บทที่ 96 ใครคือดาบอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ?

ณ สำนักร้อยรบ

เยี่ยนฉางเทียนรับประทานอาหารและพักผ่อนครู่หนึ่ง จนจิตใจและร่างกายเริ่มฟื้นฟูเรี่ยวแรงขึ้นมามาก

เขามองดูเหล่าลูกศิษย์สำนักร้อยรบที่กำลังฝึกปรือวิชาดาบ จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "ท่านหญิงเลี่ย วิชาดาบของพวกเขา ท่านจี้เป็นผู้สอนหรือ?"

เลี่ยอิงเหนียงส่ายหน้าแล้วตอบว่า "นี่คือวิชาดาบร้อยรบของสำนักเรา แม้ท่านจี้จะไม่ได้เป็นผู้สอนโดยตรง แต่เขาก็เคยให้คำชี้แนะอยู่หลายครั้ง"

เยี่ยนฉางเทียนนิ่งคิดตาม

"พ่อหนุ่มเยี่ยน 'ดาบอัคคี' ของตระกูลเยี่ยนนั้นชื่อเสียงเกรียงไกรนัก เมื่อใดที่พลังวัตรของเจ้ากล้าแกร่งขึ้น 'ดาบอัคคี' ย่อมต้องกลับมาเปล่งประกายสั่นสะเทือนยุทธภพได้อีกครั้งแน่นอน!"

เลี่ยอิงเหนียงรู้ถึงสถานการณ์ของตระกูลเยี่ยนดี ตระกูลที่เคยยิ่งใหญ่บัดนี้เหลือเพียงนายบ่าวสองคนตรงหน้า มิหนำซ้ำเยี่ยนฉางเทียนยังมีบ้านแต่กลับไปไม่ได้ ชะตากรรมช่างน่าเวทนายิ่งกว่านางในอดีตเสียอีก

"ดาบอัคคี..." เยี่ยนฉางเทียนส่ายหัวเบาๆ

ครั้งหนึ่งท่านพ่อเคยบอกเขาว่า ในยุทธภพนี้สิ่งที่แข็งแกร่งไม่ใช่ตัววิชา แต่คือ "คน"!

ตัวอย่างเช่น "ดาบจิงหง" จี้ชิง แรกเริ่มเดิมทีวิชาดาบจิงหงเป็นเพียงวิชาดาบระดับสาม แต่เมื่ออยู่ในมือของจี้ชิง มันกลับพลิกแพลงพิสดารและสังหารศัตรูมานับไม่ถ้วน จนบัดนี้กลายเป็นวิชาดาบระดับหนึ่งที่เลื่องชื่อไปทั่วแผ่นดิน

สิ่งที่แกร่งไม่ใช่ดาบจิงหง แต่คือจี้ชิง!

"ฟึ่บ!"

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งพุ่งทะยานจากที่ไกลมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเยี่ยนฉางเทียน

"ท่านจี้ ท่านกลับมาแล้วหรือครับ?" เยี่ยนฉางเทียนรีบลุกขึ้น ใบหน้าฉายแววประหม่าเล็กน้อย

เขาไม่รู้ว่าจี้ชิงที่ไปหอสดับลมมา จะตัดสินใจอย่างไร หัวใจของเด็กหนุ่มจึงเต็มไปด้วยความกังวล

"ตามที่เจ้าขอ จี้ผู้นี้จะไปสยบดาบมาร!"

"เยี่ยมไปเลย ขอบคุณท่านจี้มากครับ!" เยี่ยนฉางเทียนดีใจจนเนื้อเต้น ขอเพียงจี้ชิงยอมลงมือ เขาเชื่อมั่นว่าความวุ่นวายจากดาบมารต้องจบลงแน่นอน

"ท่านจี้ ได้ยินว่ามียอดฝีมือระดับหนึ่งหลายคนมุ่งหน้าไปกังหนำเพื่อชิงดาบมาร ท่านโปรดระวังตัวด้วยนะคะ!" เลี่ยอิงเหนียงกล่าวสำทับด้วยความห่วงใย

จี้ชิงพยักหน้ารับ แล้วหันไปมองเยี่ยนฉางเทียน "ขี่ม้าเป็นไหม?"

