บทที่ 93 บันทึกดาบมาร!

ณ สำนักร้อยรบ เลี่ยอิงเหนียงและเหล่าลูกศิษย์ต่างพากันใจเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นขบวนรถม้าคันแล้วคันเล่าทยอยขนส่งข้าวของเข้าสู่สำนักอย่างไม่ขาดสาย

นี่คือทรัพยากรและคัมภีร์วรยุทธ์จาก "สำนักเทียนซาน" อดีตสำนักชั้นนำอันยิ่งใหญ่ที่เคยเขย่าขวัญยุทธภพ บัดนี้ทุกอย่างกำลังถูกย้ายเข้ามาเป็นสมบัติของสำนักร้อยรบ

"เจ้าหูเดียว" เดินเหงื่อโชกเข้ามาหาจี้ชิง พร้อมกล่าวด้วยความนอบน้อมว่า "ท่านจี้ ทรัพยากรของสำนักเทียนซานขนย้ายมาครบถ้วนแล้วขอรับ เชิญท่านตรวจสอบดูว่ามีสิ่งใดตกหล่นหรือไม่?"

จี้ชิงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "เอาตามนี้แหละ หอสดับลมของพวกเจ้าครั้งนี้ก็ออกแรงไปไม่น้อย ให้คนคัดลอกวรยุทธ์บางส่วนไปเถอะ แล้วก็แบ่งทรัพยากรบางส่วนกลับไปด้วย เดี๋ยวเถ้าแก่หยูจะหาว่าจี้ผู้นี้เป็นคนขี้เหนียว"

เจ้าหูเดียวได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น "ขอบพระคุณท่านจี้มากขอรับ!"

จากนั้น เจ้าหูเดียวก็รีบสั่งการให้คนของหอสดับลมขนย้ายทรัพยากรและคัมภีร์ส่วนหนึ่งออกไป

"อิงเหนียง จัดคนมาคัดแยกวรยุทธ์พวกนี้ไปไว้ในหอเก็บวรยุทธ์เถอะ"

"ตกลงค่ะ" เลี่ยอิงเหนียงรีบลงไปจัดการทันที

หอคัมภีร์เดิมของสำนักร้อยรบถูกจี้ชิงเปลี่ยนชื่อเป็น "หอเก็บวรยุทธ์" เพราะคราวนี้มีวรยุทธ์มากมายมหาศาลถูกขนกลับมา ชื่อนี้จึงเหมาะสมที่สุด!

ความจริงจี้ชิงจะสถาปนาสำนักใหม่บนที่ตั้งเดิมของเทียนซานก็ได้ เพราะตอนนี้เขาคือยอดฝีมือระดับหนึ่งแล้ว แต่จี้ชิงไม่ได้มีความทะเยอทะยานในด้านนั้น การก่อตั้งสำนักย่อมตามมาด้วยภาระหยุมหยิมมากมาย ซึ่งเขาไม่อยากเอาเรื่องพวกนั้นมาทำลายสมาธิ

ส่วนเรื่องการอาศัยขุมกำลังสำนักมาช่วยในการฝึกฝน สำหรับจี้ชิงในตอนนี้ถือว่ามีผลน้อยมาก ดูอย่างสำนักเทียนซานสิ ตั้งแต่องค์ปฐมเจ้าสำนักเป็นต้นมา ทุกรุ่นล้วนเป็นระดับหนึ่งและใช้อิทธิพลมหาศาลตามหาวัตถุวิญญาณ แต่ผลลัพธ์คืออะไร? สุดท้ายทุกคนก็ต้องตรอมใจตายด้วยความชรา ถูกขังอยู่ในระดับหนึ่งจนสิ้นอายุขัย

"ท่านจี้ จัดการเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ" เลี่ยอิงเหนียงรายงาน

"อืม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะเก็บตัวฝึกตนอยู่ในหอเก็บวรยุทธ์ หากไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย ห้ามใครมารบกวนเด็ดขาด"

"รับทราบค่ะ ท่านจี้"

จี้ชิงก้าวเข้าไปในหอเก็บวรยุทธ์และเริ่มการเก็บตัวอย่างเป็นทางการ

คราวนี้เขาได้รับเคล็ดวิชาลับและวรยุทธ์มากมายจากเทียนซาน จี้ชิงตัดสินใจที่จะตกตะกอนความรู้ทั้งหมด เขาตั้งเป้าว่าจะฝึก "ฝ่ามือเทพน้ำแข็ง" และ "เทพยันต์พันลี้" ให้ถึงขั้นบรรลุเป็นอย่างน้อย

