บทที่ 57: วิถียุทธของเยี่ยชุนเซิง!

เยี่ยชุนเซิงยืนนิ่งอยู่ในความโง่งม

เขาก้มลงมองกระบี่ในมือของตน กระบี่เล่มนี้ที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เด็ก บัดนี้แหลกสลายไม่มีชิ้นดี เหลือเพียงโคนกระบี่สั้นๆ กลายเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่าชิ้นหนึ่ง

"ข้าแพ้แล้ว..." ในใจของเยี่ยชุนเซิงขมขื่นนัก

แม้เขาจะรู้ดีว่าไม่มีใครในโลกที่สามารถรบชนะได้ตลอดกาล ทว่าวันนี้กลับมาถึงรวดเร็วเพียงนี้ เขายังไม่ทันได้สร้างชื่อในยุทธภพด้วยซ้ำ กลับพ่ายแพ้ยับเยิน กระทั่งกระบี่คู่กายยังแตกละเอียด เรียกได้ว่าพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

ทว่า เยี่ยชุนเซิงยังมีข้อสงสัยประการหนึ่ง

"ทำไม... ข้าถึงไม่ตาย?" เยี่ยชุนเซิงเอ่ยถาม

ในเมื่อเขาก้าวเข้าสู่ยุทธภพ เขาย่อมรู้ดีว่าการท้าประลองกับยอดฝีมือผู้มีชื่อเสียงระบือไกลนั้นหมายถึงอะไร ส่วนใหญ่มันหมายถึงการตัดสินเป็นตาย! ผู้แพ้หากไม่สิ้นชีพ ก็มักจะถูกทำลายวรยุทธจนพิการ

แต่ตัวเขาล่ะ? กลับสมบูรณ์พูนสุขดี อย่าว่าแต่ตายเลย แม้แต่รอยขีดข่วนสักนิดก็ไม่มี

จี้ชิงเป็นคนใจอ่อนงั้นรึ? "จอมมาร" อันดับ 5 ในบัญชีคนโฉด จะเป็นคนใจอ่อนได้อย่างไร? คราวก่อนกับดาบไล่ลมตู้เฉิน หรือมารพิษโอวหยางป๋อ ทำไมจี้ชิงถึงไม่ใจอ่อนเล่า?

ดังนั้นเยี่ยชุนเซิงจึงสงสัยนัก เขาแพ้แล้ว ทำไมจี้ชิงถึงไม่ฆ่าเขา?

"คลิก" จี้ชิงเก็บดาบเข้าฝัก

"เพราะกระบี่ของเจ้าไร้ซึ่งไอสังหาร"

เยี่ยชุนเซิงชะงักไปเล็กน้อย "พวกเราเพียงแค่ประลองกัน ไม่ได้มีความแค้นฝังลึกต่อกัน ทำไมต้องมีไอสังหารด้วยเล่า?" เขาถามด้วยความฉงน

ในสายตาของเขา การไร้ไอสังหารสิถึงจะปกติ

จี้ชิงส่ายหน้าเบาๆ "คนในยุทธภพล้วนมิอาจเป็นตัวของตัวเอง ทันทีที่เจ้าชักกระบี่ออกมา นั่นหมายถึงการเอาชีวิตเข้าแลกแล้ว กระบี่ที่ไร้ไอสังหาร ย่อมไม่อาจเดินไปได้ไกลในยุทธภพ..."

คำพูดนี้ เยี่ยชุนเซิงอาจจะยังไม่เข้าใจลึกซึ้งนัก เพราะเขาเพิ่งจะก้าวเท้าออกจากสำนัก ยังไม่เคยสัมผัสกับด้านที่โหดร้ายทารุณของยุทธภพ

ทว่า ก็เพราะกระบี่ของเยี่ยชุนเซิงไร้ไอสังหารนี่เอง จี้ชิงจึงไม่ได้ปลิดชีพเขา หากเป็นผู้ที่เจนจัดในกฎยุทธภพมาท้าประลอง เกรงว่าป่านนี้คงถูกจี้ชิงบั่นคอขาดไปนานแล้ว ทุกอย่างล้วนมีเหตุและผลเกี่ยวเนื่องกัน

