บทที่ 56: จิตแห่งกระบี่!

"ยังมีคนอื่นอีกรึ?"

ไต้ซือคงจื้อเงยหน้าขึ้นมองไปทางหน้าประตูวัด สิ้นเสียงของจี้ชิง ก็มีบุรุษผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามาจากนอกวัดอย่างช้าๆ เขาแต่งกายด้วยชุดผ้าป่านหยาบๆ ดูเรียบง่ายยิ่งนัก ทว่าทั่วทั้งร่างกลับแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความอิสระเสรีอย่างบอกไม่ถูก

สิ่งเดียวที่ดูพิเศษคือกระบี่เล่มหนึ่งที่เหน็บไว้ที่เอว ทว่ากระบี่เล่มนี้กลับดูเก่าคร่ำคร่าและผุกร่อน เก่งกว่าเหล็กผุๆ เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่เพียงแค่นักสู้หนุ่มที่ดูสมถะและยากจนผู้นี้ปรากฏตัว จี้ชิงกลับสัมผัสได้ถึง "ความคม" บางอย่างจากตัวเขา นั่นคือความคมที่กลั่นออกมาจากจิตวิญญาณของมือกระบี่โดยเฉพาะ! ความคมนี้ทำให้จี้ชิงรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาอย่างบอกไม่ถูก

"เจ้าเป็นใคร?" จี้ชิงเอ่ยถาม

"ข้านามว่า เยี่ยชุนเซิง เพิ่งเข้าสู่ยุทธภพได้ไม่นาน ปรารถนาจะขอประลองกับท่านจี้สักครา"

"ทำไมถึงเลือกข้า?"

"ท่านจี้สะบั้นคอสังหารมารพิษโอวหยางป๋อ ชื่อเสียงโด่งดังสะท้านยุทธภพ! ยามนี้หากเป็นชาวยุทธ ย่อมไม่มีใครไม่รู้จักท่านจี้ ข้าเพิ่งเข้าสู่ยุทธภพ หากต้องการสร้างชื่อให้เป็นที่รู้จักโดยเร็ว หนทางเดียวคือต้องประลองกับท่านจี้"

"การสร้างชื่อในยุทธภพสำคัญกับเจ้ามากขนาดนั้นเชียวรึ?"

"ใช่ สำคัญมาก!"

จี้ชิงนิ่งเงียบไป คนหนุ่มที่เพิ่งก้าวออกจากสำนัก มักวาดฝันว่าจะสร้างชื่อให้โด่งดังเพียงชั่วข้ามคืน ทั้งเงินทอง เกียรติยศ และสาวงาม จะหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

"หากเจ้าแพ้ เจ้าจะตาย!" จี้ชิงจ้องมองเยี่ยชุนเซิง อีกฝ่ายอายุน้อยกว่าเขาเสียอีก ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์นัก

"ข้ารู้ดี วิถีชาวยุทธน่ะหรือ แพ้ก็คือตาย ตั้งแต่วินาทีที่ข้าก้าวเข้าสู่ยุทธภพ ข้าก็เตรียมใจไว้แล้ว"

"ดังนั้น โปรดท่านจี้ช่วยสงเคราะห์ข้าด้วย!" เยี่ยชิงเซิงประสานมือคารวะจี้ชิงอย่างนอบน้อม

นี่คือคนหนุ่มที่รั้นยิ่งนัก ยึดติดกับการสร้างชื่อ วาดฝันถึงการทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตา แต่ขณะเดียวกันก็เตรียมพร้อมรับความตายไว้แล้ว

"ไอ้หนูมาจากไหนเนี่ย? นึกจะท้าประลองก็ท้าได้รึไง? มาๆๆ ให้ข้าลองดูหน่อยว่าเจ้ามีกี่น้ำ!" ทันใดนั้น เหลยอวี่ทนดูอยู่เฉยๆ ไม่ได้อีกต่อไป

จี้ชิงเพิ่งจะผ่านศึกใหญ่มา แม้ดูเหมือนจะฟันคงเหวินดับดิ้นในดาบเดียว ทว่าความจริงแล้ว จี้ชิงสูญเสียพลังไปไม่น้อย เหลยอวี่ย่อมไม่อยากให้เยี่ยชุนเซิงมาชุบมือเปิบในตอนที่จี้ชิงไม่สมบูรณ์

เยี่ยชุนเซิงมองดูเหลยอวี่ แล้วมองกลับมาที่จี้ชิง ก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ "ไม่เป็นไรหรอก รอเวลาอีกสักสองสามชั่วยามค่อยประลองกันก็ยังไม่สาย หรือจะนัดกันเป็นวันพรุ่งนี้ก็ได้"

"ไอ้หนู เจ้าไม่กล้ารับคำท้ารึไง? เพิ่งจะเข้ายุทธภพก็หวังจะรวยลัดฟ้า เจ้ามัน..." เหลยอวี่ยังพูดไม่ทันจบ จี้ชิงก็ส่ายหน้าเบาๆ "พี่ใหญ่ ท่านไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!"

