บทที่ 97 เขามาแล้ว... ดาบจิงหง——จี้ชิง! (ตอนที่ 5)

"คิดจะชักดาบต่อหน้าจี้ผู้นี้รึ?"

ทันใดนั้น เสียงของจี้ชิงก็ดังขึ้น

พริบตาต่อมา แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมเงาร่างที่อยู่ในประกายดาบนั้นทันที

"ตูม!"

เงาร่างในประกายดาบรู้สึกราวกับมีเสียงระเบิดดังขึ้นในหัว สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ ดาบในมือของเขาดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมานับพันชั่ง

เดิมทีประกายดาบนั้นอยู่ห่างจากตัวเด็กหนุ่มเพียงชั่วเอื้อม และกำลังจะทะลวงร่างของเขาอยู่แล้ว ทว่าร่างกายกลับแข็งค้างไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่กระผีกริ้ว แม้แต่คมดาบอันเฉียบคมก็หยุดนิ่งห่างจากคอของเด็กหนุ่มเพียงไม่กี่นิ้ว

เมื่อประกายดาบสลายไป จี้ชิงก็มองเห็นเงาร่างเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน

พวกมันเป็นชายชุดดำสวมเสื้อคลุม ถือดาบยาว แต่งกายเหมือนกันทุกประการ มีทั้งหมดห้าคน

ทว่าในตอนนี้ ใบหน้าของทั้งห้ากลับฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ร่างกายของพวกเขาเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ต่อให้พยายามดิ้นรนเพียงใดก็ไม่อาจขยับได้แม้แต่นิดเดียว

จี้ชิงก้าวเดินออกไปหนึ่งก้าว

ทุกครั้งที่เขาเยื้องย่าง บนพื้นดินจะปรากฏชั้นน้ำแข็งบางๆ และไอเย็นนั้นก็ลามเลียขึ้นไปบนร่างของมือดาบทั้งห้าอย่างรวดเร็ว

"แคร่ก..."

เพียงชั่วพริบตา มือดาบทั้งห้าก็กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งไปโดยสมบูรณ์ ตั้งแต่ต้นจนจบ จี้ชิงไม่ได้ลงมือโจมตี และไม่ได้แม้แต่จะชักดาบออกจากฝัก

เขาเพียงแค่เดินออกมาไม่กี่ก้าวเท่านั้น

"ไปกันเถอะ"

คำพูดของจี้ชิงทำให้เยี่ยนฉางเทียนตื่นจากภวังค์

เขามองดูรูปปั้นน้ำแข็งทั้งห้าเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด แม้เขาจะรู้ว่าชื่อเสียงของ "ดาบจิงหง" นั้นโด่งดังคับยุทธภพ แต่การที่ต้องเผชิญหน้ากับมือดาบถึงห้าคนซึ่งมีฝีมือร้ายกาจ ทว่ากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะทำให้จี้ชิงชักดาบออกมา ทุกคนกลับกลายเป็นน้ำแข็งไปง่ายๆ เช่นนี้

เยี่ยนฉางเทียนเริ่มเข้าใจความหมายของคำว่า "ชื่อเสียงเลื่องลือย่อมไม่มีผู้ใดเป็นคนเขลา" แล้ว

จี้ชิง... น่ากลัวกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก!

"ท่านจี้ พวกเขาเป็นใครครับ?" เยี่ยนฉางเทียนถาม

"ไม่รู้จัก แต่การมาซุ่มโจมตีแถววัดร้างและลงมือสังหารทุกคนที่เข้าใกล้ คาดว่าเป็นสมุนของพวกที่มาแย่งชิงดาบมาร ไม่ต้องไปสนใจหรอก หากในวัดร้างมีดาบมารจริง ก็แค่ชิงมันมาเสีย" จี้ชิงกล่าวอย่างเรียบเฉย

มือดาบทั้งห้าดูจากเครื่องแต่งกายและวิชาดาบแล้วย่อมมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา แต่แล้วอย่างไรล่ะ? จี้ชิงไม่สน

"ครับ ท่านจี้" เยี่ยนฉางเทียนสูดลมหายใจลึก

เขาสัมผัสได้ถึง "ความเชื่อมั่น" จากตัวจี้ชิง ดูเหมือนไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรหรือใครก็ตาม จี้ชิงล้วนปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียม... ซึ่งความเท่าเทียมนี้อาจหมายถึงการไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยแม้แต่นิดเดียว ความมั่นใจนี้ส่งผลให้เยี่ยนฉางเทียนรู้สึกฮึกเหิมตามไปด้วย

