บทที่ 55: การปะทะระหว่างดาบประกายหงส์และวิชาพรรณรายทองคำ!

สายลมพัดโชยผ่านใบหน้าของทุกคน สายตาทุกคู่ในวัดเสวียนคงบัดนี้จับจ้องไปที่ร่างในชุดดำสวมงอบเพียงหนึ่งเดียวผู้นั้น

เมื่อเห็นร่างนี้ หลายคนยังคงตกอยู่ในอาการพร่าเลือน ที่แท้ "ดาบประกายหงส์" ผู้นี้ยังคงพำนักอยู่ในวัดเสวียนคงหรอกหรือ การเก็บตัวฝึกวิชาหลายวันที่ผ่านมา ทำให้หลวงจีนบางรูปเกือบจะลืมเลือนจี้ชิงไปเสียแล้ว

มีเพียงคงเหวินที่ขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่รู้จักจี้ชิง อีกฝ่ายไม่ใช่พระ ย่อมไม่ใช่คนของวัดเสวียนคง ส่วนเรื่องในยุทธภพนั้น... ยุทธภพกว้างใหญ่นัก อีกทั้งจี้ชิงยังเป็นเพียงคนหนุ่ม คงเหวินย่อมไม่อาจจดจำตัวตนของอีกฝ่ายได้ในทันที

บางทีอาจต้องลงมือเสียก่อนถึงจะรู้แจ้ง

"วาจาสามหาวนัก! ลำพังเจ้าที่เป็นเพียงคนหนุ่ม คิดจะเอ่ยคำสะสางความแค้นยี่สิบปีเชียวรึ?" คงเหวินแค่นยิ้มเย็น

ทว่า เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เหล่าหลวงจีนและหลวงจีนฝ่ายบูฐแห่งวัดเสวียนคง ยามที่มองไปยังร่าง "ชุดดำสวมงอบ" กลับไม่มีใครแสดงท่าทีว่าอีกฝ่ายกำลังกล่าววาจาเพ้อเจ้อเลยสักนิด ดูเหมือนทุกคนจะมีความเชื่อมั่นอย่างยิ่ง

นี่มันไม่ถูกต้อง! ไม่ถูกต้องอย่างแรง! โดยเฉพาะคงจื้อ ถึงกับแสดงท่าทีลังเลออกมา

ตามนิสัยของคงจื้อที่เขารู้จัก ชายหนุ่มใน "ชุดดำสวมงอบ" ผู้นี้ ดูเหมือนจะทำให้แม้แต่คงจื้อยังต้องยอมสยบให้ แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

"ยอดฝีมือรุ่นหลังในยุทธภพ มีใครกันที่ทำให้คงจื้อยอมรับนับถือได้ถึงเพียงนี้?" คงเหวินรีบค้นหาข้อมูลในสมองทันที

"เดี๋ยวก่อน ชุดดำ งอบ ดาบยาว... การแต่งกายเช่นนี้ หรือว่าจะเป็น... 'ดาบประกายหงส์' จี้ชิง?" รูม่านตาของคงเหวินหดเกร็งทันที

ดาบประกายหงส์ — จี้ชิง! นั่นคือเจ้าของคำล่ำลือ 'ดาบประกายหงส์ปรากฏ ศีรษะหลุดกระเด็น' ดาบออกฝักต้องเห็นเลือด! สังหารยอดฝีมือระดับสองขั้นสูงสุดมานักต่อนัก โดยเฉพาะเรื่องที่แม้แต่มารพิษที่กลายร่างเป็นอสูรกาย ยังถูกจี้ชิงบั่นคอลงได้

ไต้ซือคงจื้อทอดถอนใจยาวพลางเอ่ย "เขามักกล่าวกันว่าบรรพชิตพึงมีเมตตาเป็นที่ตั้ง แต่พุทธองค์ก็ยังมีปางปราบมาร สำหรับเดรัจฉานที่ทรยศหักหลังอาจารย์เช่นนี้ สมควรใช้มาตรการสายฟ้าฟาดสยบสังหาร!"

"ท่านจี้ โปรดลงมือเพื่อจบสิ้นบุญคุณความแค้นยี่สิบปีนี้ด้วยเถิด!"

