บทที่ 53: คัมภีร์จี๋หยาง!

"เจ้าสาม พิษในร่างของเจ้าน่ะ..."

เหลยอวี่กังวลเป็นอย่างยิ่ง นางรู้ซึ้งถึงสภาพของจี้ชิงในยามนี้ดี เขาใช้พลังภายในทั้งหมดข่มพิษร้ายไว้ แต่นั่นก็เป็นเพียงการดื่มยาพิษดับกระหาย (แก้ปัญหาเฉพาะหน้าแต่ส่งผลเสียร้ายแรง) เพราะพิษได้แทรกซึมเข้าสู่ไขกระดูกและอวัยวะภายในจนยากจะเยียวยาแล้ว

หากต้องลงมือต่อสู้กับใคร พิษร้ายแรงนั้นย่อมขาดการกดข่ม และมีความเป็นไปได้ว่าในอึดใจถัดมา พิษจะกำเริบจนถึงแก่ความตายทันที

"ไม่ต้องกังวล จัดการกับหลวงจีนพวกนี้ใช้เวลาไม่นานนักหรอก"

น้ำเสียงของจี้ชิงราบเรียบและมั่นคงยิ่ง เมื่อต้องเผชิญกับคำพูดที่ดูเหมือนจะ "สบประมาท" เช่นนี้ เหล่าหลวงจีนวัดเสวียนคงกลับไม่มีใครแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาเลยสักนิด

ตรงกันข้าม แต่ละรูปต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

"อมิตตพุทธ ท่านจี้ ยามนี้ท่านติดพิษร้ายแรง หากลงมือจนพิษกำเริบขึ้นมา ต่อให้ได้ 'คัมภีร์จี๋หยาง' ไป ก็เกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้ฝึกฝน"

ไต้ซือคงจื้อเอ่ยขึ้นช้าๆ

"จะมีโอกาสฝึกคัมภีร์จี๋หยางหรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของข้า ส่วนตัวข้าจะตายเพราะพิษกำเริบหรือไม่นั้น ก็มิอาจรบกวนให้ไต้ซือต้องมาเป็นกังวลแทน"

"สิ่งที่ไต้ซือควรกังวลก็คือ หากจี้ผู้นี้ลงดาบ ไม่ทราบว่าหลวงจีนกระบองทั้งเจ็ดรูป จะยังรักษาชีวิตรอดภายใต้ดาบนี้ได้หรือไม่?"

จี้ชิงกล่าวด้วยความมั่นใจล้นปรี่ หนึ่งรับมือเจ็ด กลับไม่มีความกังวลเลยแม้แต่น้อย กลายเป็นว่าหลวงจีนกระบองทั้งเจ็ดเสียอีกที่ควรจะเป็นฝ่ายกังวล

ทว่าหลวงจีนทั้งเจ็ดกลับไม่ได้คัดค้าน แต่ละรูปต่างสำรวมกายใจอย่างยิ่งยวด ไต้ซือคงจื้อจ้องมองจี้ชิงด้วยสายตาที่ซับซ้อน

จี้ชิงปล่อยมือจากเหลยอวี่ แล้วค่อยๆ เดินเข้าหาไต้ซือคงจื้อ หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว... หลังก้าวที่สาม จี้ชิงก็หยุดลง

เขากวาดสายตามองหลวงจีนกระบองทั้งเจ็ดเพียงแวบเดียว ก่อนจะวางมือลงบนด้ามดาบ

"ตู้ม!"

จิตแห่งดาบระเบิดออกมาอย่างรุนแรง เล่าลือกันว่า "ดาบประกายหงส์" จี้ชิง บรรลุถึงขั้นครอบครองจิตแห่งดาบ 

เดิมทีเหล่าหลวงจีนวัดเสวียนคงนึกว่าเป็นเพียงข่าวลือ วัดเก่าแก่นับพันปี ย่อมรู้ดีว่าจิตแห่งดาบคืออะไร ยอดฝีมือระดับหนึ่ง จำนวนมากยังไม่อาจครอบครองจิตแห่งดาบได้ แล้วยอดฝีมือระดับสองจะทำได้อย่างไร?

