บทที่ 94 ความวุ่นวายของยุทธภพกังหนำ!

ยุทธภพกังหนำเข้าสู่ความโกลาหล

ในช่วงแรกเริ่ม มีเพียงผู้คนสูญหายหรือล้มตายเพียงประปรายเท่านั้น ซึ่งทุกคนต่างก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะการเข่นฆ่าในยุทธจักรที่มีคนตายทุกวันถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างยิ่ง

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป จำนวนผู้ตายกลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งสำนักคุ้มภัยหรือพรรคเล็กพรรคน้อยต่างก็ถูกบุคคลปริศนาฆ่าล้างบางจนหมดสิ้น ทำให้นักสู้ในยุทธภพเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

จนกระทั่งในที่สุด แม้แต่ตระกูลจางที่มีชื่อเสียงเกริกไกรในยุทธภพกังหนำ ก็ยังถูกล้างตระกูล!

ณ คฤหาสน์ตระกูลจาง ศพแล้วศพเล่าก่ายกองระเกะระกะอยู่บนพื้น คาดว่ามีไม่ต่ำกว่าสองถึงสามร้อยศพ คฤหาสน์ทั้งหลังแปรสภาพไม่ต่างจากขุมนรกบนดิน แม้แต่นักสู้ที่เจนจัดกับการนองเลือดก็ยังต้องสั่นสะท้านในอก ยุทธภพกังหนำทั้งสายพลันตกอยู่ในความหวาดระแวง ต่างคนต่างต้องระวังตัวเพื่อเอาชีวิตรอด

ในที่สุด บุคคลปริศนาผู้ก่อโศกนาฏกรรมนองเลือดครั้งใหญ่นี้ก็ไม่อาจซ่อนเร้นร่องรอยได้อีกต่อไป

เยี่ยนเจิ้นหนาน ถูกเปิดโปงตัวตน และถูกเหล่านักสู้ในยุทธภพผนึกกำลังกันไล่ล่า

แต่ทว่าเยี่ยนเจิ้นหนานกลับยิ่งฆ่ายิ่งแข็งแกร่ง ไม่ใช่เพราะวรยุทธ์ก้าวหน้าขึ้น แต่เป็นเพราะดาบในมือของเขามีพลังอำนาจประหลาดที่เหนือธรรมชาติ หลายคนในยุทธภพขนานนามมันว่า "ดาบมาร"

ถึงแม้เยี่ยนเจิ้นหนานผู้ถือครองดาบมารจะแข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ แต่ท่ามกลางการไล่ล่าและเข่นฆ่าอันซ้ำซาก ในที่สุดเขาก็พลาดท่าถูกพิษจนสิ้นใจตาย

เยี่ยนเจิ้นหนานตายไปแล้ว แต่ความวุ่นวายในยุทธภพกังหนำยังไม่จบสิ้น

ดาบมารเปลี่ยนมือไปสู่ผู้ใหม่ และมันยังคงเดินหน้าเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่ง เมื่อมีดาบมารอยู่ในมือ แม้แต่นักสู้ไร้อันดับก็สามารถระเบิดพลังที่ทัดเทียมกับยอดฝีมือระดับหนึ่งออกมาได้ ชั่วพริบตาเดียว ยุทธภพกังหนำทั้งหมดก็ตกอยู่ในวังวนแห่งการแย่งชิงดาบมาร

ขณะเดียวกัน เหล่าญาติมิตรและสหายของผู้ที่เคยถูกเยี่ยนเจิ้นหนานสังหาร ต่างก็ไม่ยอมปล่อยตระกูลเยี่ยนไป เหล่านักสู้กลุ่มใหญ่จึงบุกเข้าถล่มตระกูลเยี่ยน เข่นฆ่าผู้คนแทบสิ้นทั้งตระกูล มีเพียงคุณชายน้อยตระกูลเยี่ยน เยี่ยนฉางเทียน เท่านั้นที่ได้รับความช่วยเหลือจากบ่าวเก่าผู้หนึ่งซึ่งยอมสละชีพปกป้องจนหนีรอดออกมาได้

"นายน้อย พวกเราหนีไปกันเถอะ กังหนำในตอนนี้เปรียบเสมือนวังวนขนาดใหญ่ ใครที่ถลำตัวเข้าไปมีแต่จะถูกบดขยี้จนแหลกลาญ! ได้ยินว่าเจ้าสำนักใหญ่และยอดฝีมือจากตระกูลดังต่างก็มุ่งหน้ามาที่กังหนำเพื่อแย่งชิงดาบมารกันแล้ว"

บ่าวเก่าพยายามเกลี้ยกล่อมให้เยี่ยนฉางเทียนหนีไปจากสถานที่ที่เป็นต้นตอของความวุ่นวายนี้ เยี่ยนฉางเทียนรู้ดีว่าเจ้าสำนักหรือยอดฝีมือเหล่านั้นล้วนเป็นระดับหนึ่งที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยุทธภพ การที่พวกเขาลงสนามแย่งชิงดาบมาร ย่อมต้องเกิดพายุเลือดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม การถอยห่างจากศูนย์กลางวังวนในตอนนี้จึงเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

แต่เขาจะหนีไปที่ใดได้?