ไต้ซือคงจื้อตกลงรับข้อเสนอ ความจริงเขารู้ดีว่าคำมั่นสัญญาของจี้ชิงนั้นมีมูลค่ามหาศาล หากรอจนจี้ชิงกลายเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่ง หรือแม้แต่กลายเป็นระดับจงซือ (ปรมาจารย์) มูลค่าของคำสัญญานี้จะยิ่งทวีคูณ หากมีทางเลือก ไต้ซือคงจื้อย่อมไม่อยากใช้คำสัญญานี้ทิ้งไปในเวลาเพียงไม่กี่วัน

ทว่า ยามนี้วัดเสวียนคงรอต่อไปไม่ไหวแล้ว! หากรอช้ากว่านี้ วัดเสวียนคงคงถูกล้างบางจนสิ้นชื่อ

"ตกลง!" จี้ชิงรับคำ

สายตาของเขาละจากไต้ซือคงจื้อ ย้ายไปจับจ้องที่ร่างของคงเหวินแทน จี้ชิงก้าวเดินออกจากวิหารใหญ่ ก้าวไปหาคงเหวินทีละก้าวอย่างมั่นคง

ทว่า ทุกย่างก้าวที่ขยับเข้าใกล้ คงเหวินกลับรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

"เจ้าคือ... 'ดาบประกายหงส์' จี้ชิง รึ?" คงเหวินเอ่ยถามด้วยความระแวง

"ใช่" จี้ชิงพยักหน้าตอบสั้นๆ

"เจ้าไม่ได้ประลองกับมารพิษจนติดพิษร้ายแรงหรอกรึ?" "เพราะเหตุนั้น ข้าจึงมาที่วัดเสวียนคงเพื่อขอวิชาวรยุทธ"

"คัมภีร์จี๋หยาง?" คงเหวินเข้าใจแจ้งทันที

เขาย่อมรู้ดีว่าคัมภีร์จี๋หยางของวัดเสวียนคงสามารถสลายพิษประหลาดได้ หากฝึกสำเร็จจะนับว่าต้านทานพิษได้ร้อยจำพวก แต่คัมภีร์จี๋หยางคือหัวใจสำคัญของวัดเสวียนคง กลับมอบให้คนนอกเนี่ยนะ?

"ฮ่าๆๆ คงจื้อ แม้แต่วิชาของวัดเสวียนคงเจ้ายังรักษาไว้ไม่ได้ เจ้ายังจะมีหน้าเป็นเจ้าอาวาสอยู่อีกรึ? วันหน้าหากเจ้าตายไป จะเอาหน้าที่ไหนไปพบเจ้าแก่นั่นที่ปรโลก?" คงเหวินหัวเราะลั่น

เขาเพียงแค่คิดนิดเดียวก็รู้แล้วว่าจี้ชิงได้คัมภีร์จี๋หยางมาได้อย่างไร ต่อคำถากถางของคงเหวิน ไต้ซือคงจื้อไม่ได้ปริปากโต้ตอบ ทำเพียงหมุนลูกประคำในมือและสวดมนต์ภาวนาเงียบๆ

"จี้ชิง ได้ยินว่าเพลงดาบของเจ้าช่างวิจิตรงดงามนัก แต่ข้ามี 'วิชากายาเหล็กพรรณรายทองคำ' (จินกังปู๋ฮว่ายเสินกง) มาลองดูกันว่า เพลงดาบของเจ้าจะคม หรือกายาเหล็กของข้าจะแกร่งกว่ากัน!"

สิ้นเสียงของคงเหวิน ทั่วร่างของเขาเริ่มแผ่รัศมีสีทองจางๆ ออกมา

วิชากายาเหล็กพรรณรายทองคำ คือสุดยอดวิชาฝึกกายนอกแขนงหนึ่ง เล่าลือว่าหากฝึกสำเร็จจะอยู่ยงคงกระพัน ฟันแทงไม่เข้า ทว่า ในยุทธภพนี้จะมีสิ่งใดที่ฟันแทงไม่เข้าจริงๆ หรือ? วิชากายาเหล็กย่อมมีขีดจำกัด หากพลังที่ฟาดฟันลงมาเหนือกว่าขีดจำกัด กายาเหล็กย่อมถูกทำลายลง

จี้ชิงหยุดเดิน มือของเขาเริ่มวางลงบนด้ามดาบ

"ตู้ม!"

จิตแห่งดาบระเบิดออก ประดุจดาบล้ำค่าที่เปิดเผยคมดาบ แผ่ซ่านไอสังหารอันเฉียบคมออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"จิตแห่งดาบ..." คงเหวินใจสั่นสะท้าน

เขานักเลงยุทธรุ่นเก่า ย่อมมีความรู้กว้างขวางและรู้จักจิตแห่งดาบดี เดิมทีนึกว่าเรื่อง 'ดาบประกายหงส์' จี้ชิง บรรลุจิตแห่งดาบเป็นเพียงข่าวลือโคมลอย ทว่ายามนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจิตแห่งดาบด้วยตนเอง เขาถึงได้ตระหนักแจ้งว่า ข่าวลือที่ไหนกัน? จี้ชิงบรรลุจิตแห่งดาบจริงๆ! นี่คือสิ่งที่แม้แต่ยอดฝีมือระดับหนึ่งบางคนยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ทว่า ยามนี้ธนูอยู่บนสายไม่อาจไม่ยิง เขาเร่งพลังกายาเหล็กพรรณรายทองคำจนถึงขีดสุด

