บทที่ 95 ยุทธภพร้อยปี มีเพียงคนเดียว!

จี้ชิงเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มอายุราวสิบขวบคนหนึ่งคุกเข่าอยู่หน้าประตู

แม้ร่างกายจะโอนเอนโงนเงนจวนจะล้มแหล่มิล้มแหล่ แต่เด็กหนุ่มกลับกัดฟันแน่นไม่ยอมลุกขึ้น ข้างกายเขามีบ่าวเฒ่าคนหนึ่งยืนอยู่ แววตาของบ่าวผู้นั้นเต็มไปด้วยความปวดใจ

"ท่านจี้ ท่านดูสิคะ เขาคุกเข่ามาสองวันสองคืนแล้ว ข้ากลัวจริงๆ ว่าเขาจะทนไม่ไหวจนขาดใจตายอยู่หน้าประตูเสียก่อน ถึงได้กล้ามารบกวนการเก็บตัวของท่าน..." เลี่ยอิงเหนียงอธิบาย

"คุกเข่าสองวันสองคืนรึ? ก็นับว่ามีความเพียรอยู่บ้าง..."

จี้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาค่อยๆ ก้าวเดินไปหาเด็กหนุ่มทีละก้าว

"นายน้อย ดูนั่นเร็ว..." บ่าวเฒ่าสะกิดเตือน

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น เขาเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด แต่เมื่อเห็นเงาร่างที่เดินเข้ามา หัวใจของเขาก็สั่นสะท้อน

ชุดดำ ดาบยาว และเส้นผมสีขาวอันเป็นเอกลักษณ์

"ดาบจิงหง" จี้ชิง!

ไม่ผิดแน่ ต้องเป็น "ดาบจิงหง" จี้ชิงแน่นอน!

ยิ่งจี้ชิงเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของเด็กหนุ่มก็ยิ่งเต้นระทึกด้วยความประหม่า เพราะนี่คือยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงเกรียงไกรที่สุดในยุทธภพขณะนี้ ผู้ที่หอหลิงเซียวขนานนามว่า "หนึ่งคนถล่มสำนัก สง่างามเหนือใคร"

ยุทธภพย้อนหลังไปนับร้อยปี มีใครบ้างที่คู่ควรกับคำยกย่องนี้จากหอหลิงเซียว? มีเพียงจี้ชิงเท่านั้น

ยุทธภพร้อยปี มีเพียงคนเดียว!

ต่อหน้า "ดาบจิงหง" ผู้มีชื่อเสียงสะท้านแผ่นดิน ต่อให้เด็กหนุ่มจะมีพื้นฐานการศึกษาจากตระกูลใหญ่เพียงใด ก็ไม่อาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้ได้

ในที่สุด จี้ชิงก็หยุดฝีเท้าลง

เมื่อสายตาสบประสานกัน จี้ชิงถามอย่างราบเรียบว่า "ทำไมถึงมาคุกเข่าที่นี่?"

"ข้ามาหาท่านจี้ 'ดาบจิงหง'!"

"ข้าคือจี้ชิง"

"ข้ามาพบท่านจี้ เพื่อขอร้องให้ท่านลงมือสยบดาบมาร!"

"ดาบมารรึ?" จี้ชิงยังไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับ "ดาบมาร" เลยแม้แต่น้อย เพราะเขาเอาแต่เก็บตัวฝึกตนมาตลอด

ในตอนนั้นเอง เลี่ยอิงเหนียงก็เดินเข้ามาใกล้และอธิบายสั้นๆ ว่า "ท่านจี้ ในช่วงที่คุณเก็บตัวอยู่ ยุทธภพกังหนำได้ปรากฏดาบมารที่ประหลาดและชั่วร้ายเล่มหนึ่งขึ้นมา มันสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดิน..."

จี้ชิงฟังคำอธิบายจากเลี่ยอิงเหนียงจนเข้าใจ และเขาก็ได้รู้ฐานะของเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วย... คุณชายน้อยแห่งตระกูลเยี่ยนกังหนำ เยี่ยนฉางเทียน!

"เยี่ยนฉางเทียน เจ้าอยากให้ข้าไปสยบดาบมาร เงื่อนไขคือจะให้จี้ผู้นี้ล้างแค้นแทนเจ้าอย่างนั้นรึ?"

