บทที่ 54: บุญคุณความแค้นเมื่อยี่สิบปีก่อน!

"ร่างพรหมจรรย์..."

จี้ชิงครุ่นคิด ในความทรงจำของเขามีเพียงภาพตัดสลับไปมา ตระกูลจี้มีกฎระเบียบที่เข้มงวดมาก ย่อมไม่อนุญาตให้เกิดเรื่องทำนองสาวใช้ปีนขึ้นเตียงเจ้านาย ดังนั้นจี้ชิงก็น่าจะ... หรืออาจจะ... ยังคงมีร่างพรหมจรรย์อยู่

เขาจำได้ไม่ชัดเจนนัด แต่เรื่องนี้พิสูจน์ได้ไม่ยาก แค่ลองดูก็รู้ผล อีกอย่าง... จำเป็นต้องใช้ร่างพรหมจรรย์จริงๆ หรือ?

จี้ชิงคิดว่าไม่แน่เสมอไป การไม่มีร่างพรหมจรรย์อาจทำให้บรรลุขั้นสูงได้ยาก แต่เขาต้องการเพียงแค่ 'เข้าสู่ประตู' เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น เงื่อนไขคงไม่บีบคั้นขนาดนั้น

ดังนั้น จี้ชิงจึงเริ่มทุ่มเทฝึกฝนคัมภีร์จี๋หยางอย่างสุดกำลัง เขาตัดสินใจ "กินนอน" อยู่ในหอไตร คอยพินิจพิจารณาเคล็ดวิชาและพยายามฝึกให้เข้าถึงแก่นทุกวัน เพราะเวลาของเขาเหลือไม่มากแล้ว

ส่วนเรื่องอาหารการกิน มีเหล่าหลวงจีนในวัดคอยดูแลให้ ส่วนเหลยอวี่ "พี่ใหญ่" ผู้แสนดีก็นั่งเฝ้าอยู่หน้าหอไตรทุกวันอย่างไม่มีที่ติ จี้ชิงทำได้เพียงจดจำน้ำใจนี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

วันแรก วันที่สอง วันที่สาม... จี้ชิงรู้สึกว่าคัมภีร์จี๋หยางนี้ความจริงไม่ยากเลย เขาสามารถท่องจำจนคล่องปร๋อจากหลังมาหน้าได้แล้ว แต่กลับยังไม่สามารถเข้าสู่ระดับเริ่มต้นได้เสียที

นี่มันแปลกมาก ปกติวิชาอื่นๆ ต่อให้เป็นลมปราณระดับสอง ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันเขาก็ต้องเข้าถึงระดับเริ่มต้นแล้ว

"หรือว่าเป็นเพราะเรื่องร่างพรหมจรรย์จริงๆ?" จี้ชิงขมวดคิ้ว

เขาเริ่มศึกษาอย่างละเอียดอีกครั้ง คัมภีร์จี๋หยางนี้เดินลมปราณพิสดารยิ่งนัก การฝึกตามแบบแผนดั้งเดิมดูเหมือนจะไม่ได้ผล จี้ชิงจึงลองเปลี่ยนวิธี ในเมื่อไม่สามารถสร้าง 'พลังปราณจี๋หยาง' สายแรกขึ้นมาได้ เขาก็จะลองใช้พลังภายในที่มีอยู่เดิมในร่างกาย วิ่งไปตามเส้นชีพจรตามที่คัมภีร์ระบุไว้ดู

จี้ชิงเริ่มโคจรพลังภายในเดิมของตน

"หืม? ไม่มีปัญหาแฮะ"

จะมีก็เพียงช่วงเส้นชีพจรเหรินและตูที่พลังติดขัด เพราะเขายังทะลวงสองเส้นนี้ไม่สำเร็จ การที่พลังเดินไปไม่ได้จึงเป็นเรื่องปกติ จี้ชิงลองโคจรพลังแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่านับสิบครั้ง

ทันใดนั้น จี้ชิงสัมผัสได้ถึงความร้อนลุ่มสายหนึ่ง ความร้อนนี้ แตกต่างจากพลังภายในเดิมของเขาอย่างสิ้นเชิง