"ฉัวะ!" เสื้อผ้าบนร่างฉีกขาดกระจุย เผยให้เห็นผิวพรรณสีทองแดงจางๆ

คงเหวินพุ่งทะยานเข้าหาจี้ชิงสุดแรง ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพียงไม่กี่วาเท่านั้น ขอเพียงเข้าถึงตัวจี้ชิงได้ เขามั่นใจว่าสามารถซัดจี้ชิงจนแหลกคามือได้แน่นอน เพราะหากวัดกันที่การต่อสู้ระยะประชิด คงเหวินไม่เคยเกรงกลัวใคร

ทว่า เงื่อนไขคือเขาต้องเข้าถึงตัวให้ได้เสียก่อน

จี้ชิงยังไม่ได้ชักดาบ หากเขาชักดาบ คงเหวินต้องต้านทานดาบนี้ให้ได้ ถึงจะมีโอกาสขยี้จี้ชิง หากต้านไม่ได้ คงเหวินก็ต้องตาย!

ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า นี่คือดาบตัดสิน

"เคร้ง!"

จี้ชิงไม่ลังเล เขาชักดาบแล้ว

แม้จี้ชิงจะเคยชักดาบมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าทุกครั้งที่เขาลงมือล้วนทุ่มเทสุดกำลัง ครั้งนี้ก็เช่นกัน

เมื่อเขาชักดาบ พลังภายในทั่วร่างก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง ครั้งนี้ไม่ใช่พลังภายในแบบเดิมอีกต่อไป แต่มันคือพลังภายในที่หลอมรวมกับ คัมภีร์จี๋หยางขั้นสมบูรณ์ พลังภายในจี๋หยางอันแท้จริง!

จี้ชิงรู้สึกราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่ในกาย และเมื่อดาบออกจากฝัก เพลิงนั้นก็ถูกชี้นำเข้าสู่ประกายดาบทันที แม้จี้ชิงจะเพิ่งทะลวงเส้นชีพจรได้เพียงห้าเส้น ทว่าความล้ำลึกและบริสุทธิ์ของพลังภายในเขานั้น กลับเหนือล้ำยิ่งกว่ายอดฝีมือระดับสองขั้นสูงสุดไปไกลนัก! ซ้ำยังมีพลังจากจิตแห่งดาบมาเสริมอานุภาพ

ดังนั้น ดาบนี้จึงเป็นดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตของจี้ชิงยามนี้ จี้ชิงมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่า อีกฝ่ายไม่มีทางต้านทานได้!

"ฉัวะ!"

ประกายดาบวาดผ่านร่างของคงเหวิน คมดาบอันแหลมคมปะทะเข้ากับรัศมีสีทองของวิชากายาเหล็กพรรณรายทองคำ

วิชากายาเหล็กที่เล่าลือว่าฟันแทงไม่เข้า ยามเมื่อต้องเผชิญกับประกายดาบในยามนี้ กลับเปราะบางราวกับเต้าหู้ ถูกดาบเชือดเฉือนแยกออกในพริบตา

รัศมีสีทองจางๆ ถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน เลือดสดพุ่งกระฉูด

ร่างของคงเหวินชะงักกึก เขาเบิกตาโพลงราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง "ยุทธภพต่างลือกันว่า 'ดาบประกายหงส์' รวดเร็วปานหงส์ร่อน ทว่าพวกเขากลับไม่รู้เลยว่า 'ดาบประกายหงส์' นั้นยังแหลมคมจนไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้ แม้แต่วิชากายาเหล็กพรรณรายทองคำของข้าก็ยังต้านไม่อยู่..."

"ฝึกฝนมาอย่างยากลำบากยี่สิบปี สุดท้ายก็เพียงความว่างเปล่า ฮ่าๆๆ..."

คงเหวินแหงนหน้าหัวเราะลั่น ทว่าในขณะที่หัวเราะ ร่างของเขากลับล้มตึงลงสู่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ที่ลำคอปรากฏรอยเลือดเป็นทางยาว เลือดสดพุ่งพรายย้อมพื้นดินจนแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

จี้ชิงเก็บดาบเข้าฝักไปนานแล้ว ทว่าเขายังไม่ผ่อนคลายความระวัง สายตากลับจ้องเขม็งไปที่นอกวัด

"ดูมาตั้งนานแล้วยังไม่ไปอีก หรืออยากจะลองชิมดาบของจี้ผู้นี้ดูบ้าง?"

น้ำเสียงของจี้ชิงไม่ดังนัก ทว่ากลับแว่วเข้าสู่โสตประสาทของทุกคนในที่นั้นอย่างชัดเจน!