บทที่ 98 ดาบมาร... ข้าจะเอา! (ตอนที่ 1)

จี้ชิงมาถึงแล้ว!

สายตาของเขาเกว่งกวาดไปรอบๆ ผู้คนมีจำนวนไม่น้อยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม หากต่ำกว่าระดับหนึ่ง จี้ชิงจะละสายตาไปโดยอัตโนมัติ

เหลือเพียงยอดฝีมือระดับหนึ่งไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังพอให้เขาชายตาแลเพิ่มอีกเล็กน้อย

จี้ชิงในยามนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ด้วยระบบข้อมูลของหอสดับลม เขาจึงล่วงรู้ถึงลักษณะเด่นของยอดฝีมือระดับหนึ่งมากมายในยุทธภพ และเขาก็เริ่มเปรียบเทียบพวกมันทีละคน

"พวกเจ้าคือตระกูลซ่งแห่งหลิ่งหนาน 'ดาบเร้น' ซ่งเยี่ยน และดาบเทพรุ่นที่เก้า 'ซ่งอี้' สินะ? เช่นนั้น คนที่ซุ่มโจมตีสังหารจี้ผู้นี้ที่นอกวัดร้างเมื่อครู่ ก็คือมือดาบของตระกูลซ่งพวกเจ้างั้นหรือ?"

คำพูดของจี้ชิงทำให้ซ่งเยี่ยนและซ่งอี้สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

แม้พวกเขาจะมั่นใจว่าหากร่วมมือกันย่อมไร้เทียมทานในยุทธภพ

แต่ความมั่นใจนั้นไม่ได้รวมถึง "จี้ชิง" เข้าไปด้วย

หากต้องเผชิญหน้ากับ "จี้ชิง" ทั้งสองก็ไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่นิดเดียว

ดังนั้น คำพูดของจี้ชิงจึงทำให้ซ่งเยี่ยนและซ่งอี้ตึงเครียดอย่างยิ่ง ต่างพากันกุมด้ามดาบไว้แน่น

ทว่าจี้ชิงกลับยังไม่มีทีท่าว่าจะลงมือ

เขากวาดสายตาต่อไปยังขอทานชรา

"ยาจกเทพแห่งกังหนำ ชูสง! ได้ยินว่าท่านมีชื่อเสียงด้านคุณธรรมในแถบกังหนำไม่น้อย"

จี้ชิงจำขอทานชราผู้นี้ได้เช่นกัน

"ท่านจี้กล่าวชมเกินไปแล้ว ตาแก่อย่างข้าก็แค่ทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอะไร"

ก่อนหน้านี้ชูสงทำเป็นไม่แยแสสิ่งใด แม้แต่ตระกูลซ่งแห่งหลิ่งหนานเขาก็ไม่สน แต่คำชมเพียงประโยคเดียวของจี้ชิงกลับทำให้ชูสงรู้สึกยินดีในใจ แม้ปากจะพูดถ่อมตัว แต่มุมปากกลับกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

จี้ชิงหันไปมองสตรีชุดแดง

รูปลักษณ์อันหยดย้อยยั่วยวนของนางไม่ได้ทำให้ใจของจี้ชิงสั่นไหวแม้แต่นิดเดียว

"มาดามโบตั๋น ติดอยู่ในบ่วงรัก ถูกรักทำร้าย ดูภายนอกเหมือนปล่อยเนื้อปล่อยตัว แต่คนที่ถูกเจ้าฆ่าล้วนเป็นพวกที่สมควรตาย ไม่มีใครถูกฆ่าผิดตัวเลยสักคน!"

คำพูดของจี้ชิงทำให้มาดามโบตั๋นสะท้านไปทั้งใจ

หลายปีมานี้ ใครๆ ต่างก็ตราหน้าว่านางเป็นนางงูพิษ อำมหิตผิดมนุษย์ และสำส่อน แต่นางไม่เคยพบหน้าจี้ชิงมาก่อน นึกไม่ถึงว่าเขาจะ "มองทะลุ" ตัวนางได้ในพริบตา

เพียงแค่ประโยคสั้นๆ นี้ กลับทำให้มาดามโบตั๋นสะเทือนใจจนเกือบจะหลั่งน้ำตา นางได้แต่ฝืนยิ้มแล้วตอบว่า "คำพูดของท่านจี้ทำให้ผู้น้อยยินดียิ่งนัก! หากมิใช่เพราะร่างที่แปดเปื้อนนี้ ผู้น้อยคงต้องขอมอบกายตอบแทนบุญคุณท่านเสียแล้ว..."