"นี่คือ... พลังภายในจี๋หยาง?" จี้ชิงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

คิดไม่ถึงว่าวิธีนี้จะทำให้เกิดพลังภายในจี๋หยางขึ้นมาได้จริงๆ! ดูเหมือนแผนการ "ลักไก่" ของเขาจะได้ผล ทว่า พลังสายนี้ดูจะต่างจากพลังที่ฝึกมาตามปกติอยู่บ้าง มันพุ่งพล่านไปตามเส้นชีพจรอย่างไร้ทิศทาง จี้ชิงต้องใช้สมาธิอย่างมหาศาลเพื่อควบคุมมันไว้ ราวกับว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเอง

แต่นี่คือผลเสียของการฝึกทางลัด คือจะควบคุมพลังได้ยาก ทว่าสำหรับจี้ชิง ขอเพียงเกิดพลังสายนี้ขึ้นมา ก็นับว่าสำเร็จแล้ว!

เขาตัดสินใจใช้ 'แต้มต้นกำเนิด' ทันที "ยกระดับคัมภีร์จี๋หยางสู่ขั้นสมบูรณ์!"

พริบตาเดียว แต้มต้นกำเนิด 6 แต้มก็หายไป ในหัวของจี้ชิงปรากฏภาพเหตุการณ์การฝึกฝนคัมภีร์จี๋หยางอย่างหนักหน่วงแรมปี และพร้อมๆ กับความทรงจำเหล่านั้น พลังภายในจี๋หยางในร่างกายของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วปานปาฏิหาริย์

ในขณะที่จี้ชิงกำลังยกระดับวิชาอยู่นั้น ที่เชิงเขาวัดเสวียนคงพลันมีบุรุษประหลาดผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขามีร่างกำยำสูงใหญ่ สองมือชูรูปปั้นสิงโตหินหนักอึ้งไว้ข้างละตัว ก้าวเดินขึ้นบันไดมาสู่วัดเสวียนคงทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวที่เขากดลงไป ทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนแผ่นหิน

เหล่าผู้แสวงบุญต่างพากันหลีกทางให้ด้วยความหวาดกลัว เกรงว่าจะถูกลูกหลงบาดเจ็บ ชายร่างยักษ์เงยหน้ามองป้ายชื่อวัดเสวียนคงแล้วแค่นยิ้มเย็น "ยี่สิบปีแล้ว ในที่สุดข้าก็ได้กลับมาเสียที วัดเสวียนคง... ถึงเวลาต้องสะสางบัญชีเก่ากันแล้ว!"

เขาสะบัดมือสุดแรง! เหวี่ยงสิงโตหินทั้งสองเข้าใส่ป้ายชื่อวัดเสวียนคงทันที สิงโตหินพุ่งฝ่าอากาศส่งเสียงหวีดหวิวปานพายุ

ผู้แสวงบุญต่างพากันร้องอุทานด้วยความตกใจ สิงโตหินหนักขนาดนั้นหากตกลงมาทับใคร คงกลายเป็นเศษเนื้อในพริบตา ส่วนเหล่าหลวงจีนวัดเสวียนคงต่างพากันหน้าถอดสี นั่นคือป้ายชื่อวัด! หากถูกทำลายย่อมถือเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง! นี่รุนแรงกว่าการที่จี้ชิงมาขอวิชาเสียอีก เพราะนี่คือการจงใจมาทำลายรากฐานของวัด!

"บังอาจ!" เสียงคำรามดังออกมาจากวิหารใหญ่ พร้อมกับเหล่าหลวงจีนฝ่ายบู๊ที่ทะยานร่างออกมาหมายจะรับสิงโตหินกลางอากาศ ทว่าทันทีที่สัมผัส สีหน้าของพวกเขาพลันเปลี่ยนไปทันที