ทว่าในชั่วพริบตาที่จี้ชิงกุมด้ามดาบ เหล่าหลวงจีนต่างรู้ซึ้งทันทีว่าข่าวลือนั้นเป็นความจริง จี้ชิงครอบครองจิตแห่งดาบจริงๆ! ในสายตาของหลวงจีนยามนี้ ร่างอันบอบบางของจี้ชิง ราวกับกลายเป็นดาบที่แหลมคมเล่มหนึ่ง ดาบยังไม่ทันออกจากฝัก ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูก

ใครจะไปขวางดาบเล่มนี้ได้?

"อมิตตพุทธ วรยุทธของท่านจี้นั้นเลิศล้ำ เพลงดาบช่างน่าครั่นคร้ามยิ่งนัก! คัมภีร์จี๋หยางนี้ วัดเสวียนคงยินดีมอบให้แก่ท่านจี้"

ในที่สุด ไต้ซือคงจื้อก็เอ่ยปาก เขาไม่กล้าเสี่ยงให้จี้ชิงลงดาบ และไม่ยอมให้หลวงจีนกระบองทั้งเจ็ดต้องไปเอาชีวิตเข้าแลก

หากหลวงจีนทั้งเจ็ดต้านดาบนั้นไม่ได้ล่ะ? นับตั้งแต่ "ดาบประกายหงส์" ของจี้ชิงปรากฏขึ้นในยุทธภพ ทุกครั้งที่ลงดาบ ย่อมต้องมีศีรษะหลุดจากบ่าเสมอ ทั้งดาบไล่ลมตู้เฉิน ทั้งมารพิษโอวหยางป๋อ ต่างก็เป็นผู้มีชื่อเสียงระบือไกลในยุทธภพไม่ใช่รึ? แล้วผลลัพธ์ล่ะ? ล้วนกลายเป็นวิญญาณใต้คมดาบของจี้ชิงทั้งสิ้น!

"ฟิ้ว..."

เมื่อสิ้นเสียงกล่าว สายลมโชยมาวูบหนึ่ง ความร้อนอบอ้าวในอากาศดูเหมือนจะถูกพัดพาหายไป จี้ชิงปล่อยมือออกจากด้ามดาบ

จิตแห่งดาบสลายไปในพริบตา จี้ชิงดูเหมือนจะกลับไปเป็นคนไข้ที่อ่อนแอราวกับจะปลิวตามลมและติดพิษร้ายแรงถึงกระดูกคนเดิม

"ถ้าเช่นนั้น จี้ผู้นี้ต้องขอขอบพระคุณไต้ซือ!"

จี้ชิงประสานมือคารวะไต้ซือคงจื้อเพื่อแสดงความขอบคุณ

"คัมภีร์จี๋หยางนี้เป็นความลับขั้นสูงสุดของวัดเรา ดังนั้นอาตมาขอให้ท่านจี้รับปากเงื่อนไขบางประการ"

"เชิญไต้ซือกล่าวมาได้เลย"

"ข้อแรก คัมภีร์จี๋หยางนี้มีเพียงท่านจี้คนเดียวที่ฝึกได้ ห้ามถ่ายทอดให้ผู้อื่น แม้ภายหน้าท่านจี้จะมีบุตรธิดา ก็ห้ามถ่ายทอดสืบไป"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น" จี้ชิงพยักหน้า เงื่อนไขแรกนี้สมเหตุสมผล

"ข้อที่สอง หลังจากท่านจี้ฝึกคัมภีร์จี๋หยางแล้ว หากยังไม่อาจสลายพิษได้ ห้ามมาพาลโกรธแค้นวัดเสวียนคงเด็ดขาด!"