ส่วนเคล็ดวิชาลับ เขาจะใช้แต้มต้นกำเนิดจัดการโดยตรง นอกจากนี้เทียนซานยังรวบรวมวิชาดาบไว้มากมาย จี้ชิงสามารถดึงเอาแก่นแท้ของวิชาเหล่านั้นมาหลอมรวมเข้ากับ "ดาบจิงหง" เพื่อเสริมรากฐานและอานุภาพให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นจี้ชิงหายลับเข้าไปในหอเก็บวรยุทธ์ เหล่าลูกศิษย์สำนักร้อยรบต่างพากันยิ้มกว้างอย่างปิดไม่มิด

"ศิษย์พี่ใหญ่ คราวนี้สำนักร้อยรบของเราเหมือนปลาหลีฮื้อกระโดดข้ามประตูมังกรจริงๆ รากฐานของเราพุ่งพรวดขึ้นมาทันที!"

"นั่นมันทรัพยากรและวรยุทธ์ของสำนักเทียนซานเชียวนะ ทั้งหมดมาอยู่ในมือเรา เรื่องแบบนี้ข้าไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝัน มีเพียงท่านจี้เท่านั้นที่ทำเรื่องสะท้านฟ้าดินแบบนี้ได้"

"ถล่มสำนักด้วยตัวคนเดียว! ท่านจี้นี่ช่างน่าอัศจรรย์นัก..."

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความตื่นเต้น เหล่าศิษย์ต่างมีความสงสัยลึกๆ ในใจว่า... ตกลงแล้วจี้ชิงถือเป็นคนของสำนักร้อยรบหรือไม่? แต่ความสงสัยนี้ไม่มีใครกล้าถามออกมา ได้แต่เก็บไว้ในใจ

มีเพียงเลี่ยอิงเหนียงเท่านั้นที่รู้ดีว่า จี้ชิงไม่ใช่คนของสำนักร้อยรบ แต่การที่เขาเลือกจะรั้งอยู่ที่นี่ ก็นับเป็นเกียรติสูงสุดของสำนักร้อยรบแล้ว!

นับจากนั้นมา จี้ชิงก็เก็บตัวเงียบเชียบ ตัดขาดจากการรบกวนภายนอก ความวุ่นวายในยุทธภพดูเหมือนจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป...

ณ ตระกูลเยี่ยนแห่งกังหนำ ตระกูลวรยุทธ์เก่าแก่นับร้อยปี ผู้มีวิชา "ดาบอัคคี" อันเลื่องชื่อ!

น่าเสียดายที่ปัจจุบันตระกูลเยี่ยนกำลังตกต่ำ นับตั้งแต่ผู้นำตระกูลรุ่นก่อนเสียชีวิตไป ตระกูลเยี่ยนก็ไร้ยอดฝีมือระดับหนึ่งคอยค้ำชู สถานะในยุทธภพกังหนำจึงสั่นคลอนอย่างยิ่ง

เยี่ยนเจิ้นหนาน ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน แม้จะเป็นคนกว้างขวาง มีไหวพริบปฏิภาณ และจัดเจนในการเข้าสังคมจนพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่รากฐานของตระกูลเยี่ยนคือวรยุทธ์

ทว่าวรยุทธ์ของเยี่ยนเจิ้นหนานกลับอยู่เพียงระดับสอง และยังไม่ถึงขั้นสูงสุดเสียด้วยซ้ำ พลังเพียงเท่านี้มิอาจแบกรับชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของตระกูลไว้ได้! นี่คือปมในใจที่ใหญ่ที่สุดของเขา

เมื่อพรสวรรค์ของตนมีจำกัด เยี่ยนเจิ้นหนานจึงฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ เยี่ยนฉางเทียน บุตรชายเพียงคนเดียว โดยหวังว่าลูกชายจะกู้ชื่อเสียงตระกูลกลับมาได้ เยี่ยนฉางเทียนจึงถูกเคี่ยวกรำอย่างหนักตั้งแต่วัยเยาว์ จนอายุเพียงสิบขวบก็บรรลุระดับสามแล้ว

ทว่า เยี่ยนฉางเทียนไม่ได้เห็นหน้าพ่อมาสามวันแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องผิดปกติ เพราะปกติไม่ว่าเยี่ยนเจิ้นหนานจะยุ่งแค่ไหน ก็ต้องมาคุมเขาฝึกวรยุทธ์เสมอ

ด้วยความสงสัย เยี่ยนฉางเทียนจึงออกตามหา จนกระทั่งไปพบพ่ออยู่ในห้องลับของตระกูล

ในตอนนั้น เยี่ยนเจิ้นหนานกำลังประคองกล่องเหล็กที่ขึ้นสนิมเขรอะใบหนึ่งไว้ในมือ ไม่รู้ว่าไปหามาจากที่ไหน แต่เขากลับทะนุถนอมมันราวกับสมบัติล้ำค่า ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เขาค่อยๆ เปิดกล่องเหล็กออกอย่างระมัดระวัง แล้วหยิบดาบยาวที่ดูธรรมดาเล่มหนึ่งออกมา

และเมื่อเยี่ยนเจิ้นหนานชักดาบออกจากฝัก...