หลวงจีนสองรูปพยายามรับสิงโตหินคนละตัว หากเป็นสิงโตหินธรรมดา ต่อให้หนักเพียงใดสำหรับยอดฝีมือระดับสองย่อมไม่ใช่ปัญหา แต่สิงโตหินคู่นี้กลับแฝงไปด้วยพลังมหาศาลอันน่าสะพรึงกลัว หลวงจีนทั้งสองรับน้ำหนักไม่ไหว ถูกแรงกระแทกจนร่วงลงพื้น โชคดีที่หลวงจีนรูปอื่นรีบเข้ามาช่วยพยุงไว้ทันท่วงที จึงร่อนลงพื้นได้โดยไม่บาดเจ็บสาหัส

"ตู้ม!" สิงโตหินกระแทกพื้น หลวงจีนหลายรูปช่วยกันประคองไว้แต่ก็ยังต้องถอยร่นไปหลายก้าว พื้นหินใต้เท้าแตกกระจายดุจใยแมงมุม

"พละกำลังมหาศาลยิ่งนัก! ใครกันที่กล้ามาสามหาวที่วัดเสวียนคง?" หลวงจีนฝ่ายบู๊ตวาดด้วยความโกรธแค้น

ในตอนนั้นเอง เหล่าหลวงจีนจำนวนมากเดินออกมาจากวิหารใหญ่ เตรียมพร้อมรับมือศัตรู

"ฮ่าๆๆ คงจื้อ ยี่สิบปีผ่านไป วัดเสวียนคงยิ่งอยู่ยิ่งเสื่อมถอยจริงๆ..." สิ้นเสียงหัวเราะอันหยาบกระด้าง ชายร่างยักษ์สวมงอบก็ก้าวเดินเข้ามา

"ท่านคือ..." ไต้ซือคงจื้อจ้องมองชายผู้นั้นด้วยความสงสัย

ชายร่างยักษ์ถอดงอบออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูสูงวัยเล็กน้อยแต่มีสีเลือดฝาดดูสุขภาพดี "คงเหวิน... คือเจ้างั้นรึ?" ไต้ซือคงจื้ออุทานด้วยความตกตะลึง

"คงเหวิน... เป็นเขาจริงๆ หรือ?" 

"ศิษย์ที่ถูกอดีตเจ้าอาวาสขับออกจากวัดเมื่อยี่สิบปีก่อน เป็นศิษย์น้องของเจ้าอาวาสนี่นา" 

"ได้ยินว่าเขาคิดสังหารอาจารย์ จึงถูกขับไล่..." หลวงจีนเก่าแก่บางรูปเริ่มจำชื่อนี้ได้

"ใช่แล้ว ข้าเอง!" 

"คงจื้อ ตอนที่เจ้าแก่นั่นขับข้าออกจากวัด ข้าสาบานไว้ว่า วันหนึ่งข้าจะกลับมาที่วัดเสวียนคงอย่างสง่าผ่าเผย เพื่อทวงคืนทุกอย่างที่ข้าเสียไป! น่าเสียดายที่เจ้าแก่นั่นตายเร็วไปหน่อย ช่างโชคดีเสียจริง!" คงเหวินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ย

"อมิตตพุทธ คงเหวิน เรื่องในตอนนั้นใครถูกใครผิด เจ้าเองก็น่าจะรู้แก่ใจ"

"ฮ่าๆๆ ก็แค่เจ้าแก่นั่นมองไม่เห็นหัวข้า ไม่อยากส่งมอบตำแหน่งเจ้าอาวาสให้ข้าไม่ใช่รึไง? ตอนนั้นหากเทียบวรยุทธหรือความรู้ทางธรรม เจ้ามีตรงไหนสู้ข้าได้บ้าง? วัดเสวียนคงไม่มีกฎว่าศิษย์พี่ต้องได้เป็นเจ้าอาวาสเท่านั้นเสียหน่อย มันเป็นเพราะเจ้าแก่นั่นลำเอียงชัดๆ!"