ไต้ซือคงจื้อเกรงว่าหากจี้ชิงไร้หนทางแก้พิษแล้ว จะหันมาเข่นฆ่าผู้คนในวัดเสวียนคงเพื่อระบายแค้น เพราะหาก "ดาบประกายหงส์" เกิดคลั่งขึ้นมา มันช่างน่าสยดสยองเกินบรรยาย

จี้ชิงพยักหน้ารับ ไม่ว่าจะแก้พิษได้หรือไม่ เขาก็เตรียมใจไว้แล้ว

"ข้อที่สาม หากท่านจี้ฝึกคัมภีร์จี๋หยางแล้วสลายพิษได้สำเร็จ จะต้องรับปากทำตามคำขอของวัดเสวียนคงหนึ่งข้อ คำขอนี้จะไม่เกินความสามารถของท่าน และจะไม่ทำให้ท่านลำบากใจ ถือเป็นคำมั่นสัญญาข้อหนึ่ง"

จี้ชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ตกลง หากแก้พิษสำเร็จ ข้าจะรับปากทำตามคำขอของวัดเสวียนคงหนึ่งข้อ แต่คำขอนั้นข้าอาจจะตกลงหรือปฏิเสธก็ได้ อำนาจการตัดสินใจอยู่ที่ข้า"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น" ไต้ซือคงจื้อตอบรับ

เพราะหากวัดเสวียนคงสั่งให้จี้ชิงไปสังหารระดับจงซือ (ปรมาจารย์) นั่นไม่เท่ากับสั่งให้จี้ชิงไปตายรึ? และหากเป็นคำขอที่เกินความสามารถ จี้ชิงย่อมไม่รับปากอยู่แล้ว

เงื่อนไขทั้งสามข้อ จี้ชิงยอมรับทั้งหมด

"ดีมาก ท่านจี้โปรดตามอาตมาเข้าวิหารเถิด"

เหลยอวี่ประคองจี้ชิงเดินเข้าไปในวิหารใหญ่

"โยมผู้หญิงโปรดรอก่อน หอไตรเป็นเขตหวงห้าม มีเพียงอาตมาและท่านจี้เท่านั้นที่เข้าไปได้"

เหลยอวี่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกังวล แต่จี้ชิงส่งสายตาปลอบให้นางสบายใจ จี้ชิงจึงเดินตามหลังไต้ซือคงจื้อเข้าไปในหอไตรอย่างช้าๆ

ในหอไตรมีหลวงจีนฝ่ายบู๊คอยเฝ้าอารักขาอยู่ แต่เมื่อมีไต้ซือคงจื้อนำทาง เหล่าหลวงจีนย่อมไม่ขัดขวาง

จี้ชิงเงยหน้าขึ้นมอง ในหอไตรมีคัมภีร์เก็บรักษาไว้มากมายมหาศาลนับหมื่นเล่ม แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นพระธรรมคำสอน มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นเคล็ดวิชาวรยุทธแขนงต่างๆ แต่ถึงจะเป็นส่วนน้อย ปริมาณของมันก็น่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก สมกับที่เป็นวัดเก่าแก่นับพันปี นี่คือรากฐานอันมั่นคงของวัดเสวียนคง!

"ท่านจี้โปรดรอสักครู่"

ไต้ซือคงจื้อปลีกตัวไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหาคัมภีร์ม้วนหนึ่งจากชั้นวางได้อย่างรวดเร็ว เขานำคัมภีร์ม้วนนั้นมาวางตรงหน้าจี้ชิง

"ท่านจี้ นี่คือคัมภีร์จี๋หยาง!"

