บทที่ 52: พี่ใหญ่ ให้ข้าจัดการเอง!

"อมิตตพุทธ ไม่ทราบว่าท่านจี้ 'ดาบประกายหงส์' จะให้เกียรติมาเยือนถึงที่นี่ อาตมาต้อนรับขับสู้บกพร่องไปบ้าง ต้องขออภัยท่านจี้ด้วย!"

หลวงจีนเฒ่าผู้หนึ่งที่มีคิ้วและหนวดเคราขาวโพลนก้าวเดินออกมาจากวิหารใหญ่

จี้ชิงและเหลยอวี่คาดเดาได้ทันทีว่า อีกฝ่ายน่าจะเป็นเจ้าอาวาสวัดเสวียนคง ไต้ซือคงจื้อ!

"ไม่ทราบว่าท่านจี้มาเยือนครานี้ มีธุระอันใดหรือ?" ไต้ซือคงจื้อเอ่ยถาม

ยามนี้ "จี้ชิง" คือจอมยุทธ์ผู้มีชื่อเสียระบือไกลในนาม "ดาบประกายหงส์" จะมาที่วัดเสวียนคงโดยไม่มีสาเหตุได้อย่างไร? อีกฝ่ายต้องมีจุดประสงค์บางอย่างแน่นอน!

เหลยอวี่ไม่เกรงใจ แผดเสียงกล่าวว่า "หลวงจีนเฒ่า ศึกตัดสินที่เมืองเจียงเฉิง เจ้าสามของข้าติดพิษร้ายแรง พวกท่านวัดเสวียนคงก็น่าจะเคยได้ยินมาบ้าง ตอนนี้พิษแทรกซึมเข้าสู่อวัยวะและไขกระดูก ยากแท้จะเยียวยาด้วยโอสถ ได้ยินว่าวัดของท่านมีสุดยอดวิชา 'คัมภีร์จี๋หยาง' ที่สามารถสลายพิษนับร้อยได้ พวกเราจึงตั้งใจมาเพื่อขอคัมภีร์จี๋หยาง หวังว่าท่านจะเห็นแก่ชีวิตคนและยอมช่วยด้วยเถิด!"

ทันทีที่เหลยอวี่เอ่ยคำว่า "คัมภีร์จี๋หยาง" ออกมา เหล่าหลวงจีนในวัดต่างพากันสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง โดยเฉพาะเจ้าอาวาสไต้ซือคงจื้อที่ใจหายวูบ

เขากังวลเรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมาจากหอสดับลมเมืองเจียงเฉิง ตอนนี้ความกังวลนั้นกลายเป็นจริงเสียแล้ว

"ขอถามท่านจี้ ใครเป็นคนบอกว่าคัมภีร์จี๋หยางของวัดอาตมาสามารถสลายพิษนับร้อยได้?"

"หลงจู้อัน แห่งหอสดับลม"

"เป็นอย่างที่คิดจริงๆ..." ไต้ซือคงจื้อไม่ได้รู้สึกประหลาดใจนัก

หอสดับลมเมืองเจียงเฉิงมีความบาดหมางกับวัดเสวียนคง การที่อีกฝ่ายชี้นำให้จี้ชิงมาที่นี่ ย่อมมีจุดประสงค์เพื่อสร้างความลำบากให้แก่วัดเสวียนคงอย่างไม่ต้องสงสัย

"ท่านจี้คงยังไม่ทราบ หอสดับลมเมืองเจียงเฉิงกับวัดของอาตมามีความขัดแย้งกันอยู่บ้าง ดังนั้น..."

"เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว คัมภีร์จี๋หยาง พวกท่านจะให้หรือไม่ให้?" เหลยอวี่คร้านจะเสียเวลากับเหล่าหลวงจีนพวกนี้

จี้ชิงจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว นางจะมามัวนั่งสนทนาธรรมอย่างใจเย็นกับกลุ่มหลวงจีนพวกนี้ได้อย่างไร?

ไต้ซือคงจื้อเหลือบมองเหลยอวี่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วแผดเสียงบอกเหล่าผู้มาแสวงบุญที่เหลือว่า "วันนี้วัดเสวียนคงมีธุระสำคัญต้องจัดการ จึงขอปิดวัดหนึ่งวัน ขอเชิญโยมทั้งหลายออกจากวัดไปก่อน แล้ววันพรุ่งนี้ค่อยกลับมาไหว้พระใหม่เถิด!"

