอี้จึงมองทะลุความตื้นลึกหนาบางของชายใบ้ได้ในพริบตา ก็แค่คนธรรมดาที่ไร้วรยุทธ์ ต่อให้ถือดาบมารอยู่ในมือ แล้วจะอย่างไร?

"ฉับ!" ซ่งอี้ตวัดดาบออกไปหนึ่งครั้ง ทว่ากลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายดาบสามสาย ต่อให้ดาบมารจะทรงพลังปานใด สกัดกั้นประกายดาบได้สองสาย แต่ก็มิอาจต้านทานสายที่สามได้

"ฉึก!" ศีรษะของชายใบ้กระเด็นลอยคว้างขึ้นฟ้าทันที ดาบมารร่วงหล่นจากมือของชายใบ้ และถูกซ่งอี้คว้าเอาไว้ได้โดยตรง ยามที่มือของซ่งอี้กุมด้ามดาบมาร หัวใจของเขาก็ลิงโลดด้วยความยินดีสุดขีด

"ฮ่าๆๆ ในที่สุดข้าก็ได้ดาบมารมาครอง!" เมื่อมีดาบมารในมือ ความฮึกเหิมของซ่งอี้ก็พุ่งทะยาน! กลิ่นอายบนร่างของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ดูไปแล้วคล้ายคลึงกับ "เจตจำนงดาบ" อยู่บ้าง ทว่านั่นไม่ใช่เจตจำนงดาบ แต่มันคือไอสังหารล้วนๆ การที่สามารถกลั่นไอสังหารได้มากมายขนาดนี้ แสดงให้เห็นว่าดาบมารเล่มนี้สังหารคนมามากเพียงใด ช่างมากมายจนยากจะนับคำนวณ!

ซ่งอี้สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แข็งแกร่งกว่าตัวเขาในยามปกติหลายเท่าตัว ราวกับว่ามันได้ทำลายพันธนาการบางอย่างไป ทำให้เขาเกิดความลำพองใจขึ้นมา เมื่อมีดาบมารในมือ ยุทธภพอันกว้างใหญ่นี้เขาย่อมไปได้ทุกที่!

"ซ่งเยี่ยน เจ้าจะไม่ตายเปล่า!" ซ่งอี้รู้ดีว่าซ่งเยี่ยนตายแล้ว แต่ในสายตาของเขา การที่เขาได้ดาบมารมาครอง ความตายของซ่งเยี่ยนก็นับว่าคุ้มค่า! สายตาของซ่งอี้พลันจ้องเขม็งไปที่ยาจกเทพแห่งกังหนำ

"ไอ้ขอทานแก่ คราวก่อนเจ้าโอหังนักไม่ใช่รึ?" ซ่งอี้ก้าวเดินเข้าไปหายาจกเทพทีละก้าว

"ซ่งอี้ อย่าคิดว่าได้ดาบมารมาแล้วตาแก่อย่างข้าจะกลัวเจ้า!" ยาจกเทพขยับกายวูบเดียวก็มาปรากฏตัวตรงหน้าซ่งอี้ ทว่าซ่งอี้กลับไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาสะบัดมือฟันดาบมารลงไปตรงๆ ประกายดาบสีเลือดสาดกระจาย ราวกับมีใบหน้าปีศาจอันดุร้ายนับไม่ถ้วนกำลังกรีดร้อง ดาบนั้นฟันลงมาพร้อมกับไอสังหารที่ม้วนตลบ

ยาจกเทพโคจรพลังวัตรทั่วร่าง ระเบิดหมัดออกไปโดยตรง หมัดนี้ประดุจดวงตะวันอันเจิดจ้า แฝงไปด้วยพลังหยางอันเปี่ยมล้น

"ตูม!" พลังทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง ยาจกเทพสัมผัสได้ถึงพลังประหลาดสายหนึ่งพุ่งเข้ากระแทกร่างของเขาในพริบตา