"ล้างแค้น? ท่านจี้ ความแค้นของตระกูลเยี่ยนมีต้นเหตุมาจากดาบมาร ขอเพียงท่านสยบดาบมารได้ นั่นก็เท่ากับเป็นการล้างแค้นให้ตระกูลเยี่ยนแล้ว"

"แล้วเหล่านักสู้ที่ฆ่าล้างตระกูลเจ้าล่ะ เจ้าไม่แค้นพวกเขารึ?"

"แค้น... แต่ก็ไม่แค้น เพราะลูกเมีย พ่อแม่ หรือญาติมิตรของคนเหล่านั้น ต่างก็ตายด้วยน้ำมือของท่านพ่อข้าไม่มากก็น้อย ความแค้นนี้จะสะสางอย่างไรได้? สุดท้ายแล้ว ทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นเพราะดาบมาร มันคือตัวการที่แท้จริง! และข้ารู้ว่าตอนนี้ดาบมารอยู่ที่ไหน ขอท่านจี้โปรดเมตตาลงมือสยบมันด้วยเถิด!"

เยี่ยนฉางเทียนก้มลงโขกศีรษะคำนับทันที เนื่องจากการคุกเข่ามานานถึงสองวัน พอโขกศีรษะลงไปเขาก็หน้ามืดจวนจะหมดสติ บ่าวเฒ่าเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปประคองนายน้อยเอาไว้

จี้ชิงจ้องมองเยี่ยนฉางเทียนด้วยสายตานิ่งสงบ เด็กหนุ่มคนนี้ช่างดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวนัก ดูเหมือนเขาจะไม่ความเกรงกลัวเลย แถมยังรวบรวมความกล้าจ้องมองตอบจี้ชิงอีกด้วย

"เจ้า... ใช้ได้ทีเดียว"

เด็กหนุ่มคนนี้แยกแยะบุญคุณความแค้นได้ชัดเจน อีกทั้งยังมีความกล้าหาญที่น่าชื่นชม

"อิงเหนียง พาเยี่ยนฉางเทียนเข้าไปพักผ่อน ข้าจะไปที่หอสดับลมสักหน่อย"

"ทราบแล้วค่ะ ท่านจี้"

จี้ชิงไม่กล่าวอะไรต่อ เขาพุ่งตัวออกไปทีละก้าว ดูเหมือนเดินช้าแต่เพียงครู่เดียวร่างของเขาก็หายวับไปจากสายตา

"ท่านจี้... ตกลงแล้วรึ?" เยี่ยนฉางเทียนอดถามไม่ได้

เลี่ยอิงเหนียงยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า "จะตกลงหรือไม่ ต้องรอให้ท่านจี้กลับมาก่อน พ่อหนุ่มเยี่ยน เจ้าเข้าไปกินอะไรและพักผ่อนข้างในก่อนเถอะ"

"ขอบคุณท่านหญิงเลี่ย..." ด้วยการพยุงของบ่าวเฒ่า เยี่ยนฉางเทียนจึงเดินเข้าสู่สำนักร้อยรบเพื่อพักผ่อน

...

จี้ชิงเงยหน้าขึ้นมองป้าย

"หอสดับลม"

เขาเพิ่งจะใช้ออกด้วยวิชาเทพยันต์พันลี้ แม้จะเป็นเพียงขั้นบรรลุ แต่ความเร็วกลับเหนือกว่าวิชาหญ้าเหินขั้นสมบูรณ์หลายเท่าตัวนัก สมกับที่เป็นวิชาตัวเบาระดับหนึ่งจริงๆ

ในยุทธภพ วรยุทธ์ใดก็ตามที่ติดทำเนียบ "ระดับหนึ่ง" ล้วนถูกขนานนามว่า "ยอดวิชา" ความแตกต่างระหว่างยอดวิชากับวิชาระดับสามนั้นช่างห่างไกลกันลิบลับ หากยอดวิชาแขนงใดบรรลุขั้นเชี่ยวชาญ (ต้าเฉิง) ก็เพียงพอที่จะทำให้คนผู้นั้นผงาดในยุทธจักรได้แล้ว!