"เป็นครับ"

"ดี งั้นเตรียมม้าเร็วสองตัว ออกเดินทางทันที!"

จี้ชิงเป็นคนเฉียบขาดรวดเร็ว เขาให้เลี่ยอิงเหนียงเตรียมม้าให้ทันที ส่วนบ่าวเก่า "ลุงเก้า" เนื่องจากอายุมากแล้วจึงให้พักอยู่ที่สำนักร้อยรบ จากนั้นจี้ชิงและเยี่ยนฉางเทียนก็กระโดดขึ้นหลังม้า ควบทะยานออกนอกเมืองไปอย่างรวดเร็ว

...

ริมฝั่งแม่น้ำลั่วสุ่ย เรือลำมหึมาค่อยๆ เข้าเทียบท่าที่ท่าเรือ บนเสากระโดงเรือมีธงผืนใหญ่โบกสะบัดพร้อมตัวอักษร "ซ่ง" 

เมื่อเรือจอดสนิท ชายชุดดำสิบกว่าคนก็กระโดดลงจากเรือ ทุกคนสวมเสื้อคลุม ถือดาบยาว แผ่กลิ่นอายสังหารอันรุนแรงออกมา! เหล่านักสู้ริมฝั่งเมื่อเห็นเรือและตัวอักษร "ซ่ง" ต่างก็พากันคาดเดาไปต่างๆ นานา

"ดูจากมาดแล้ว คงเป็นตระกูลซ่งแห่งหลิ่งหนานสินะ? นั่นคือตระกูลอันดับต้นๆ ของยุทธภพ ในตระกูลมียอดฝีมือระดับหนึ่งถึงห้าคน และครองอำนาจอยู่ที่หลิ่งหนานมาอย่างยาวนาน!"

"ไม่รู้ว่าคราวนี้ตระกูลซ่งส่งใครมา? 'ดาบไร้ขอบเขต' ซ่งเฉิง? หรือ 'ดาบทรราช' ซ่งตู?"

"ดูนั่น ผู้คุมงานของตระกูลซ่งออกมาแล้ว"

"นั่นมัน... 'ดาบเร้น' ซ่งเยี่ยน และ 'ดาบเทพ' ซ่งอี้!"

"แม้แต่ 'ดาบเทพ' ก็ยังปรากฏตัว! ข่าวลือว่าวิชาดาบเทพของตระกูลซ่งสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น จนถึงซ่งอี้ในตอนนี้ก็นับเป็นรุ่นที่เก้าแล้ว!"

"ว่ากันว่าซ่งอี้รุ่นที่เก้านี้พรสวรรค์ล้ำเลิศ บรรลุระดับหนึ่งตั้งแต่อายุยี่สิบห้า เป็นลูกหลานตระกูลซ่งที่มีหวังจะได้เป็น 'ปรมาจารย์' มากที่สุดในรอบร้อยปี"

"เมื่อก่อนหากพูดถึงยอดดาบในยุทธภพ ทุกคนต้องนึกถึง 'ดาบเทพ' ก่อนเสมอ แต่ดูเหมือนซ่งอี้จะโชคร้ายไปหน่อย เพราะ 'ดาบเทพ' รุ่นนี้ดันมาเจอกับ 'ดาบจิงหง' จี้ชิง ที่แจ้งเกิดได้อย่างสะท้านแผ่นดิน... ระหว่างดาบเทพกับดาบจิงหง ใครกันแน่คือดาบอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ?"

"ทั้งคู่ยังไม่เคยประลองกัน แต่จี้ชิงถูกหอหลิงเซียวประเมินว่า 'หนึ่งคนถล่มสำนัก สง่างามเหนือใคร' ชื่อเสียงในตอนนี้ดูจะกลบรัศมีของซ่งอี้รุ่นที่เก้าไปไกลแล้ว"

บนเรือมีมือดาบสองคนเดินลงมา ใบหน้าเย็นชา แววตาคมกริบดุจใบดาบ พวกเขาคือสองยอดฝีมือระดับหนึ่งแห่งตระกูลซ่ง โดยเฉพาะซ่งอี้รุ่นที่เก้า ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญระดับแกนนำ การที่เขามาถึงกังหนำในครั้งนี้ เป้าหมายย่อมหนีไม่พ้นดาบมาร!