"ดังนั้น ที่กระบี่ของข้าไม่อาจเอาชนะท่านได้ เป็นเพราะไร้ไอสังหารงั้นรึ?" เยี่ยชุนเซิงเงยหน้าถาม

"ถูก และไม่ถูก" 

"หากกระบี่ของเจ้ามีไอสังหาร เจ้าอาจจะมีโอกาสชนะข้าสักสี่ส่วน" 

"แต่ในเมื่อกระบี่ของเจ้าไร้ซึ่งไอสังหาร โอกาสชนะข้าแม้แต่ส่วนเดียวก็ยังไม่มี"

เยี่ยชุนเซิงเข้าใจแจ้งแล้ว ไม่ว่ากระบี่จะมีไอสังหารหรือไม่ ความจริงเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจี้ชิงอยู่ดี

"ข้าต้องทำอย่างไรถึงจะชนะท่านได้?" เขาถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"บางทีหากเจ้าก้าวเข้าสู่ระดับหนึ่ง เจ้าอาจจะชนะข้าได้"

"ระดับหนึ่ง..." แม้จะเพิ่งเข้ายุทธภพ แต่เยี่ยชุนเซิงก็รู้ซึ้งถึงความยากลำบากของการเป็นยอดฝีมือ "ระดับหนึ่ง"

"ขอบคุณท่านจี้ เป็นข้าที่สามหาวเอง ขอลา" เยี่ยชุนเซิงใช้ผ้าห่อเศษกระบี่ที่แตกหัก โค้งคำนวณจี้ชิงอย่างนอบน้อมก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

เขาตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว กลับไปคราวนี้ หากไม่บรรลุระดับหนึ่ง จะไม่ขอก้าวเข้าสู่ยุทธภพอีกเป็นอันขาด!

"ช้าก่อน" เยี่ยชุนเซิงชะงักกึก แต่ยังคงหันกลับมา "ท่านจี้มีสิ่งใดจะสั่งการรึ?"

"วัดเสวียนคงต้อนรับแขกได้ดีนัก เจ้าอยากจะอยู่พำนักที่นี่สักสองสามวันไหม? พวกเราจะได้ประลองและแลกเปลี่ยนวรยุทธกันต่อ"

"จริงหรือ? ไต้ซือคงจื้อ ข้าอยู่ต่อจะไม่เป็นการรบกวนวัดของท่านใช่หรือไม่?"

ไต้ซือคงจื้อเห็นสายตาของจี้ชิงที่มองมา จึงจำต้องเอ่ยว่า "โยมเยี่ยยินดีอยู่ต่อ ถือเป็นวาสนาของวัดเสวียนคงเราแล้ว!"

"ถ้าเช่นนั้นก็ขอรบกวนด้วย" เยี่ยชุนเซิงดีใจยิ่งนัก

นี่เป็นครั้งแรกนับแต่เขาท่องยุทธภพมา ที่หลังจากท้าประลองแล้วยังสามารถอยู่ต่อเพื่อแลกเปลี่ยนวิชาได้ เขาปรารถนาการแลกเปลี่ยนกับยอดฝีมือคนอื่นๆ มาโดยตลอด

การฝึกกระบี่คนเดียวนั้น ทั้งโดดเดี่ยวและเหนื่อยยากนัก

"ไอ้หนูนี่... ซื่อตรงเกินไป วันหน้าท่องยุทธภพคงต้องเสียเปรียบอย่างหนัก!" เหลยอวี่เปรยขึ้นเบาๆ

นางมองนิสัยของเยี่ยชุนเซิงออกทะลุปรุโปร่ง คนแบบนี้ท่องยุทธภพ ต่อให้วรยุทธสูงส่งแค่ไหนก็ต้องเสียท่าเข้าสักวัน ทว่า คนที่มีจิตใจซื่อสัตย์เช่นนี้หากคบเป็นเพื่อนย่อมไม่มีที่ติ บางที นี่อาจเป็นเหตุผลที่จี้ชิงรั้งตัวเยี่ยชุนเซิงไว้

เยี่ยชุนเซิงพำนักอยู่ต่อ จี้ชิง เยี่ยชุนเซิง และเหลยอวี่ ต่างแลกเปลี่ยนและประลองฝีมือกัน เรื่องราวเบื้องหลังของเยี่ยชุนเซิง จี้ชิงก็ได้ซักไซ้จนเข้าใจแจ้ง