จี้ชิงเดินเข้าไปในหอสดับลม ภายในนั้นคึกคักเป็นอย่างมาก เหล่านักสู้เดินขวักไขว่พูดคุยสัพเพเหระ จี้ชิงหยุดฝีเท้าลงและคอยเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง นักสู้กลุ่มนี้ส่วนใหญ่พูดถึงแต่เรื่อง "ดาบมาร" เขาแว่วหูมาเพียงคำว่า "ดาบทูหลิ่วล้างบาง ผงาดเหนือยุทธภพ" อะไรทำนองนั้น เพราะตอนนี้ดาบมารคือหัวข้อที่ร้อนแรงที่สุดในแผ่นดิน

จี้ชิงไม่ได้ซักถามใครให้เสียเวลา ข้อมูลเกี่ยวกับดาบมารนั้น เมื่อได้พบกับเถ้าแก่หยูเขาย่อมได้คำตอบที่ชัดเจนเอง ทว่าการปรากฏตัวของจี้ชิงกลับดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างในทันที

"พรึบ!"

สายตานับสิบพุ่งตรงมาที่จี้ชิง หอสดับลมที่เคยอึกทึกพลันเงียบสงัดลงในพริบตา

"ท่าน... ท่านจี้" นักสู้คนหนึ่งที่กำลังคุยฟุ้งอยู่เมื่อครู่ พอเห็นจี้ชิงเข้าก็ถึงกับพูดติดอ่าง

จี้ชิงเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่กล่าวคำใด แล้วเดินตรงเข้าไปยังลานหลังของหอสดับลมทันที

"เฮ้อ..." เหล่านักสู้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"เมื่อกี้คือท่านจี้ 'ดาบจิงหง' ใช่ไหม? ชุดดำ หมวกสาน ดาบยาว แล้วก็ผมขาว... จำง่ายจริงๆ"

"เป็นท่านจี้แน่นอน ได้ยินมานานแล้วว่าท่านจี้เก็บตัวฝึกตนอยู่ในสำนักร้อยรบ และมีความสัมพันธ์อันดีกับเถ้าแก่หยูแห่งหอสดับลมอันหยาง ดูท่าข่าวลือจะเป็นความจริง"

"พวกเจ้าว่า ท่านจี้มาที่หอสดับลม จะเกี่ยวข้องกับเรื่องดาบมารไหม?"

"เป็นไปได้มาก ตอนนี้ยอดฝีมือระดับหนึ่งหลายคนมุ่งหน้าไปกังหนำเพื่อแย่งชิงดาบมารแล้ว ท่านจี้ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งเรื่องดาบในยุทธภพ ดาบมารนั่นคู่กับท่านจี้น่ะเหมาะสมที่สุด"

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา แต่เมื่อเอ่ยถึงชื่อ "จี้ชิง" ทุกคนกลับเต็มไปด้วยความระมัดระวัง บัดนี้ไม่มีใครกล้าเรียกเขาว่า "จอมมาร" อีกต่อไป แม้แต่เรื่องที่เขาพักอยู่ที่สำนักร้อยรบซึ่งเป็นที่รู้กันทั่วก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวน

หนึ่งคนถล่มสำนัก สง่างามเหนือใคร! ภาพความพินาศของสำนักเทียนซานที่มีประวัติศาสตร์นับร้อยปี และหยาดเลือดหยดน้ำตาของศิษย์แปดร้อยคนยังคงแจ่มชัดอยู่ในใจของผู้คน

จี้ชิงไม่สนใจคำวิจารณ์เหล่านั้น เขาเดินเข้าไปในห้องลับของหอสดับลมอย่างคุ้นเคย และได้พบกับเถ้าแก่หยูผู้ยังคงเปี่ยมเสน่ห์เหมือนเดิม เมื่อเห็นจี้ชิงมาถึง ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"วันนี้ลมอะไรหอบท่านจี้มาถึงที่นี่ได้คะ?" เถ้าแก่หยูวางข้อมูลในมือลงและกล่าวเย้าด้วยรอยยิ้ม

"เถ้าแก่หยู ข้าต้องการรู้ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับดาบมาร!"