"ซ่งอี้ คราวนี้ตระกูลสั่งให้ข้ามาช่วยเจ้าชิงดาบมาร เพื่อสยบชื่อเสียงของดาบจิงหงนั่น การช่วยเจ้านั้นไม่ยาก แต่เจ้ามีความมั่นใจไหมว่าจะสยบความอำมหิตของดาบมารและควบคุมมันได้?" ซ่งเยี่ยน (ดาบเร้น) ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ยอดฝีมือระดับหนึ่งทั้งห้าของตระกูลซ่งไม่ได้สมัครสมานเป็นเนื้อเดียวกันนัก ต่างฝ่ายต่างก็มีข้อขัดแย้งกันอยู่

"ซ่งเยี่ยน ข้าคือดาบเทพรุ่นที่เก้าของตระกูล อีกทั้ง 'เคล็ดวิชาดาบวิบัติ' ของข้าก็บรรลุถึงขั้นที่สามแล้ว ใจดั่งเหล็ก เจตจำนงดั่งกล้า ความอำมหิตเพียงแค่นั้นจะมาสั่นคลอนจิตใจข้าได้อย่างไร?"

"รอให้ข้าชิงดาบมารมาได้ ข้าจะสยบจี้ชิงดาบจิงหงนั่นเอง! ถึงตอนนั้นทุกคนจะได้เห็นว่า ใครกันแน่คือดาบอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ?"

ซ่งเยี่ยนไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เขารู้ว่าสิ่งที่ซ่งอี้พูดคือความจริง สาเหตุที่ซ่งอี้ได้เป็นดาบเทพรุ่นที่เก้าของตระกูลก็เพราะเขาสามารถฝึกเคล็ดวิชาดาบวิบัติถึงขั้นที่สามได้ ในขณะที่ยอดฝีมือระดับหนึ่งคนอื่นๆ อยู่เพียงขั้นที่สองเท่านั้น ด้วยจิตใจที่เข้มแข็งระดับขั้นที่สาม ย่อมไม่เกรงกลัวต่อความชั่วร้ายของดาบมาร

เป้าหมายเดียวของสองยอดฝีมือตระกูลซ่งที่มากังหนำในครั้งนี้ คือการครอบครองดาบมาร!

"ฟึ่บ!"

ทันใดนั้น ขอทานชราผู้หนึ่งท่าทางซอมซ่อ ถือไม้เท้าไผ่ก้าวเดินเข้ามาอย่างอาจหาญ

"หยุดนะ!" มือดาบตระกูลซ่งก้าวออกไปขวางเพื่อไล่ขอทานชรา

ทว่าขอทานชรากลับเสียหลักล้มลงและถลาเข้าหาพวกลูกน้องตระกูลซ่ง มือดาบคนนั้นจึงรีบชักดาบออกมาทันที

"เคร้ง!"

ดาบเพิ่งจะพ้นฝัก ขอทานชราก็พุ่งเข้าประชิดอกของเขาเสียแล้ว จากนั้นแรงมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากตัวขอทานชรา

"ตูม!"

ร่างของมือดาบตระกูลซ่งลอยกระเด็นไปไกลราวกับว่าวสายป่านขาด เขาร่วงลงพื้นอย่างแรง กระตุกเพียงสองสามครั้งก็สิ้นใจไปในทันที

"ยาจกเทพแห่งกังหนำ ชูสง! เจ้าคิดจะทำอะไร?" ซ่งเยี่ยนรีบคว้าด้ามดาบ จ้องมองขอทานชราเขม็ง

"ฮี่ๆ ตาแก่อย่างข้าแค่จะมาบอกพวกเจ้าว่า ที่นี่คือกังหนำ ไม่ใช่หลิ่งหนาน! ตระกูลซ่งของพวกเจ้าจะชิงดาบมารก็ได้ แต่อย่าได้มาก่อเรื่องวุ่นวาย มิฉะนั้นตาแก่อย่างข้าไม่ยอมแน่!"