“ฉับ!”

ไม่รู้เพราะเหตุใด ทันทีที่ดาบพ้นฝัก พลันปรากฏแสงสีเลือดจางๆ สะท้อนลงบนใบหน้าของเยี่ยนเจิ้นหนาน ในพริบตานั้น แววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นความหลงใหลคลุ้มคลั่ง

เยี่ยนฉางเทียนแอบมองเหตุการณ์นี้อยู่หน้าห้องลับโดยที่พ่อไม่ทันสังเกต เขาคิดเพียงว่าพ่อคงได้ดาบดีมาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก และแอบเดินเลี่ยงออกมา

แต่หลังจากนั้น เยี่ยนฉางเทียนก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

นับตั้งแต่ได้ "ดาบวิเศษ" เล่มนั้นมา เยี่ยนเจิ้นหนานก็ดูเหมือนจะยุ่งอยู่ตลอดเวลา เขาออกจากบ้านแต่เช้าและกลับมืดค่ำทุกวัน กระทั่งเรื่องการฝึกวรยุทธ์ของลูกชายเขาก็ไม่สนใจอีกต่อไป

นี่มันผิดปกติอย่างยิ่ง! พ่อที่เคยให้ความสำคัญกับเขาขนาดนั้น จะละเลยการฝึกของเขาได้อย่างไร?

เยี่ยนฉางเทียนยังสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนตัวพ่ออย่างเฉียบคม

วันที่หนึ่ง เยี่ยนเจิ้นหนานกลับมาตอนดึก ที่มุมเสื้อมีรอยเลือดจางๆ วันที่ห้า เยี่ยนเจิ้นหนานหายไปถึงสามวัน เมื่อกลับมาที่แขนเสื้อมีคราบเลือดขนาดใหญ่ วันที่สิบ เยี่ยนเจิ้นหนานหายไปเจ็ดวันเต็ม เมื่อกลับมาเขามีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งและแผ่กลิ่นอายสังหารที่น่าหวาดกลัวออกมา

หนึ่งเดือนผ่านไป เยี่ยนเจิ้นหนานออกไปอีกครั้ง คราวนี้เยี่ยนฉางเทียนทนไม่ไหว เขาแอบสะกดรอยตามพ่อไปเงียบๆ

เยี่ยนฉางเทียนเห็นพ่อมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลจาง ตระกูลจางก็เป็นตระกูลนักสู้เช่นกัน แม้จะไม่ยิ่งใหญ่เท่าตระกูลเยี่ยนแต่ก็มีชื่อเสียงในกังหนำไม่น้อย

ทว่าคราวนี้ เยี่ยนเจิ้นหนานไม่ได้มาเยี่ยมเยียน... แต่มาเพื่อฆ่า!

หรือจะพูดให้ชัดคือ... มาเพื่อฆ่าล้างโคตร!

เยี่ยนฉางเทียนเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาเห็นทุกอย่างกับตา

เยี่ยนเจิ้นหนานถือ "ดาบวิเศษ" ไล่เข่นฆ่าทุกคนในคฤหาสน์ตระกูลจางจนหมดสิ้น แม้แต่ทารกในเบาะก็ไม่เว้น!

นั่นยังใช่พ่อของเขาอยู่หรือ?

เยี่ยนฉางเทียนมองดูใบหน้าที่บิดเบี้ยวและดุร้ายของพ่อด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ดาบเล่มนั้นดูเหมือนจะมีใบหน้าสีเลือดนับไม่ถ้วนที่กรีดร้องและดิ้นรนก่อนจะจมหายเข้าไปในร่างกายของเยี่ยนเจิ้นหนาน ทำให้สีหน้าของเขายิ่งดูสยดสยองและน่ากลัวขึ้นไปอีก

"นั่นไม่ใช่ดาบวิเศษ... มันคือดาบมาร..."

ในวินาทีนั้น เยี่ยนฉางเทียนรู้สึกว่าเงาร่างที่อยู่เบื้องหน้านั้น ช่างแปลกหน้าและน่าหวาดหวั่นเหลือเกิน