จี้ชิงหันไปมองคู่สามีภรรยาที่แบกกลองยักษ์

"คู่รักกลองโลหิต อันดับ 4 ในทำเนียบคนโฉด เมื่อก่อนอันดับสูงกว่าจี้ผู้นี้เสียอีก! ว่ากันว่าหากเสียงกลองโลหิตดังขึ้น ที่นั่นจะพินาศสิ้นทั้งตระกูล! ฆ่าล้างมาแล้วกว่าร้อยครัวเรือน ชื่อเสียงโด่งดังแถบตะวันตกเฉียงเหนือจนเด็กเล็กไม่กล้าร้องไห้ยามค่ำคืน"

ตอนนั้นจี้ชิงอยู่อันดับ 5 ในทำเนียบคนโฉด ส่วนอันดับ 4 คือคู่รักกลองโลหิต

"ท่านจี้เองก็ไม่เบา ตอนนี้ขึ้นไปรั้งอันดับ 1 ของทำเนียบคนโฉดแล้วนี่!"

ชายร่างกำยำแสยะยิ้ม

"แต่ข้าไม่ชอบ!"

"หืม?"

สีหน้าของคู่รักกลองโลหิตเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงทันที

อากาศรอบกายดูเหมือนจะเย็นลงฉับพลัน

ทุกคนเงยหน้าขึ้น พบว่าท้องฟ้ากำลังมีหิมะโปรยปั้นราวดั่งขนนกยูง

และรอบด้านก็กลายเป็นทุ่งหิมะอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา มีคนยื่นมือออกไป หิมะตกลงบนฝ่ามือ

"หนาวเหลือเกิน!"

หิมะพวกนี้ ดูเหมือนจะเป็นของจริงงั้นหรือ?

อย่างไรก็ตาม ยอดฝีมือระดับหนึ่งหลายคนกลับใจหายวาบ

เจตจำนงดาบ!

พวกเขารู้ว่านี่คือ "เจตจำนงดาบ" ของจี้ชิงดาบจิงหง

แต่ "เจตจำนงดาบ" ของเขากลับบรรลุถึงขั้นที่เปลี่ยนจินตนาการให้กลายเป็นความจริงได้แล้วรึ?

ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

ทว่าคนอื่นเพียงแค่รู้สึกว่าน่ากลัว แต่คู่รักกลองโลหิตกลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงไปทั่วร่าง ใบดาบที่ไร้รูปดูเหมือนกำลังจะเชือดเฉือนพวกเขาให้กลายเป็นชิ้นๆ

"ท่านจี้ พวกเราไม่มีความแค้นต่อกัน..." ชายร่างกำยำตะโกนเสียงดัง

"ข้าบอกแล้วไง... ข้าไม่ชอบ!"

เมื่อสิ้นเสียงของจี้ชิง

"เคร้ง!"

จี้ชิงชักดาบแล้ว

ประกายดาบเจิดจ้าดุจทางช้างเผือกกรีดผ่านเส้นขอบฟ้า แม้จะอยู่ท่ามกลางหิมะสีขาวโพลน แต่มันก็ยังโดดเด่นอย่างยิ่ง

คู่รักกลองโลหิตคำรามก้อง ยกกลองยักษ์ขึ้นมาขวางเบื้องหน้า หวังจะต้านทานประกายดาบนี้

"ปึก"

จี้ชิงเก็บดาบเข้าฝักเรียบร้อยแล้ว

ประกายดาบหายไป หิมะและทุ่งหิมะก็อันตรธานไปสิ้น แม้แต่ไอเย็นก็จางหายไป

จี้ชิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับว่าเขาไม่เคยขยับเขยื้อนเลย

แล้วคู่รักกลองโลหิตล่ะ?

พวกเขาเบิกตากว้าง ค่อยๆ ก้มมองดูด้านล่าง

"โพล่ะ!"

กลองยักษ์แยกออกเป็นสองซีกพังทลายลงในพริบตา

และบนลำคอของทั้งคู่ พลันปรากฏรอยเลือดสายหนึ่งขึ้นมา

"แกร่ก!"

วินาทีต่อมา พลังไอเย็นก็ระเบิดออก เลือดที่กำลังจะพุ่งกระฉูดจากลำคอของคู่รักกลองโลหิตถูกแช่แข็งในทันที

ทั้งสองกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งไปเสียแล้ว!

เงียบ!

บริเวณรอบวัดร้างพลันเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่นพื้น

นั่นคือคู่รักกลองโลหิตเชียวนะ! ยอดฝีมือระดับหนึ่งถึงสองคน! ผลสุดท้ายกลับตายลงง่ายๆ เช่นนี้รึ? แถมยังตายด้วยดาบเพียงเล่มเดียว!

ทุกคนรอบวัดร้างต่างรู้สึกสั่นสะท้านอย่างบอกไม่ถูก

ชื่อเสียงของคนเปรียบดั่งเงาตามตัว คำกล่าวที่ว่า "ดาบจิงหงปรากฏ หัวหลุดจากบ่า" บัดนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นความจริง!