เมื่อกล่าวจบ ขอทานชราก็ใช้ไม้เท้าพยุงตัว ทะยานเพียงไม่กี่ครั้งก็หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย วิชาตัวเบาที่เข้าออกลึกลับเช่นนี้ทำให้ซ่งอี้และซ่งเยี่ยนถึงกับใจหาย

"ตาแก่นี่ลงมืออำมหิตจริงๆ ลงมือครั้งเดียวก็เอาชีวิตคน! ได้ยินว่าพวกตาแก่ในยุทธภพหลายคนอยากจะเข้ามายุ่งเรื่องนี้ด้วย ดูท่าจะเป็นความจริงสินะ"

"แล้วอย่างไรล่ะ? ชูสงก็แค่มีวิชาตัวเบาสูงส่งกว่าคนอื่นนิดหน่อย หากเขากล้ามาขวางทางพวกเราชิงดาบมารจริง ก็แค่ฆ่าทิ้งเสีย!" ซ่งอี้กล่าวด้วยความมั่นใจ

ยอดฝีมือระดับหนึ่งสองคนร่วมมือกัน ต่อให้ไม่ถึงขั้นไร้เทียมทาน แต่ก็เพียงพอที่จะโลดแล่นไปทั่วแผ่นดินแล้ว!

"ในเมื่อได้เบาะแสของดาบมารแล้ว ก็รีบไปชิงมาเสียเถอะ จะได้ไม่เกิดเรื่องแทรกซ้อน" จากนั้นซ่งเยี่ยนและซ่งอี้ก็นำพามือดาบตระกูลซ่งมุ่งหน้าจากไปอย่างรวดเร็ว

...

"ท่านจี้ ดาบมารตกอยู่ในมือของชายใบ้คนหนึ่ง เขาหลบซ่อนตัวอยู่ในวัดร้างข้างหน้านี้ครับ!"

เยี่ยนฉางเทียนหยุดม้า มองดูวัดร้างเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสับสน เขาตามสืบเรื่องดาบมารหลังจากครอบครัวพินาศจนรู้โดยบังเอิญว่ามันตกอยู่ในมือชายใบ้ แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ชายใบ้คนนั้นกลับไม่เกิดอาการคุ้มคลั่ง และเยี่ยนฉางเทียนก็ไม่กล้าชิงดาบเองเพราะกลัวถูกครอบงำ จึงต้องเดินทางไกลไปเชิญจี้ชิงมาจากเมืองอันหยาง

จี้ชิงมองไปยังวัดร้างข้างหน้า เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย หูของเขาแว่วได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่าง

"เยี่ยนฉางเทียน ดูเหมือนคนที่จะรู้ที่ซ่อนของดาบมารจะไม่ได้มีแค่เจ้าคนเดียวเสียแล้ว..."

สีหน้าของเยี่ยนฉางเทียนเปลี่ยนไปทันที หากความลับรั่วไหล เหล่านักสู้ในยุทธภพต้องพากันแห่มาที่นี่แน่ๆ "ท่านจี้ ก่อนหน้านี้มีแค่ข้าคนเดียวจริงๆ ที่รู้..."

"ฉับ!"

เยี่ยนฉางเทียนยังกล่าวไม่ทันจบ ประกายดาบหลายสายก็พุ่งเข้าจู่โจมเขาทั้งสอง หนึ่งในนั้นพุ่งเข้ามาประชิดตัวในระยะเผาขน! เยี่ยนฉางเทียนสัมผัสได้ถึงความคมกริบของใบดาบที่มุ่งตรงมายังลำคอ เพียงแค่ขยับอีกนิด คอของเขาก็จะถูกเชือดขาด

หัวใจของเด็กหนุ่มสั่นสะท้าน แม้เขาจะมีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ แต่ประสบการณ์การต่อสู้จริงนั้นน้อยนิดนัก ในช่วงเวลาแห่งความตายนี้ ร่างกายของเขากลับแข็งค้างไปเพราะความหวาดกลัว

"ท่านจี้..." เยี่ยนฉางเทียนเบิกตากว้าง วินาทีชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้ายเพียงชั่วพริบตาเดียว!