"เฮ้อ ศิษย์น้องคงเหวิน ตอนนั้นวรยุทธและธรรมะของเจ้าเหนือกว่าข้าทุกอย่างจริงๆ แต่จิตใจเจ้าไม่เที่ยงธรรม เจ้าแอบฝึกวิชาต้องห้ามของวัด พออาจารย์พบเข้า เจ้าไม่เพียงไม่สำนึกผิด แต่ยังลอบทำร้ายอาจารย์... ความผิดฐานทรยศหักหลังอาจารย์เช่นนี้ อาจารย์ขับเจ้าออกจากวัด ย่อมทำถูกต้องแล้ว"

"เจ้าแก่นั่นไม่ควร... ไม่ควรทำลายวรยุทธของข้าทิ้ง! โชคดีที่ข้ามีวาสนา ได้พบหนทางสร้างตัวใหม่ ฝึกฝนวรยุทธชุดใหม่ขึ้นมาจนแข็งแกร่งกว่าเดิมเสียอีก!"

ไต้ซือคงจื้อรู้ซึ้งถึงเจตนาของคงเหวินแล้ว มันมาเพื่อล้างแค้น แต่เรื่องในตอนนั้น เขาไม่คิดว่าอาจารย์ทำผิด หากจะผิด ก็คืออาจารย์ยึดถือศีลเมตตามากเกินไป ไม่ได้ปลิดชีพคงเหวินเสียแต่ตอนนั้น จนกลายเป็นภัยพิบัติแก่วัดเสวียนคงในวันนี้!

"หลวงจีนกระบอง ตั้งค่ายกล!" ไต้ซือคงจื้อสั่งการ หลวงจีนกระบองทั้งเจ็ดพุ่งออกไปทันที

ทว่าคงเหวินกลับแค่นยิ้ม "มุกเดิมๆ เมื่อยี่สิบปีก่อนวัดเสวียนคงยังมีค่ายกลเก้าหลวงจีนกระบอง ตอนนี้เหลือแค่เจ็ดแล้วรึ? ดูท่าว่ายี่สิบปีมานี้พวกเจ้าจะไม่ก้าวหน้าขึ้นเลยจริงๆ..."

คงเหวินพุ่งเข้าใส่ค่ายกลอย่างไม่เกรงกลัว เขารู้จักวิชาของวัดเสวียนคงดีเยี่ยม การเคลื่อนไหวหลบหลีกจึงทำได้อย่างแม่นยำ ผ่านไปหลายสิบกระบวนท่า หลวงจีนทั้งเจ็ดกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลย

"วิชากระจอก..." คงเหวินระเบิดพลังภายในออกมา ในความว่างเปล่าดูเหมือนมีแสงเจ็ดสีพราวนัยน์ตาดุจรุ้งกินน้ำ จากนั้นร่างของเขาก็ดูเหมือนจะแยกออกเป็นเงามากมายนับไม่ถ้วน

"ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!" หลวงจีนกระบองทั้งเจ็ดถูกซัดกระเด็นไปคนละทิศละทางในพริบตา ร่วงลงกระแทกพื้นอย่างหมดสภาพ

"อะไรกัน?" เหล่าหลวงจีนต่างพากันตกตะลึง คงเหวินก็เป็นยอดฝีมือระดับสองเหมือนกัน ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?

ไต้ซือคงจื้ออุทานด้วยความตกใจ "วิชาเทพมารเจ็ดสี? คงเหวิน เจ้าเข้าร่วมกับพรรคมารทมิฬ งั้นรึ?"

"หากไม่พึ่งพรรคมารทมิฬ ข้าจะฟื้นฟูวรยุทธกลับมาล้างแค้นในวันนี้ได้อย่างไร? หากเจ้าแก่นั่นไม่ทำลายวรยุทธข้าทิ้ง ด้วยพรสวรรค์ของข้า ป่านนี้ข้าคงเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งไปนานแล้ว เจ้าแก่นั่นต่างหากที่ตัดเส้นทางสู่ระดับหนึ่งของข้า!" "วันนี้ ข้าจะฆ่าล้างวัดเสวียนคง เพื่อระบายความแค้นในใจ!"

คงเหวินเต็มไปด้วยไอสังหาร เขาไม่ได้มาเพียงแค่ล้างแค้น แต่ตั้งใจจะสังหารทุกคนในวัด! ไต้ซือคงจื้อใจสหายวูบ เขารู้ดีว่าวันนี้วัดเสวียนคงคงถึงกาลอวสาน แต่จะให้รากฐานพันปีพินาศคามือเขาได้อย่างไร?

