บทที่ 99 ดาบมารปรากฏ! (ตอนที่ 2)

“ลูกผู้ชายควรเป็นเช่นนี้เอง!”

เยี่ยนฉางเทียนสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความตื่นเต้น จนใบหน้าแดงก่ำ

เหล่านักสู้ในยุทธภพนับร้อยที่อยู่รายรอบวัดร้าง อย่างต่ำที่สุดล้วนเป็นยอดฝีมือระดับสอง  ทั้งยังมีระดับหนึ่ง ชื่อเสียงเกรียงไกรอยู่อีกหลายคน

ทว่าเพียงประโยคเดียวของจี้ชิง ใครเล่าจะกล้าคัดค้าน?

ยามที่สายตาของจี้ชิงกวาดผ่าน ทุกคนต่างพากันก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว มิอาจหาญสบตาตรงๆ ได้เลย!

“เปรี๊ยะ”

ทันใดนั้น พลันมีเสียงหักดังแว่วมาจากภายในวัดร้าง

ทุกคนรีบเงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นเสียง

จากความมืดในวัดร้าง มีขอทานหนุ่มขาพิการเดินกะเผลกออกมาอย่างช้าๆ

ขอทานคนนั้นถือดาบเล่มหนึ่งเอาไว้

ดาบเล่มนั้นยังไม่ได้ชักออกจากฝัก เขาใช้มันแทนไม้เท้าค้ำยันลงบนพื้น

“ดาบมาร!”

ดวงตาของทุกคนลุกวาวขึ้นมาทันที

ดาบในมือขอทานหนุ่มคนนั้น ก็คือดาบมารที่ทุกคนเฝ้าถวิลหานั่นเอง!

“ท่านจี้ เขาคือชายใบ้ครับ” เยี่ยนฉางเทียนกระซิบบอกเบาๆ

ในตอนนั้นเอง สีหน้าของจี้ชิงพลันดูแปลกไปเล็กน้อย

ทันทีที่ชายใบ้ปรากฏตัวพร้อมกับดาบมาร เขาพลันมีความรู้สึกบางอย่าง

ดาบมารเล่มนั้น ราวกับว่าเป็นสิ่งมีชีวิต

มันแผ่แรงดึงดูดอันมหาศาลออกมา ราวกับจะล่อลวงให้เขาเดินเข้าไปหามัน

“ประหลาดสมคำร่ำลือจริงๆ”

จี้ชิงยังคงนิ่งสงบ

เขาไม่รีบร้อน และต้องการสังเกตการณ์ให้มากกว่านี้อีกสักนิด เพราะดาบมารเล่มนี้ชั่วร้ายนัก ใครจะรู้ว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นบ้าง?

ทว่าจี้ชิงนิ่งได้ แต่คนอื่นกลับนิ่งไม่ไหวแล้ว

ต่อให้จี้ชิงจะเพิ่งสำแดงพลังอันน่าหวาดกลัวออกมา ต่อให้เขาจะสง่างามเหนือใครหรือถล่มสำนักได้ด้วยตัวคนเดียว... แล้วอย่างไรล่ะ?

ในยุทธภพมีพวกเดนตายที่ยึดถือคติ "ความมั่งคั่งต้องแลกมาด้วยความเสี่ยง" อยู่เต็มไปหมด

ดังนั้น ในขณะที่คนส่วนใหญ่ยังคงสังเกตการณ์อย่างระมัดระวัง ก็มีคนเริ่มลงมือ

“ฟึ่บ”

คนผู้นั้นคือมือดาบคนหนึ่ง

วิชาตัวเบาของเขาถือว่ารวดเร็ว ทะยานเพียงไม่กี่ครั้งก็ไปถึงเบื้องหน้าของชายใบ้

“เคร้ง”

มือดาบคนนั้นไม่ลังเลแม้แต่น้อย ชักดาบออกจากฝักแล้วฟันลงที่ศีรษะของชายใบ้อย่างเต็มกำลัง

ยอดฝีมือระดับสอง ปะทะกับชายใบ้ที่ไร้วรยุทธ์ แถมยังลงมืออย่างสุดกำลัง ผลลัพธ์ที่ควรจะเป็นย่อมไม่มีอะไรพลิกโผ

ทว่า... เหตุการณ์กลับตาลปัตร

ชายใบ้คล้ายตกใจกลัว เขาพลันชักดาบมารในมือออกมาอย่างรวดเร็ว

“ฉับ”

ดาบมารออกจากฝัก ตัวดาบกลับเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต

ทุกคนรู้สึกราวกับว่าทัศนวิสัยเริ่มบิดเบี้ยว ดาบมารมีความเร็วที่เหลือเชื่อจนน่าขนลุก มันพุ่งสวนเข้าไปที่หน้าอกของนักสู้ระดับสองคนนั้นทันที

“ฉึก!”