"คัมภีร์ม้วนนี้ห้ามคัดลอก ห้ามนำออกไป ให้อ่านและฝึกฝนได้เพียงภายในหอไตรนี้เท่านั้น"

จี้ชิงพยักหน้า ก็แค่ความไม่ไว้วางใจ อนุญาตให้เขาฝึกได้แค่ในสถานที่ที่กำหนดเท่านั้น เรื่องนี้ย่อมไม่มีปัญหา

"ท่านจี้ ยังมีอีกเรื่องที่อาตมาต้องเตือน คัมภีร์จี๋หยางนี้ฝึกยากยิ่ง ทั้งยังแฝงไปด้วยอันตราย โดยส่วนใหญ่ผู้ฝึกจำเป็นต้องศึกษาพระธรรมควบคู่ไปด้วย..."

จี้ชิงไม่ได้ใส่ใจคำพูดของไต้ซือคงจื้อมากนัก เขาเปิดคัมภีร์จี๋หยางออก และเริ่มตรวจสอบเนื้อหาภายในทันที

คัมภีร์จี๋หยางนี้สมชื่อ "หยางสุดขีด" จริงๆ วิชานี้เน้นการเดินพลังที่พิสดาร ฝึกฝนจนเกิดพลังภายในธาตุหยางที่เข้มข้นถึงขีดสุด หากฝึกสำเร็จ พลังภายในจะประดุจดวงตะวันอันเจิดจ้า ร้อนแรงและดุดันยิ่งนัก

ทว่าคัมภีร์จี๋หยางก็มีข้อเสียร้ายแรงประการหนึ่ง คือก่อนที่จะบรรลุขั้นสูงสุด พลังภายในมีโอกาสจะคลุ้มคลั่งได้ทุกเมื่อ หรือที่เรียกกันว่าธาตุไฟเข้าแทรก จำเป็นต้องใช้พระธรรมอันล้ำลึกมาข่มพลังหยางที่สุดขีดนั้นไว้ให้สงบ นี่คือเหตุผลว่าทำไมทั้งที่คัมภีร์จี๋หยางนั้นแข็งแกร่งมาก แต่คนในวัดเสวียนคงกลับแทบไม่มีใครฝึกฝนเลย

เพราะมันอันตรายเกินไป! วัดเสวียนคงมีวิชาลมปราณชั้นยอดแขนงอื่นตั้งมากมาย เหตุใดต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงฝึกคัมภีร์จี๋หยางด้วย?

แน่นอนว่า หากสามารถก้าวข้ามธรณีประตูแห่งความสำเร็จได้ คัมภีร์จี๋หยางก็นับเป็นสุดยอดวิชาลมปราณระดับสอง พลังภายในจะดุดันและบริสุทธิ์เหนือกว่าวิชาลมปราณระดับสองทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

ซ้ำคัมภีร์จี๋หยางยังมีข้อดีอีกประการ หากบรรลุขั้นสูงสุดจะสามารถทะลวงเส้นชีพจรเหริน และตู ได้โดยอัตโนมัติ นี่คือสองเส้นชีพจรที่ยากที่สุดและสำคัญที่สุดในบรรดาแปดเส้นชีพจรพิเศษ เมื่อทะลวงสองเส้นนี้ได้ การจะทะลวงเส้นชีพจรพิเศษที่เหลือก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเมื่อฝึกคัมภีร์จี๋หยางจนสำเร็จ มักจะถือว่าก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าสู่ธรณีประตูของระดับหนึ่งไปแล้ว

ส่วนเรื่องการถอนพิษน่ะรึ? นั่นเป็นเพียงผลพลอยได้จากคุณสมบัติของพลังภายในจี๋หยางเท่านั้น

ทว่า เมื่อพลิกอ่านไปจนถึงหน้าสุดท้าย จี้ชิงก็พบปัญหาหนึ่งเข้าจนได้

คัมภีร์จี๋หยางนี้... จำเป็นต้องมี 'ร่างพรหมจรรย์' ถึงจะฝึกฝนได้

คราวนี้ล่ะเป็นปัญหาใหญ่... แล้วตัวเขายังเป็นพรหมจรรย์อยู่หรือไม่?

จี้ชิงตกอยู่ในภวังค์ความคิด...