"คงเหวิน คนที่เจ้าแค้นคืออาจารย์และข้า อาจารย์มรณภาพไปแล้ว เหลือเพียงข้าคนเดียว ข้ายินดีจะให้เจ้าปลิดชีพด้วยฝ่ามือเพื่อดับแค้น วัดเสวียนคงเป็นวัดเก่าแก่พันปี หวังว่าเจ้าจะไม่พาลลงความโกรธแค้นกับวัดนี้ จะตกลงไหม?" หลวงจีนในวัดต่างพากันโศกเศร้า "เจ้าอาวาส..." พวกเขารู้ว่าท่านกำลังสละชีวิตเพื่อรักษาชีวิตคนหมู่มาก

คงเหวินยิ้มเหี้ยม "ได้สิ ถ้าข้าลงมือฆ่าเจ้าด้วยตัวเอง ความแค้นอาจจะเบาบางลงจนยอมปล่อยพวกกระจอกที่เหลือไปก็ได้"

"อมิตตพุทธ หากข้าไม่ลงนรกแล้วใครจะลง... คงเหวิน ลงมือเถอะ" ไต้ซือคงจื้อหลับตาลง

"คงจื้อ เจ้ามันก็ขี้ขลาดเหมือนเจ้าแก่นั่นจริงๆ! ผ่านไปยี่สิบปี ต่อให้ได้เป็นเจ้าอาวาส เจ้าก็ยังเป็นไอ้สวะเหมือนเดิม!" สิ้นคำพูด ร่างของคงเหวินวูบเดียวก็มาถึงเบื้องหน้าไต้ซือคงจื้อ เขาเงื้อมือขึ้นสูงแล้วฟาดฝ่ามือลงมาอย่างเหี้ยมโหด

ฝ่ามือนี้หากฟาดลงไป ไต้ซือคงจื้อย่อมไม่มีทางรอด!

"ฟิ้ว!" ประกายสีดำวูบหนึ่งพุ่งออกมาจากวิหารใหญ่ ตรงเข้าหาคงเหวินอย่างรวดเร็ว คงเหวินสัมผัสได้ถึงอันตรายอันใหญ่หลวง หากเขาฟาดฝ่ามือใส่คงจื้อ แม้คงจื้อจะตาย แต่เขาก็ต้องถูกประกายสีดำนั้นเจาะร่าง ซึ่งดูท่าทางแล้วเขาคงรอดได้ยากเช่นกัน

เขาแค้นคงจื้อมากก็จริง แต่จะให้ตายตกตามกันไปน่ะหรือ? เขาไม่ยอม!

คงเหวินรีบเปลี่ยนท่ามกลางคัน จากฝ่ามือเป็นหมัด ชกเข้าใส่ประกายสีดำนั้นเต็มแรง "ตู้ม!" พลังภายในอันคลุ้มคลั่งระเบิดออกปะทะกับประกายสีดำจนเสียงดังสนั่น

"เคร้ง!" วัตถุสีดำร่วงลงสู่พื้น... มันคือตะปูทะลุกระดูกธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง แต่ตะปูธรรมดาชิ้นนี้กลับทำให้คงเหวินสัมผัสถึงความตายได้ชัดเจน เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่ตะปู แต่คือคนที่ซัดมันออกมา!

"ใครซ่อนตัวอยู่ในวิหาร? ออกมา!" คงเหวินจ้องมองไปที่ประตูวิหารเขม็ง

เสียงฝีเท้าดังขึ้นช้าๆ ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากความมืด ชุดดำ, งอบ, ดาบยาว...

"ไต้ซือคงจื้อ ดูเหมือนตอนนี้วัดของท่านกำลังมีปัญหา"

"หากข้าจะขอใช้บุญคุณความแค้นในยี่สิบปีก่อนนี้ แลกกับการยกเลิกคำมั่นสัญญาที่ข้าให้ไว้กับวัดท่าน ไต้ซือจะตกลงหรือไม่?"

น้ำเสียงอันราบเรียบดังกังวานกึกก้องไปในโสตประสาทของทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น