ดาบของนักสู้ระดับสองยังไม่ทันจะถึงตัวชายใบ้ แต่หน้าอกของเขากลับถูกดาบมารแทงทะลุไปเสียแล้ว

นักสู้คนนั้นเบิกตากว้าง ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาจ้องมองชายใบ้เขม็ง “แก... แก...”

ก่อนที่คอจะพับลงและสิ้นใจไปทั้งที่ตายไม่หลับ!

จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมชายใบ้ถึงใช้วิชาดาบได้? และทำไมเขาถึงถูกดาบมารแทงเข้าที่หน้าอกได้ก่อน?

มีเพียงไม่กี่คนที่อยู่ในที่นั้นซึ่งมองเห็นทุกอย่างชัดเจน

“บิดเบี้ยว! ดาบมารมีพลังประหลาดที่สามารถบิดเบือนการรับรู้ ทำให้นักสู้ระดับสองคนนั้นเข้าใจผิดว่าตนจะฟันถูกชายใบ้ก่อน แต่ความจริงแล้วดาบมารของชายใบ้กลับแทงเข้าถึงตัวก่อน”

“ทั้งเรื่องความเร็วด้วย ดาบมารเล่มนี้เร็วเกินไป ความเร็วบวกกับพลังบิดเบือน ทำให้ชายใบ้สังหารนักสู้ระดับสองได้ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวรึ?”

“ดาบมารนี่มันเฮี้ยนจริงๆ ขนาดคนไม่มีวรยุทธ์ยังสยบระดับสองได้?”

เมื่อได้เห็นความ "ประหลาด" และความทรงพลังของดาบมาร เหล่านักสู้แทนที่จะหวาดกลัว กลับพากันตาโตด้วยความโลภ

อย่างน้อยนี่ก็พิสูจน์ได้ว่าข่าวลือเป็นความจริง ขอเพียงได้ครอบครองดาบมาร พลังฝีมือจะก้าวกระโดดทันที ระดับสองได้ไปย่อมทัดเทียมระดับหนึ่ง แล้วถ้ายอดฝีมือระดับหนึ่งได้ไปเล่า พลังจะมหาศาลเพียงใด?

จะทัดเทียมปรมาจารย์เลยหรือไม่? ช่างเป็นเรื่องที่เหนือจินตนาการนัก!

ชั่วขณะหนึ่ง แม้จะเกรงกลัวในบารมีของจี้ชิง แต่เหล่ายอดฝีมือระดับหนึ่งในที่นั้นต่างก็จ้องมองดาบมารด้วยสายตาอันแรงกล้า

อย่างไรก็ตาม ยอดฝีมือระดับหนึ่งยังไม่มีใครขยับ เพราะจี้ชิง "ดาบจิงหง" ได้ลั่นวาจาไว้ก่อนแล้ว

ใครจะกล้าเสี่ยง? พวกเขาไม่ใช่พวกระดับสองที่ไม่มีอะไรจะเสียจนต้อง "เดิมพัน" หมดหน้าตัก พวกเขาล้วนเป็นผู้ครองอำนาจอยู่ในแต่ละท้องที่... พวกเขาเสี่ยงไม่คุ้มเสีย!

ทว่า คนที่อยากจะเดิมพันไม่ได้มีเพียงคนเดียว

เหล่านักสู้เริ่มดาหน้าเข้าไปหาชายใบ้คนแล้วคนเล่า

แต่ดาบมารในมือชายใบ้กลับน่ากลัวยิ่งนัก ลงดาบหนึ่งครั้งสังหารหนึ่งศพ และที่สำคัญคือทุกคนกลับดูเหมือนจะ "วิ่งเข้าไปหา" คมดาบเองเสียอย่างนั้น

การตายแต่ละครั้งช่างประหลาดล้ำ อย่าลืมว่าคนที่ตายล้วนเป็นระดับหนึ่งที่ผ่านการเคี่ยวกรำมานับครั้งไม่ถ้วน จะมาพลาดท่าด้วยความผิดพลาดระดับพื้นฐานเช่นนี้ได้อย่างไร?

คำอธิบายเดียวก็คือ ดาบมารนั้นพิศวงนัก มันส่งผลกระทบต่อจิตสำนึกของนักสู้เหล่านั้นโดยตรง

ทว่ายิ่งมันประหลาดเท่าไหร่ คนก็ยิ่งอยากได้มันมากขึ้นเท่านั้น

ซ่งอี้ ดาบเทพรุ่นที่เก้า และ ซ่งเยี่ยน ดาบเร้น หันมาสบตากัน

ซ่งอี้รีบใช้เคล็ดวิชาส่งเสียงทางจิตว่า “ช่วยข้าชิงดาบมารอย่างสุดกำลัง! ขอเพียงกันจี้ชิงไว้ได้ ทันทีที่ข้าได้ดาบมารมา ข้าจะใช้พลังของมันสังหารจี้ชิงเสีย ต่อให้เขามี 'เจตจำนงดาบ' ก็ไร้ผล!”