ทั้งสองจึงมุ่งหน้าต่อไปยังวัดร้าง

ขณะนี้หน้าวัดร้างช่างคึกคักยิ่งนัก

มีกลุ่มมือดาบชุดดำกลุ่มหนึ่ง นำโดยชายสองคนที่มีกลิ่นอายดาบเย็นเยียบดุจดาบวิเศษที่เผยคม เพียงแค่เหลือบมองก็รู้สึกเจ็บปวดในดวงตา ราวกับจะถูกปราณดาบเชือดเฉือน

นอกจากนี้ยังมีขอทานชราเนื้อตัวสกปรกซอมซ่อ ถือไม้เท้าไผ่ หลับตาพริ้มคล้ายกับไม่สนใจสิ่งใดในโลก

และยังมีสตรีในชุดแดงเพลิงผู้เลอโฉมเย้ายวน แผ่รัศมีแห่งเสน่ห์ออกมาจนน่าหลงใหล ยืนอยู่บนกิ่งไม้ ทุกรอยยิ้มและท่าทางล้วนชวนให้ผู้คนจินตนาการไปไกล ทว่ากลับไม่มีใครกล้าสบตาแม่นางชุดแดงผู้นี้ตรงๆ

"ตึง! ตึง! ตึง!"

ทันใดนั้น เสียงกลองอันประหลาดก็ดังขึ้น

ทุกคนหันไปมอง เห็นชายร่างกำยำแบกกลองใบยักษ์ไว้บนหลัง และบนกลองใบนั้นมีสตรีร่างเล็กยืนอยู่ ทุกครั้งที่ชายร่างยักษ์ก้าวเดิน สตรีร่างเล็กจะเคาะกลองหนึ่งครั้ง ภาพอันพิลึกกึกกือนี้ทำให้นักสู้แถววัดร้างสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

"นั่นคือคู่รักกลองโลหิต สองคนนี้รวมเป็นหนึ่ง ติดอันดับ 4 ในทำเนียบคนโฉด! ว่ากันว่าหากเสียงกลองโลหิตดังขึ้น ที่นั่นจะพินาศสิ้นทั้งตระกูล! นึกไม่ถึงว่าแม้แต่พวกเขาก็มาแย่งชิงดาบมารด้วย?" เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเซ็งแซ่

ยอดฝีมือระดับหนึ่งที่มาในครั้งนี้มีไม่น้อยเลย เช่นสตรีชุดแดงที่ชื่อว่า "มาดามโบตั๋น" ผู้มีนิสัยก้ำกึ่งระหว่างธรรมะและอธรรม แม้รูปลักษณ์จะงดงามหยดย้อย แต่กลับมีจิตใจอำมหิต ว่ากันว่านางชอบฆ่าชายที่หลายใจ! ใครก็ตามที่มีสัมพันธ์ชั่วคืนกับนาง มาดามโบตั๋นจะลงมือสังหารด้วยตัวเองเสมอ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงไม่มีใครกล้ามองนางนานๆ

"ยังมีคุณขอทานเทพแห่งกังหนำ เจ้าถิ่นผู้มีวิชาตัวเบาลึกลับซับซ้อน ยากจะมีใครในยุทธภพทัดเทียมได้"

"แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในที่นี้น่าจะเป็นตระกูลซ่งแห่งหลิ่งหนาน คราวนี้พวกเขาส่ง 'ดาบเร้น' ซ่งเยี่ยน และดาบเทพรุ่นที่เก้า 'ซ่งอี้' มา สองคนนี้ร่วมมือกันย่อมไร้คู่ต่อสู้ในยุทธภพ!"

รอบๆ ยังมีนักสู้คนอื่นอีกไม่น้อย รวมถึงพวกระดับสองขั้นสูงสุดหลายคน แต่เมื่อเทียบกับยอดฝีมือระดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงเหล่านี้ พวกเขาก็ดูด้อยค่าไปทันที ยอดฝีมือเหล่านี้แต่ละคนล้วนเป็นผู้ครองความเป็นใหญ่ในยุทธภพ ปกติจะเจอสักคนยังยาก แต่นี่กลับมารวมตัวกันหลายคนเพื่อดาบมารเพียงเล่มเดียว

"ดาบเร้น" ซ่งเยี่ยนกวาดสายตามองยอดฝีมือแต่ละคน ก่อนจะกล่าวช้าๆ ว่า "ทุกท่าน พวกท่านไม่ได้ฝึกดาบ จะเอาดาบมารไปทำไมกัน? มิสู้ยกดาบมารให้พวกเราสองพี่น้อง แล้วตระกูลซ่งของเราจะซาบซึ้งในน้ำใจอย่างยิ่ง!"