จากนั้น หลวงจีนและสามเณรต่างพากัน "เชิญ" แขกเหรื่อออกจากวัดไปจนหมด ผ่านไปไม่นาน วัดเสวียนคงก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

"อมิตตพุทธ ท่านจี้ คัมภีร์จี๋หยางนี้คือยอดวิชาประจำวัดเสวียนคง ไม่อาจถ่ายทอดให้คนนอกได้โดยง่าย ขอท่านจี้โปรดหาวิธีอื่นเถิด" ไต้ซือคงจื้อปฏิเสธจี้ชิงอย่างตรงไปตรงมา

"เหอะ ข้าก็นึกอยู่แล้วว่าพวกหลวงจีนอย่างพวกท่านน่ะพูดด้วยยาก ชีวิตคนสำคัญยิ่งกว่าฟ้า พวกท่านไม่ได้พูดอยู่บ่อยๆ หรือว่าช่วยชีวิตคนหนึ่งคนได้บุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น? ตอนนี้เจ้าสามชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย รอคอยคัมภีร์จี๋หยางมาช่วยชีวิต แต่พวกท่านกลับนิ่งดูดาย เห็นคนตายแต่ไม่ช่วยอย่างนั้นรึ?" เหลยอวี่แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

ยามนี้ดูเหมือนนางจะเรียบเรียงคำพูดได้เฉียบแหลมและฝีปากกล้ายิ่งนัก

"หุบปาก! นางมาร จี้ชิงคือจอมมารอันดับห้าในบัญชีคนโฉด ยังกล้าบากหน้ามาขอคัมภีร์จี๋หยางอีกรึ?" หลวงจีนรูปร่างกำยำรูปหนึ่งจ้องมองเหลยอวี่ด้วยความโกรธแค้น

"สรุปคือ พวกท่านจะไม่ให้ยืมใช่ไหม?"

"ไม่ให้!"

เหลยอวี่ค่อยๆ วางจี้ชิงไว้ด้านหลังอย่างระมัดระวัง แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า

"ในเมื่อไม่ให้ยืม งั้นข้าก็จะชิงมา!" เหลยอวี่ตะโกนก้อง ร่างอันมหึมากลับเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว พุ่งเข้าหาไต้ซือคงจื้อทันที

"บังอาจ! เขตพุทธสถาน มีที่ให้นางมารอย่างเจ้ามาสามหาวงั้นรึ?" หลวงจีนร่างกำยำพุ่งเข้าขวางหน้าไต้ซือคงจื้อ พร้อมกับปล่อยหมัดออกไปหนึ่งหมัด

หมัดนี้ทรงพลังประดุจพระอจละ (ศิษย์เอกพระพุทธเจ้า) ที่พิโรธ อากาศรอบด้านส่งเสียงคำรามหวีดหวิว แสดงให้เห็นว่าอานุภาพของหมัดนี้รุนแรงเพียงใด

เหลยอวี่เองก็ปล่อยหมัดเข้าปะทะกับอีกฝ่ายอย่างจัง

"ปัง!" พลังมหาศาลจากทั้งสองฝ่ายกระแทกกันจนผู้คนรอบข้างรู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนของพื้นดิน

ฝ่ายหนึ่งประดุจเทพทองคำที่เปี่ยมด้วยพละกำลัง อีกฝ่ายประดุจภูเขาเนื้อที่หนังหนาและมีพละกำลังมหาศาลไม่แพ้กัน

ทั้งคู่แลกหมัดกันทีละหมัดโดยไม่มีการหลบหลีก เน้นการปะทะด้วยกำลังล้วนๆ

"เทวีแปดกร!" ทันใดนั้น เหลยอวี่แผดเสียงตะโกนลั่น

สิ้นเสียงตะโกน นางดูเหมือนจะมีแขนงอกออกมามากมายนับไม่ถ้วน เงาแขนมากมายพาดผ่านความว่างเปล่าหนาตาไปหมด หมัดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้ราวกับห่าฝน

หลวงจีนร่างกำยำตั้งรับไม่ทัน ถูกซัดจนต้องถอยร่นไปหลายก้าว

"ปัง!" ในที่สุด ฝ่ามือของเหลยอวี่ก็ประทับเข้าที่กลางหน้าอกของหลวงจีนรูปนั้นอย่างจัง

หลวงจีนร่างยักษ์สั่นสะท้านไปทั้งตัว ร่างที่เหมือนหอคอยเหล็กถูกซัดกระเด็นลอยละลิ่ว ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง

"พรวด!" เขากระอักเลือดออกมาคำโต เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่น้อย

เจ้าอาวาสไต้ซือคงจื้อจ้องมองเหลยอวี่เขม็ง

"เทวีแปดกร... อมิตตพุทธ ที่แท้โยมคือศิษย์สำนักปทุมชาดไม่ทราบว่ามาจากยอดเขาใด?"

"หลวงจีนเฒ่าอย่างท่านยังพอมีความรู้อยู่บ้าง ใช่แล้ว ข้าคือศิษย์สำนักปทุมชาด มาจากยอดเขาเทพธิดา"

"ที่แท้ก็คือยอดฝีมือจากยอดเขาเทพธิดานี่เอง" สีหน้าของไต้ซือคงจื้อดูซับซ้อนขึ้นมาทันที

สำนักปทุมชาดไม่ใช่สำนักธรรมดา สำนักนี้มีความประหลาด เป็นสำนักที่กึ่งเร้นกายจากโลกภายนอก แม้จะมีศิษย์ออกมาโลดแล่นในยุทธภพอยู่บ้างแต่ก็น้อยยิ่งนัก ตัวสำนักเองก็ไม่เคยปรากฏออกมาให้เห็นชัดเจน