ซ่งเยี่ยนดูมีท่าทีลังเลอยู่บ้าง เพราะจี้ชิงสำแดงพลังออกมาได้แกร่งเกินไป

“เจ้าแน่ใจนะว่าได้ดาบมาแล้วจะจัดการจี้ชิงได้?”

“แน่ใจ! เจ้าก็เห็นพลังแฝงของมันแล้ว ขนาดคนธรรมดายังฆ่าระดับสองได้เป็นเบือ ข้าเป็นถึงระดับหนึ่ง และที่สำคัญข้ามี 'จิตดาบวิบัติ' ขั้นที่สามที่สามารถสยบความอำมหิตของดาบมารได้ ย่อมไม่มีปัญหาตามมาแน่นอน”

“โอกาสพันปีมีหนเช่นนี้ หากคว้าไว้ได้ บางทีข้าอาจจะท้าทายระดับปรมาจารย์ได้เลย และถ้าเป็นเช่นนั้น ในสำนักใหญ่ที่มีปรมาจารย์ปกครองอยู่ต้องมี 'วัตถุวิญญาณ' แน่ ถึงตอนนั้นตระกูลซ่งของเราก็จะได้มีปรมาจารย์ถือกำเนิดขึ้นเสียที!”

คำพูดของซ่งอี้ทำให้ซ่งเยี่ยนใจสั่น

ปรมาจารย์! หากตระกูลซ่งมีปรมาจารย์ขึ้นมา ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปทันที และหากตระกูลซ่งได้ดาบมารมาครอบครอง ก็ย่อมมีหวังที่จะชิงวัตถุวิญญาณเพื่อเลื่อนระดับสู่ปรมาจารย์ได้จริงๆ!

“ตกลง งั้นมาเดิมพันกันสักตั้ง! หากจี้ชิงเคลื่อนไหว ข้าจะออกไปขวางเพื่อถ่วงเวลาให้เจ้าเอง!” ซ่งเยี่ยนตกลง

สายตาของซ่งอี้จับจ้องไปยังชายใบ้และดาบมารเขม็ง อาศัยจังหวะที่ดาบมารแทงทะลุร่างนักสู้ระดับสองคนหนึ่งอยู่ ซ่งอี้คิดว่าโอกาสมาถึงแล้ว!

“ฟึ่บ”

ซ่งอี้พุ่งทะยานออกไป ร่างของเขาประดุจลูกธนูที่หลุดจากแล่ง เพียงพริบตาเดียวก็ถึงตัวชายใบ้

“ซ่งอี้ลงมือแล้ว!” 

“เขากล้าขนาดนั้นเชียวรึ?” 

“ท่านจี้...”

มาดามโบตั๋น ขอทานเทพ และคนอื่นๆ ต่างพากันหันไปมองจี้ชิง

จี้ชิงไม่ได้กล่าวคำใด เขาเพียงแค่เอื้อมมือไปที่ด้ามดาบ

ทว่าก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสโดนด้ามดาบ...

“เคร้ง!”

กลับมีคนชักดาบออกมาเร็วกว่าจี้ชิง

ซ่งเยี่ยน!

“ดาบเร้น” ซ่งเยี่ยนชักดาบออกจากฝัก

เขาได้ฉายาว่า "ดาบเร้น" ก็เพราะวิชาดาบที่ไร้สำเนียงและร่องรอย บางครั้งศัตรูยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาชักดาบออกมาตอนไหน ยิ่งในยามราตรี วิชาดาบของเขายิ่งทวีความร้ายกาจ

และเมื่อซ่งเยี่ยนชักดาบออกมา คมดาบก็ชี้ตรงไปที่จี้ชิงทันที!

“ช่างกล้าหาญนัก!” จี้ชิงมองไปยังซ่งเยี่ยน

“เคร้ง!”

จี้ชิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ชักดาบออกมาเช่นกัน!

ประกายดาบเจิดจ้าดุจแสงดาว มาพร้อมกับไอเย็นขั้วโลกกรีดผ่านอากาศ ทุกที่ที่ดาบผ่านไป ไอเย็นจะจับตัวหนาแน่น ละอองน้ำในอากาศถูกแช่แข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นสู่พื้นแตกกระจาย

“ดาบช่างรวดเร็วเหลือเกิน...”

ซ่งเยี่ยนสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียใจและขมื่นขมเข็ม

เขาคิดว่าด้วยภูมิปัญญาด้านดาบและพลังวัตรอันล้ำลึกของตน อย่างน้อยก็น่าจะต้านทานจี้ชิงได้สักดาบ

แต่เขาคิดผิด... ผิดไปมหันต์

แม้แต่คู่รักกลองโลหิตยังต้านไว้ไม่ได้... เขาก็ย่อมไม่มีข้อยกเว้น!

ทันทีที่ประกายดาบพาดผ่าน ซ่งเยี่ยนก็คอพับลง ร่างกายกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งไปในพริบตา

ภายใต้คมดาบจิงหง... ยอดฝีมือระดับหนึ่งถูกสังหารเพิ่มอีกหนึ่งคน!