"อั้ก!" ยาจกเทพสะท้านไปทั้งร่าง อวัยวะภายในปั่นป่วนอย่างหนัก ก่อนจะกระอักเลือดคำโตออกมา หัวใจของยาจกเทพเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างที่สุด เพียงดาบเดียว เขาก็บาดเจ็บสาหัสแล้วรึ? และเขาเห็นชัดแจ้งว่า นั่นเป็นเพียงดาบที่ซ่งอี้ฟันออกมาส่งๆ เท่านั้น ไม่ได้ใช้หลักวิชาดาบใดๆ เลย แม้แต่พลังวัตรก็ไม่ได้ใช้ด้วยซ้ำ

ดาบมาร... กลับทรงพลังถึงระดับนี้เชียวรึ? ในมือของนักสู้ระดับสองอาจจะดูไม่ออก แต่เมื่อมาอยู่ในมือของยอดฝีมือระดับหนึ่ง อานุภาพของดาบมารนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! 

เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่านักสู้โดยรอบต่างก็ตกตะลึงจนหน้าถอดสี นั่นคือยาจกเทพแห่งกังหนำเชียวนะ! ยอดฝีมือระดับหนึ่งผู้เกรียงไกรแห่งกังหนำ

ซ่งอี้กลับฟันดาบเดียวทำให้ยาจกเทพบาดเจ็บสาหัสได้ง่ายๆ เช่นนี้เชียวรึ?

"ฮ่าๆๆ ตาแก่ ความโอหังก่อนหน้านี้หายไปไหนหมดแล้วล่ะ?" เมื่อมีดาบมารในมือ ซ่งอี้รู้สึกว่าชีวิตครึ่งแรกของเขาช่างเสียเปล่า การสืบทอดของตระกูลอะไรกัน การคัดเลือก "ดาบเทพ" อะไรกัน การหยั่งรู้วิชาดาบอะไรกัน ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ! เมื่อเขาได้ครอบครองดาบมาร เขาจึงได้รู้ว่าในใต้หล้านี้มีสมบัติวิเศษเช่นนี้อยู่ด้วย นี่ไม่ควรเรียกว่าดาบมาร แต่มันควรเรียกว่า "ดาบเทพ" ต่างหาก!

"ตาแก่ ไปลงนรกซะ!" ซ่งอี้เงื้อดาบฟันลงมา หมายจะผ่าร่างยาจกเทพเป็นสองซีก

"แคร่ก!" ทันใดนั้น ปราณดาบที่ซ่งอี้ฟันออกมายังไม่ทันจะถึงตัวยาจกเทพ กลับถูกแช่แข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่พื้น

"หืม?" ซ่งอี้เบนสายตาไปมองจี้ชิงที่อยู่ด้านข้าง "เจ้าคิดจะขวางข้ารึ?" ซ่งอี้จ้องจี้ชิงเขม็ง แม้ในตอนนี้เขามีดาบมารในมือและรู้สึกว่าตนเองไร้เทียมทาน ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับจี้ชิง ลึกๆ ในใจเขาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์อันตราย ราวกับว่าคนตรงหน้า... อันตรายยิ่งนัก!

จี้ชิงมองซ่งอี้แล้วกล่าวเรียบๆ ว่า "เจ้าถูกมารเข้าสิงเสียแล้ว!"

"มารเข้าสิงรึ?" ซ่งอี้หัวเราะเยาะ "น่าขัน ข้ามี 'จิตดาบวิบัติ' ขั้นที่สามคอยคุ้มครองจิตใจ ความอำมหิตเพียงเท่านี้จะทำให้ข้าเข้าสู่ทางมารได้อย่างไร? ข้าต่างหากที่เป็นผู้ควบคุมดาบมาร และใช้มันตามใจปรารถนา!"