"นายน้อย พวกเราขึ้นไปทางเหนือกันเถอะ..."

"ทางเหนือรึ?"

เยี่ยนฉางเทียนเติบโตที่กังหนำมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่อยากจากบ้านเกิดเมืองนอนไปไกล และเหนือสิ่งอื่นใด เขาคือผู้ที่เห็น "ดาบมาร" มากับตา เขาเกลียดชังมันสุดหัวใจ พ่อของเขาในอดีตแม้จะเข้มงวดแต่ก็เป็นพ่อที่ดีมากคนหนึ่ง แต่ตั้งแต่วันที่พ่อได้ดาบมารเล่มนั้นไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมดสิ้น

"คุณชาย ไปทางเหนือก่อนเถอะ รอให้ท่านเติบโตขึ้น วรยุทธ์สำเร็จแก่กล้าแล้วค่อยกลับมาแก้แค้น ทวงคืนทุกอย่างของตระกูลเยี่ยน..." บ่าวเก่ากล่าวกำชับด้วยความหวังดี

"แก้แค้น? ต้องรออีกกี่ปีถึงจะแก้แค้นได้? สามปี ห้าปี หรือสิบปี? อีกอย่าง คนที่เข่นฆ่าตระกูลเยี่ยน... คือศัตรูที่แท้จริงอย่างนั้นหรือ? ศัตรูของข้า หรือแม้แต่ศัตรูของตระกูลเยี่ยน มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือดาบมาร... ข้าจะไปตามหาคนมาช่วยสยบดาบมารด้วยมือตัวเอง!"

เยี่ยนฉางเทียนไม่ได้สูญเสียสติไปเพราะความพินาศของตระกูล เขารู้แจ้งเห็นจริงว่าต้นตอของเรื่องทั้งหมดคืออะไร มันคือดาบมารที่ทุกคนกำลังแย่งชิงกันอยู่นั่นเอง!

"นายน้อย ท่านจะไปหาใครมาสยบดาบมาร? ตอนนี้แม้แต่ยอดฝีมือระดับหนึ่งยังลงมาร่วมวง แล้วใครจะกล้าการันตีว่าจะสยบมันได้?"

"ไม่... มีคนหนึ่งทำได้!" เยี่ยนฉางเทียนสูดลมหายใจลึก ดวงตาฉายแววแน่วแน่ "'ดาบจิงหง' จี้ชิง เขาต้องสยบดาบมารได้แน่นอน! ท่านลุงเก้า พวกเราจะไปเมืองอันหยาง ข้าได้ยินมาว่าท่านจี้พำนักอยู่ที่นั่น ข้าจะไปขอร้องให้เขาลงมือ เขาต้องสยบดาบมารได้แน่!"

"นี่มัน..." บ่าวเก่า "ลุงเก้า" มองดูนายน้อยเยี่ยนฉางเทียนที่อายุเพียงสิบขวบ แววตาที่เด็ดเดี่ยวนั้นทำให้เขารู้ว่า เยี่ยนฉางเทียนตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว! "เอาเถอะ ในเมื่อนายน้อยยืนกรานจะไปเมืองอันหยาง ทางที่เร็วที่สุดคือการเดินทางทางน้ำ..."

ดังนั้น บ่าวเก่าจึงจัดการพาเยี่ยนฉางเทียนเดินทางผ่านเส้นทางน้ำ มุ่งหน้าสู่เมืองอันหยางทันที

...

เวลาหลายเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จี้ชิงยังคงเก็บตัวฝึกตนอยู่ในหอเก็บวรยุทธ์ ในวันนี้จี้ชิงลืมตาขึ้น เขาเหยียดมือออกแล้วฟาดฝ่ามือไปในอากาศเบาๆ

"แคร่ก"

อากาศในรัศมีหนึ่งวาพลันจับตัวเป็นผลึกน้ำแข็งในพริบตา จากนั้นผลึกเหล่านั้นก็ร่วงหล่นลงพื้นส่งเสียง "ซ่า" แตกกระจายเป็นเศษน้ำแข็ง จี้ชิงมองดูผลลัพธ์ของ "ฝ่ามือเทพน้ำแข็ง" ด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

"ซัดฝ่ามือกลางอากาศในระยะหนึ่งวา พลังไอเย็นยังคงเข้มข้นไม่ลดละ เยี่ยมมาก!"