"อะไรนะ ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเนี่ยนะ?" เหลยอวี่เบิกตาโพลง นางคือศิษย์สำนักปทุมชาด เป็นยอดฝีมือระดับสอง นอกจากจะเจอระดับสองขั้นสูงสุดอย่างจี้ชิงแล้ว เหลยอวี่ก็นับว่าสามารถโลดแล่นในยุทธภพได้อย่างไร้คู่เปรียบ ทว่ายามนี้เมื่อต้องเจอไอ้หนูหน้าใหม่ จี้ชิงกลับบอกว่านางไม่ใช่คู่ต่อสู้?

"เจ้าสาม เจ้ารู้จักไอ้หนูคนนี้รึ?"

จี้ชิงส่ายหน้า "ข้าไม่รู้จัก แต่เขาคือ 'มือกระบี่' ที่แท้จริง!"

"มือกระบี่แล้วอย่างไร? ในยุทธภพมือกระบี่มีเยอะแยะไปหมด"

"เขามี 'จิตแห่งกระบี่' !"

"มี... จิตแห่งกระบี่รึ?" เหลยอวี่ตาค้างด้วยความตกตะลึง เหล่าหลวงจีนและหลวงจีนฝ่ายบู๊แห่งวัดเสวียนคงก็ตกใจไม่แพ้กัน

เยี่ยชุนเซิงครอบครองจิตแห่งกระบี่รึ? ทำไมพวกเขามองไม่ออก? ยิ่งไปกว่านั้น เยี่ยชุนเซิงดูจะอายุน้อยกว่าจี้ชิงเสียอีก จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะบรรลุจิตแห่งกระบี่?

สุดท้ายเหลยอวี่ก็ยอมถอยออกมา นางแม้ภายนอกจะดูมุทะลุ แต่ความจริงละเอียดรอบคอบยิ่งนัก หากเยี่ยชุนเซิงบรรลุจิตแห่งกระบี่จริง นางย่อมสู้ไม่ได้แน่นอน

ยอดฝีมือระดับสองที่บรรลุ 'จิต' ได้นั้น โดยพื้นฐานก็นับว่าไร้คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกันแล้ว 'ดาบประกายหงส์' ของจี้ชิงโด่งดังได้ถึงเพียงนี้ ความจริงแล้วจิตแห่งดาบถือเป็นความดีความชอบกว่าครึ่ง ใครก็ตามที่ต้องเผชิญหน้ากับจิตแห่งดาบของจี้ชิง ยังไม่ทันได้ออกกระบวนท่าก็ถูกกดข่มจนเสียจังหวะ แล้วจะสู้ได้อย่างไร?

"ข้าไม่จำเป็นต้องพักฟื้น ในเมื่อเจ้าต้องการท้าประลอง ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!" จี้ชิงรับคำท้าของเยี่ยชุนเซิง

พละกำลังที่สูญเสียไปก่อนหน้านี้ สำหรับจี้ชิงแล้วนับว่าเล็กน้อยนัก อีกอย่าง จี้ชิงเองก็อยากจะเห็นอานุภาพจิตแห่งกระบี่ของเยี่ยชุนเซิงเช่นกัน

"ขอบคุณท่านจี้มาก"

"เมื่อครู่ข้าได้เห็นดาบของท่านจี้แล้ว ข้าไม่มีความมั่นใจว่าจะรับมันได้ ดังนั้นกระบี่นี้ข้าจะทุ่มเทสุดกำลัง! หรือแม้แต่ตัวข้าเองก็อาจจะควบคุมมันไม่อยู่..." เยี่ยชุนเซิงเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

จากนั้น เยี่ยชุนเซิงค่อยๆ กุมด้ามกระบี่ของเขา

"ตู้ม!"

จิตแห่งกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานขึ่นสู่ท้องฟ้า จิตแห่งกระบี่นี้ทั้งแหลมคม อิสระ ปลอดโปร่ง และคล่องแคล่ว เยี่ยชุนเซิงราวกับเลือนหายไป กลายเป็นกระบี่วิเศษที่แผ่ไอสังหารอันเฉียบคมออกมาแทน

นี่เป็นครั้งแรกที่จี้ชิงสัมผัสได้ถึงจิตแห่งกระบี่โดยตรง เขารู้สึกราวกับร่างกายถูกคมกระบี่ที่มองไม่เห็นเชือดเฉือนไปทั่วร่าง ในสภาวะเช่นนี้ อย่าว่าแต่การต่อสู้เลย แม้แต่การชักดาบออกมาก็ยังยากลำบาก มันคือการถูกกดข่มในทุกๆ ด้าน มีพลังเท่าไหร่ก็สำแดงออกมาไม่ได้

ตอนนี้จี้ชิงเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นยามเผชิญหน้ากับเขาแล้ว คงจะรู้สึกอึดอัดและทรมานไม่ต่างกัน ภายใต้การกดข่มของจิตวิญญาณ วรยุทธที่มีจะถูกทอนอานุภาพลงไปมหาศาล

ทันใดนั้น มือของจี้ชิงก็กุมลงบนด้ามดาบเช่นกัน

"ตู้ม!"