"งั้นรึ? เช่นนั้นเจ้าลองถามคนอื่นดูสิ"

ซ่งอี้หันไปมองมาดามโบตั๋น พบว่านางมีสีหน้าเคร่งเครียดประหนึ่งเผชิญศัตรูคู่อาฆาต เขาหันไปมองนักสู้คนอื่นๆ สายตาของคนเหล่านั้นดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความหวาดกลัวและมีความโลภปนอยู่เล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันไปมองพวกลูกน้อง มือดาบตระกูลซ่ง คนเหล่านี้คือคนของเขาเอง ทว่าทำไมมือดาบตระกูลซ่งเหล่านั้นถึงได้จ้องมองเขาด้วยสายตาที่หวาดกลัวถึงเพียงนั้น?

"พวกเจ้ากลัวอะไรกัน?" ซ่งอี้ถาม

มือดาบตระกูลซ่งมองหน้ากันเอง ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า "นายท่าน... ท่านถูกมารเข้าสิงไปแล้วจริงๆ ครับ..."

"เหลวไหล! ข้าไม่มีวันถูกมารเข้าสิง!" ซ่งอี้ระเบิดโทสะออกมา เขามีจิตดาบวิบัติขั้นที่สาม จะถูกมารเข้าสิงได้อย่างไร?

จี้ชิงมองดูท่าทางคลุ้มคลั่งของซ่งอี้ ในใจก็แจ้งกระจ่างแล้ว ซ่งอี้ถูกมารเข้าสิงไปแล้วจริงๆ! ความอำมหิตของดาบมารเล่มนี้ช่างพิศวงนัก ซ่งอี้พร่ำบอกว่าตนมีจิตดาบวิบัติขั้นที่สามซึ่งน่าจะเป็นวิชาลับของตระกูลซ่ง แต่สุดท้ายก็ยังหนีไม่พ้น กลายเป็นหุ่นเชิดของดาบมารไปเสียได้ แทนที่จะบอกว่าซ่งอี้ควบคุมดาบมาร มิสู้บอกว่าดาบมารนั่นแหละที่เป็นฝ่ายควบคุมซ่งอี้ ขอเพียงซ่งอี้สังหารคน ดาบมารก็จะยิ่งสะสมไอสังหาร และอานุภาพของมันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น นี่คือดาบมารที่น่ากลัวจริงๆ!

อย่างไรก็ตาม ต่อให้ดาบมารจะน่ากลัวเพียงใด จี้ชิงก็ทำความเข้าใจมันได้เกือบหมดแล้ว เขาไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาในครั้งนี้ นั่นคือการชิงดาบมาร! และเขาสัมผัสได้ลางๆ ว่า "เจตจำนงดาบ" ขั้นเชี่ยวชาญของเขา สามารถสยบดาบมารเล่มนี้ได้จริง

"จี้ชิง ข้าสัมผัสได้ว่าเจ้าเองก็อยากได้ดาบมารเล่มนี้ ฮ่าๆๆ เช่นนั้นก็เข้ามา! พอดีเลย ข้าอยากจะประลองวรยุทธ์กับเจ้านานแล้ว มาดูกันว่าใครกันแน่คือดาบอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ!" ซ่งอี้ถือดาบมาร ไอแห่งมารแผ่ซ่านท่วมท้น หมายมั่นจะประลองดาบกับจี้ชิง!

"ตกลง เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า!" จี้ชิงพยักหน้าตอบรับ จากนั้น เขาก็ค่อยๆ วางมือลงบนด้ามดาบ

"ตูม!" เจตจำนงดาบถูกกระตุ้นขึ้น เหนือศีรษะของจี้ชิงราวกับมีดาบวิเศษพาดขวางอยู่ คมดาบอันน่าสะพรึงกลัวดูเหมือนจะทะลวงผ่านห้วงอวกาศ ส่วนเหนือศีรษะของซ่งอี้คือไอสังหารที่กลั่นตัวจนเกือบเป็นรูปร่าง ลุกโชนราวกับเปลวเพลิง เจตจำนงดาบและไอสังหาร ปะทะกันอย่างรุนแรงกลางอากาศ!