จี้ชิงรวบรวมสมาธิไปที่บันทึกอสูรเพื่อตรวจสอบสถานะของตนเอง

• จี้ชิง: ยอดฝีมือระดับหนึ่ง (จุดชีพจร 9 จุด)

• ดาบจิงหง: ขั้นสมบูรณ์ (เพิ่มความเร็ว 230%, เพิ่มพละกำลัง 100%)

• ฝ่ามือเทพน้ำแข็ง: ขั้นบรรลุ (1%)

• เทพยันต์พันลี้: ขั้นบรรลุ (18%)

• เจตจำนงดาบ : ขั้นเชี่ยวชาญ (4%)

• แต้มต้นกำเนิด: 2 แต้ม

การเก็บตัวฝึกฝนอย่างหนักตลอดสามเดือนที่ผ่านมา จี้ชิงได้รับผลเก็บเกี่ยวอันมหาศาลจริงๆ เขาฝึกเคล็ดวิชาลับสองแขนงจนจุดชีพจรหกจุดบรรลุขั้นสมบูรณ์ ทำให้พลังวัตรเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก

เพื่อเป็นการประหยัดแต้มต้นกำเนิด จี้ชิงเลือกที่จะฝึกเคล็ดวิชาลับด้วยตนเองจนถึงขั้นบรรลุก่อน แล้วค่อยใช้แต้มยกระดับสู่ขั้นสมบูรณ์ ด้วยพรสวรรค์ของเขา การฝึกเคล็ดวิชาลับจนถึงขั้นบรรลุใช้เวลาเพียงสามเดือน แต่หากจะฝึกให้ถึงขั้นเชี่ยวชาญด้วยตัวเอง อาจต้องใช้เวลาหลายปีหรือนับสิบปี ดังนั้นเขาจึงใช้แต้มต้นกำเนิดยกระดับเคล็ดวิชาลับสองแขนงไปทั้งหมด 12 แต้ม ตอนนี้จึงเหลืออยู่ 2 แต้มไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน

ส่วนฝ่ามือเทพน้ำแข็งและเทพยันต์พันลี้ จี้ชิงเพียงฝึกเสริมไปตามสถานการณ์ จะก้าวหน้าไปถึงไหนก็ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนา แม้แต่เจตจำนงดาบก็เพิ่มขึ้นอีก 3% สาเหตุง่ายๆ คือเขาฝึกวิชาดาบเพิ่มอีกสามแขนง ด้วยภูมิความรู้ด้านดาบในปัจจุบัน การฝึกวิชาดาบระดับล่างจึงเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก เมื่อวิชาดาบหลายแขนงทับซ้อนกัน ก็ช่วยส่งเสริมดาบจิงหงให้รวดเร็วและทรงพลังยิ่งขึ้น

"แต้มต้นกำเนิดไม่พอแล้ว ต้องออกไปหาเบาะแสของพวกอสูรเพิ่ม"

จี้ชิงรู้ดีว่าหากไม่มีแต้มต้นกำเนิด การจะฝึกจุดชีพจรทั้ง 36 จุดให้สมบูรณ์อาจต้องใช้เวลาหลายสิบปี ซึ่งนั่นยาวนานเกินไป

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังมาจากภายนอก จี้ชิงลุกขึ้นไปเปิดประตู เขาอยู่ในช่วงเก็บตัวและเคยบอกเลี่ยอิงเหนียงไว้แล้วว่าหากไม่มีเรื่องสำคัญอย่ามารบกวน หรือว่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น?

และก็เป็นเลี่ยอิงเหนียงจริงๆ ที่ยืนอยู่หน้าประตู

"อิงเหนียง เกิดอะไรขึ้นรึ?" จี้ชิงถาม

เลี่ยอิงเหนียงเห็นจี้ชิงเปิดประตูและดูท่าทางไม่ได้โกรธเคืองก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางอึกอักอยู่ครู่หนึ่งคล้ายไม่รู้จะเริ่มอย่างไร สุดท้ายจึงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า "ท่านจี้ เรื่องนี้ค่อนข้างลำบากใจ ข้าไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ท่านลองไปดูที่หน้าประตูด้วยตัวเองเถอะค่ะ"

จี้ชิงพยักหน้าแล้วเดินตามนางไปที่หน้าประตูสำนักร้อยรบ ที่นั่นมีลูกศิษย์ยืนล้อมรอบอยู่มากมาย เมื่อเห็นจี้ชิงมาถึง พวกเขาก็ต่างพากันหลีกทางให้

จี้ชิงหรี่ตาลงมองเบื้องหน้า

"เขาคือ..."