จิตแห่งดาบอันน่าสยดสยองพุ่งทะยานขึ้นท้าชนกับจิตแห่งกระบี่ของเยี่ยชุนเซิงโดยตรง ทว่าต่างจากจิตแห่งกระบี่ของเยี่ยชุนเซิง จิตแห่งดาบของจี้ชิงนั้นดุดัน เฉียบขาด และเปิดเผยคมดาบอย่างไม่ปิดบัง ให้ความรู้สึกประดุจดาบที่ฟันออกไปแล้วไม่มีวันหวนกลับ มุ่งไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียว

จิตแห่งดาบและจิตแห่งกระบี่ของทั้งคู่เข้าปะทะ เชือดเฉือนกันกลางความว่างเปล่า การต่อสู้ที่ไร้รูปธรรมนี้สร้างความสั่นสะเทือนในระดับจิตวิญญาณแก่คนรอบข้างอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ในเวลานี้ เหล่าหลวงจีนวัดเสวียนคงต่างสัมผัสได้ลางๆ ว่า วรยุทธของจี้ชิงและเยี่ยชุนเซิงที่ปรากฏตรงหน้า ได้ก้าวข้ามขอบเขตของวิทยายุทธ์ธรรมดาไปแล้ว มันได้ยกระดับไปสู่อีกมิติหนึ่ง ต่อให้เป็นระดับสองเหมือนกัน แต่การมี 'จิต' กับไม่มีนั้น มันคือหนังคนละม้วน

สีหน้าของเยี่ยชุนเซิงเคร่งเครียดอย่างที่สุด ก่อนหน้านี้เขาเห็นจิตแห่งดาบของจี้ชิงมาแล้ว ทว่าการเห็นกับการสัมผัสด้วยตนเองนั้นต่างกันลิบลับ ในอดีตเยี่ยชุนเซิงสามารถใช้จิตแห่งกระบี่สยบศัตรูมานักต่อนัก แทบจะไม่เคยพ่ายแพ้

ทว่าคราวนี้มันต่างออกไป เขาสัมผัสได้ถึงความกดดันอันหนักอึ้ง ภายใต้แรงกดดันนี้ เยี่ยชุนเซิงทนรอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

"เคร้ง!"

เยี่ยชุนเซิงชักกระบี่! ประกายกระบี่เปรียบดั่งเสียงฟ้าร้องยามวสันต์ เริ่มต้นด้วยเสียงครางแผ่วเบา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกึกก้อง และสุดท้ายประดุจสายน้ำจากสวรรค์ที่หลั่งไหลลงมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ใครก็ตามที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเยี่ยชุนเซิง เมื่อต้องเผชิญกับประกายกระบี่อันน่าหวาดหวั่นนี้ ย่อมรู้สึกว่าตนเองช่างเล็กน้อยนัก จนแทบไม่เหลือความกล้าที่จะชักอาวุธออกมาสู้

ทว่า จี้ชิงไม่ใช่คนธรรมดา

เขาชักดาบเช่นกัน! ดาบนี้งดงามราวกับแสงดารา ไร้เสียงกึกก้องกัมปนาท ไร้พายุคลุ้มคลั่ง มีเพียงประกายดาบที่กรีดผ่านความว่างเปล่า บริสุทธิ์ ดุดัน และตรงไปตรงมา ดูเหมือนจะสามารถตัดผ่านอุปสรรคขวากหนามทุกประการและทำลายทุกสรรพสิ่ง

ไม่มีพลังใดหยุดยั้งดาบนี้ได้

ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ของประกายดาบและแสงกระบี่นี้ การปะทะระหว่างจิตแห่งดาบและจิตแห่งกระบี่ ส่งเสียงกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาด คมดาบและแสงกระบี่ปะทะกันอย่างรุนแรง กลืนกินร่างของทั้งสองคนเข้าไปท่ามกลางแสงสีขาวนวล

ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว ประกายดาบเลือนหาย แสงกระบี่สลายตัว ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

ทว่า ทุกคนต่างรู้ดีว่านั่นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่มันคือการปะทะที่รุนแรงที่สุดระหว่างยอดฝีมือชั้นแนวหน้าสองคน แต่... ใครกันคือผู้ชนะ? ใครกันคือผู้แพ้?

"เปรี๊ยะ!"

ทันใดนั้น เสียงแตกหักที่คมกริบดังขึ้น ทุกคนต่างพากันเบิกตาโพลง!