ชื่อของ "ตระกูลซ่งแห่งหลิ่งหนาน" นั้นมีบารมีไม่น้อย เพราะมียอดฝีมือระดับหนึ่งถึงห้าคน แม้จะไม่ใช่ตระกูลพันปี แต่ประวัติศาสตร์หลายร้อยปีนั้นมีแน่นอน ทว่าเมื่อสิ้นคำพูดของซ่งเยี่ยน กลับไม่มีใครขานตอบแม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะเป็นขอทานเทพแห่งกังหนำ มาดามโบตั๋น หรือคู่รักกลองโลหิต ต่างก็ทำเป็นหูทวนลม

สีหน้าของซ่งเยี่ยนมืดครึ้มลง เขาเคยชินกับการเป็นเจ้าถิ่นในหลิ่งหนานและคิดว่าคนทั้งแผ่นดินต้องให้เกียรติตระกูลซ่ง แต่เมื่อออกมาสู่โลกภายนอกจึงได้รู้ว่า ยอดฝีมือระดับหนึ่งเหล่านี้ หากไม่มีผลประโยชน์ขัดกันก็อาจจะยอมไว้หน้าบ้าง แต่ในเมื่อเป็นเรื่องของดาบมาร ใครจะยอมถอยให้? การคิดจะใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำขับไล่พวกเขาไปนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การแย่งชิงดาบมารก็คงต้องวัดกันที่ฝีมือ..." ซ่งเยี่ยนค่อยๆ วางมือลงบนด้ามดาบ

บรรยากาศหน้าวัดร้างพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

"เดี๋ยว... ยังมีคนมาเพิ่ม" ทันใดนั้น ซ่งอี้ ดาบเทพรุ่นที่เก้าก็เอ่ยขึ้น

"เคล็ดวิชาดาบวิบัติ" ของเขาบรรลุถึงขั้นที่สาม ทำให้มีสัมผัสพิเศษ เช่น จิตใจจะแจ้งเตือนเมื่อมีภัย หรือสัมผัสได้ไวพริบกว่านักสู้ทั่วไป เมื่อครู่นี้เขารู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์อันตราย และเขาก็สัมผัสได้ลางๆ ว่า คนที่เขาให้ซุ่มอยู่แถววัดร้างน่าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว

"ยังมีคนอีกรึ?" ทุกคนต่างหันไปมองทางทิศไกล

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มีหมอกบางๆ ปกคลุมรอบวัดร้าง ทุกคนมองเห็นลางๆ ว่าท่ามกลางม่านหมอกมีเงาร่างสองร่างกำลังเดินตรงมายังวัดร้างอย่างไม่รีบร้อน

ในที่สุด พวกเขาก็เห็นเงาร่างทั้งสองชัดถนัดตา หนึ่งคือเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีที่ไม่มีใครสนใจ แต่อีกคนหนึ่ง... ชุดดำ หมวกสาน ดาบยาว พร้อมด้วยผมขาวโพลนประบ่า

ทุกคนในที่นั้นต่างพากันสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ แม้แต่มาดามโบตั๋นที่เคยยั่วยวน ขอทานเทพที่ดูไม่สนโลก คู่รักกลองโลหิตที่โหดเหี้ยม หรือพี่น้องตระกูลซ่งที่จองหอง

บัดนี้ทุกคนต่างพากันกลั้นหายใจ หัวใจเต้นระรัวราวกับเกิดคลื่นยักษ์ถล่มใจ คนผู้นี้... แทบจะไม่มีใครในยุทธภพที่ไม่รู้จัก

สังหารตู้เฉิน ปลิดชีพจอมพิษ ตามล่าศัตรูนับพันลี้! บุกเดี่ยวขึ้นเขาเทียนซาน สยบศิษย์แปดร้อยคนให้หมอบกราน! หนึ่งคนถล่มสำนัก สง่างามเหนือใคร!

เขาคือ...

ดาบจิงหง——จี้ชิง!