ทว่า คนที่ตื่นตะลึงที่สุดกลับเป็น "ดาบเร้น" ซ่งเยี่ยน และดาบเทพรุ่นที่เก้า "ซ่งอี้"

เพราะพวกเขาต่างก็เป็นมือดาบเหมือนกัน

โดยเฉพาะซ่งอี้ ในฐานะดาบเทพรุ่นที่เก้าของตระกูลซ่ง เขามีความมั่นใจในวิชาดาบของตัวเองอย่างล้นเหลือ ถึงขั้นคิดจะประลองกับจี้ชิงเพื่อแย่งชิงตำแหน่ง "ดาบอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ"

แต่ในตอนนี้ หลังจากได้เห็นดาบเมื่อครู่ของจี้ชิง ซ่งอี้ก็ไม่มีความคิดเช่นนั้นอีกต่อไป หากเป็นเขา ดาบเล่มนี้เขาก็รับไม่ไม่อยู่เหมือนกัน!

"เจตจำนงดาบ... แถมยังเป็นดาบขั้นเชี่ยวชาญ! เปลี่ยนจินตนาการเป็นความจริง ใช้กระแสกดดันข่มขวัญผู้คน ดาบของท่านจี้บรรลุขั้นเชี่ยวชาญแล้ว!"

"ดาบจิงหงของท่านจี้เคยเป็นแค่วิชาดาบระดับสาม แต่ตอนนี้ ดาบจิงหงที่ไม่มีใครรู้จัก กลับสามารถสังหารยอดฝีมือระดับหนึ่งได้ถึงสองคนในดาบเดียว ใครจะกล้าดูแคลนได้อีก?"

"มีข่าวลือมานานแล้วว่าท่านจี้คือดาบอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ... แต่คนตระกูลซ่งยังไม่เคยประลองกับท่านจี้เลยจึงยังสรุปไม่ได้ แต่ตอนนี้ ซ่งเยี่ยนและซ่งอี้อยู่ที่นี่แล้ว กล้าจะรับดาบของท่านจี้ไหมล่ะ?"

"นับจากคืนนี้ไป ท่านจี้คือดาบอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพตัวจริง!"

ซ่งเยี่ยนและซ่งอี้ต่างไม่ปริปากพูด แต่ทว่ามือที่กุมดาบของทั้งคู่กลับสั่นเทา

ส่วนมาดามโบตั๋นและขอทานเทพต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด สายตาจับจ้องไปที่รูปปั้นน้ำแข็งของคู่รักกลองโลหิต ยอดฝีมือระดับหนึ่งถูกจี้ชิงฆ่าทิ้งราวกับผักปลา หากไม่เห็นกับตา พวกเขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

แต่ตอนนี้ ความจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่อาจเลี่ยงได้!

ทว่า คนที่ตื่นเต้นที่สุดกลับเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบขวบที่อยู่ข้างหลังจี้ชิง... เยี่ยนฉางเทียน

เขารู้ว่า "ดาบจิงหง" แข็งแกร่ง แต่ไม่นึกว่าจะแกร่งปานนี้? และเขาก็ได้เห็น "วิชาดาบจิงหง" ในตำนานกับตาเสียที

ผลลัพธ์มีเพียงคำเดียว... เร็ว!

เร็วเสียจนน่าหวาดหวั่น! เมื่อวิชาดาบเร็วถึงขีดสุด วรยุทธ์อื่นใดก็ไร้ความหมาย นี่คือวิชาดาบจิงหง เรียบง่ายแต่ถึงตาย!

อีกทั้ง เมื่อจี้ชิงสังหารคู่รักกลองโลหิตได้ในดาบเดียว ทุกคนในที่นั้นกลับเงียบกริบไร้เสียงคัดค้าน ช่างสง่างามและน่าเกรงขามเพียงใด? แม้แต่บรรพบุรุษตระกูลเยี่ยนก็คงทำไม่ได้ถึงขนาดนี้

จี้ชิงไม่มีปูมหลัง ไม่มีเครือข่าย ไม่มีวิชาขั้นสูงที่สืบทอดมาแต่โบราณ แต่เขากลับยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยุทธภพได้ด้วยตัวคนเดียวและดาบเพียงเล่มเดียว!

ในวินาทีนี้ เยี่ยนฉางเทียนมองแผ่นหลังที่ดูไม่สูงใหญ่แต่กลับดูยิ่งใหญ่ราวกับขุนเขา เมล็ดพันธุ์เล็กๆ ได้ถูกปลูกลงในหัวใจดวงน้อยๆ ของเขาแล้ว และในอนาคต เมล็ดพันธุ์นี้อาจจะเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ค้ำยันฟ้าดินได้!

จี้ชิงกวาดสายตามองไปรอบๆ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เหล่านักสู้แต่ละคน

"ดาบมาร... ข้าจะเอา!"

สิ้นคำพูด ทั้งบริเวณพลันเงียบสงัดลงทันที!