"ดาบมารรึคะ? ก่อนหน้านี้ท่านเอาแต่เก็บตัว ข้าเลยไม่กล้าให้เจ้าหูเดียวไปรบกวน ตอนนี้ท่านออกมาแล้ว เป็นเพราะคุณชายน้อยตระกูลเยี่ยนใช่ไหมคะ?" เถ้าแก่หยูคุมหอสดับลมอันหยาง เมื่อเยี่ยนฉางเทียนเข้าเมืองมาย่อมไม่อาจเล็ดลอดสายตาของนางไปได้

"เล่าเรื่องดาบมารมาเถอะ"

"ดาบมารเล่มนี้ ท่านจี้ต้องสนใจแน่นอนค่ะ แรกเริ่มเดิมทีดาบเล่มนี้ถูกเยี่ยนเจิ้นหนานค้นพบ และเริ่มเข่นฆ่าผู้คนอย่างบ้าคลั่ง พลังฝีมือของเขายิ่งฆ่าก็ยิ่งแกร่งขึ้นจนทัดเทียมยอดฝีมือระดับหนึ่ง ต่อมาเยี่ยนเจิ้นหนานถูกรุมสังหารจนตาย ดาบมารจึงเปลี่ยนมือไป..."

จี้ชิงฟังข้อมูลจากเถ้าแก่หยู ซึ่งก็ไม่ได้แตกต่างจากที่เยี่ยนฉางเทียนเล่าให้ฟังมากนัก

"ดาบมารเล่มนี้ช่างประหลาดนัก สามารถเพิ่มพูนพลังฝีมือให้ผู้คนได้ มันมีความเป็นมาอย่างไร?" จี้ชิงถาม ดาบที่ชั่วร้ายขนาดนี้ย่อมไม่มีทางปรากฏขึ้นมาลอยๆ

"ความเป็นมารึคะ... ข้าหาเจอจนได้ล่ะ! แต่มันเป็นข้อมูลจากร้อยปีก่อนที่มีเพียงเศษเสี้ยวประโยคเท่านั้น ได้ยินว่าดาบมารเล่มนี้มีชื่อว่า 'ทูหลิ่ว' (ปลิดหลิว) ถูกสร้างขึ้นโดยช่างตีดาบที่มีชื่อเสียงด้วยวิชาหลอมโลหะด้วยเลือด ต่อมาช่างตีดาบผู้นั้นได้ใช้เลือดเนื้อของตัวเองสังเวยแก่ดาบทูหลิ่ว จนทำให้ดาบเกิดการเปลี่ยนแปลงและกลายเป็นดาบมาร!"

"ว่ากันว่าดาบมารจะคอยชักจูงให้นักสู้เข่นฆ่า ยิ่งฆ่ามากดาบก็จะยิ่งแกร่ง ทุกครั้งที่ดาบมารปรากฏขึ้นจะสร้างความปั่นป่วนไปทั่วยุทธภพ แต่ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่งมันก็จะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย..."

"อย่างไรก็ตาม มีคำเล่าลือว่าขอเพียงครอบครอง 'เจตจำนงดาบ' ก็จะสามารถสยบดาบมารได้อย่างง่ายดาย! ท่านจี้คะ ถึงแม้ท่านจะยังไม่กลั่นเจตจำนงดาบออกมาเป็นรูปร่าง แต่ท่านก็มี 'เจตจำนงดาบ' ขั้นเชี่ยวชาญ ก็น่าจะพอสยบดาบมารได้บ้าง การที่ดาบมารปรากฏขึ้นในตอนนี้ บางทีอาจเป็นลิขิตสวรรค์ที่มันควรจะตกอยู่ในมือของท่านจี้ก็ได้นะคะ?" เถ้าแก่หยูปิดปากยิ้มเล็กรอย

"ลิขิตสวรรค์รึ?" จี้ชิงส่ายหน้า "ข้าเชื่อเพียงดาบในมือข้าเท่านั้น!"

เมื่อสิ้นคำพูด จี้ชิงก็ลุกขึ้นยืนทันที หัวใจของเขาได้ตัดสินใจแน่นอนแล้ว!

"ท่านจี้ หากจะไปชิงดาบมาร คงต้องรีบหน่อยนะคะ ตอนนี้ยอดฝีมือระดับหนึ่งในยุทธภพเริ่มเคลื่อนไหวตามกลิ่นมากันหมดแล้ว..."

จี้ชิงเดินออกจากห้องลับไปโดยไม่หันกลับมามอง

ดาบมารเล่มนี้... เขาต้องไปชิงมันมาให้ได้!