คนในยุทธภพส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยรู้จักสำนักปทุมชาด ทว่าวัดเสวียนคงเป็นวัดเก่าแก่นับพันปีที่เคยรุ่งโรจน์อย่างที่สุดในอดีต ไต้ซือคงจื้อย่อมต้องรู้จักสำนักปทุมชาดแน่นอน

สำนักปทุมชาดในยามนี้มียอดฝีมือระดับ 'จงซือ' (ปรมาจารย์) คอยคุ้มกันอยู่ แข็งแกร่งกว่าวัดเสวียนคงไม่รู้กี่เท่าตัว

หากมีเพียงจี้ชิงคนเดียวก็แล้วไป แต่นี่กลับมีศิษย์สำนักปทุมชาดโผล่มาด้วย ไต้ซือคงจื้อเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

"หลวงจีนเฒ่า คัมภีร์จี๋หยาง สรุปจะให้หรือไม่ให้?" เหลยอวี่ถามย้ำ

ไต้ซือคงจื้อครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็ส่ายหน้าเบาๆ "นี่เป็นเรื่องของยอดวิชาประจำสำนัก อาตมาเกรงว่าคงไม่อาจช่วยได้... เจ็ดหลวงจีนกระบอง อีกฝ่ายคือยอดฝีมือจากสำนักปทุมชาด วรยุทธสูงส่ง พวกเจ้าลองไปแลกเปลี่ยนวิชากับนางดูสักหน่อยเถิด"

"รับบัญชาเจ้าอาวาส"

หลวงจีนยอดฝีมือเจ็ดรูปก้าวเดินออกมาข้างหน้า

"หลวงจีนเฒ่า ท่านนี่มันไร้ยางอายจริงๆ..." สีหน้าของเหลยอวี่ทะมึนลง

หลวงจีนกระบองทั้งเจ็ดคน ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับสอง ซ้ำยังมีวิชาผสานค่ายกลประลองอีก จะสู้ได้อย่างไร? แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางต้องสู้!

"เทวีแปดกร!" ร่างกายของเหลยอวี่ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายรอบกายดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม เงาแขนพร่าเลือนไปทั่วท้องฟ้า

นี่คือนางเริ่มทุ่มเทหมดหน้าตักแล้ว

"ตั้งค่ายกล!" หลวงจีนกระบองทั้งเจ็ดก็ไม่ใช่ชื่อว่างเปล่า การได้เป็น "หลวงจีนกระบอง" หมายความว่าพวกเขาสามารถรวมพลังตั้งค่ายกลสู้ศึกได้ เมื่อรวมพลังกันแล้ว หลวงจีนทั้งเจ็ดสามารถรับมือกับยอดฝีมือในระดับเดียวกันได้นับสิบคน

เป็นดังคาด เมื่อหลวงจีนทั้งเจ็ดผสานพลังกัน ในความว่างเปล่าดูเหมือนจะมีเงากระบองยักษ์ปรากฏขึ้น และฟาดลงมาที่ร่างของเหลยอวี่อย่างรุนแรง

"ตู้ม!"

เงาแขนมากมายเลือนหายไป แม้แต่ร่างอันมหึมาของเหลยอวี่ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม นางถูกซัดจนต้องถอยหลังไปหลายก้าวถึงจะยืนหยัดอยู่ได้

ที่มุมปากของนางมีเลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมา เหลยอวี่ได้รับบาดเจ็บแล้ว เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียว นางก็พ่ายแพ้

"ดี... ดีมาก หลวงจีนเฒ่า พวกท่านชอบหมาหมู่สินะ?"

"อมิตตพุทธ หลวงจีนกระบองแห่งวัดเสวียนคงล้วนผสานค่ายกล รับศึก ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะมีกี่คนก็ปฏิบัติเช่นเดียวกัน โยมเหลย ท่านจี้ โปรดลงเขาไปเถิด หากยังฝืนสู้ต่อไป เกรงว่าจะได้รับบาดเจ็บมากกว่านี้" ไต้ซือคงจื้อค่อยๆ หลับตาลงและกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"เจ้า..." เหลยอวี่ตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปแลกชีวิตอีกครั้ง

"หมับ"

จี้ชิงเอื้อมมือมารั้งแขนเหลยอวี่ไว้

"พี่ใหญ่ ให้ข้าจัดการเองเถอะ"

เสียงของจี้ชิงเบาบางยิ่งนัก แม้แต่สภาพร่างกายในยามนี้เขาก็ดูอ่อนแอราวกับจะปลิวไปตามลม

ทว่าทันทีที่เขาเปิดปากพูด ไม่ว่าจะเป็นไต้ซือคงจื้อ หรือหลวงจีนกระบองทั้งเจ็ด ต่างพากันสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที!

ชื่อเสียงย่อมมาพร้อมความเกรงขาม ไม่ว่าตอนนี้จี้ชิงจะติดพิษร้ายแรง หรือจะดูอ่อนแอเพียงใดก็ตาม ขอเพียง "ดาบประกายหงส์" จี้ชิง เป็นฝ่ายเอ่ยปาก ย่อมไม่มีใครกล้ามองข้ามเด็ดขาด!