ทว่ายิ่งรู้ลึกเท่าไหร่ จี้ชิงก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น เรื่องราวของเยี่ยชุนเซิงเรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์อย่างหนึ่งเลยทีเดียว

"ข้าเกิดในช่วงวสันตฤดู ท่านแม่บอกว่าวันนั้นได้ยินเสียงฟ้าร้องยามใบไม้ผลิด้วย จึงตั้งชื่อให้ข้าว่า 'ชุนเซิง' (เกิดในฤดูใบไม้ผลิ)" เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ความจริงแล้ว เยี่ยชุนเซิงเติบโตมาในหอนางโลม ท่านแม่ของเขาเป็นคณิกา ส่วนบิดาเป็นใครนั้น ท่านแม่ไม่เคยเอ่ยถึงเลยสักครั้ง เยี่ยชุนเซิงบอกว่าเขาไม่ได้ลำบากอะไรนัก ท่านแม่รักเขามาก คนในหอนางโลมก็เอ็นดูเขา เขาเติบโตมาอย่างมีความสุข

ทว่าความจริงจะเป็นเช่นนั้นหรือ? จี้ชิงไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่า บุตรของคณิกาในหอนางโลมจะรอดพ้นจากการถูกกลั่นแกล้งได้อย่างไร? จะมีความสุขได้อย่างไร?

แต่เยี่ยชุนเซิงที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมเช่นนั้น กลับยังคงมองโลกในแง่ดีและมีความหวัง ไม่มีความตัดพ้อต่อว่าโชคชะตาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับมีจิตใจที่สดใสและซื่อตรง

เมื่ออายุได้สิบกว่าปี ท่านแม่ของเขาป่วยตาย เยี่ยชุนเซิงจึงทำงานเบ็ดเตล็ดอยู่ในหอนางโลมต่อ คืนหนึ่งเขาพบชาวยุทธผู้หนึ่งที่บาดเจ็บสาหัส จึงลากอีกฝ่ายไปที่ห้องเก็บฟืนที่เขาพักอยู่และช่วยชีวิตไว้ ชาวยุทธผู้นั้นเรียกตนเองว่า "กูหงส้านเหริน" (นักพรตหงส์โดดเดี่ยว)

"อมิตตพุทธ อาตมาพอจะรู้จักกูหงส้านเหรินผู้นี้อยู่บ้าง เดิมทีในยุทธภพเขาเป็นยอดฝีมือระดับสาม มีชื่อเสียงอยู่บ้างในแถบกังหนำ เพลงกระบี่กูหงของเขาก็นับว่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอยู่ไม่น้อย" ไต้ซือคงจื้อเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินชื่อ

ความจริงไต้ซือคงจื้อกล่าวอย่างเกรงใจยิ่ง กูหงส้านเหรินก็เป็นเพียงยอดฝีมือระดับสาม ชื่อเสียงที่มีก็ไม่ใช่ชื่อเสียงในทางที่ดีนัก โลดแล่นอยู่ในยุทธภพแบบครึ่งๆ กลางๆ ไม่ไปถึงไหน

"จริงหรือขอรับ? ดูท่าท่านอาจารย์คงไม่ได้หลอกข้าจริงๆ ว่าท่านมีชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพ" เยี่ยชุนเซิงดีใจใหญ่

แม้แต่ไต้ซือคงจื้อยังต้องส่ายหน้าเบาๆ การมีชื่อเสียง "อยู่บ้าง" กับการเป็นผู้มี "ชื่อเสียงโด่งดัง" มันคนละเรื่องกันเลย กูหงส้านเหรินเป็นเพียงระดับสาม จะมีชื่อเสียงโด่งดังมาจากไหน? ทว่าไต้ซือคงจื้อก็ไม่ได้คัดค้าน ปล่อยให้เยี่ยชุนเซิงเล่าต่อ

เรื่องราวหลังจากนั้นก็เรียบง่าย กูหงส้านเหรินได้รับบาดเจ็บ วรยุทธสูญเสียไปเกือบหมด จึงคิดจะหาศิษย์ไว้คอยดูแลยามแก่เฒ่า เยี่ยชุนเซิงมีจิตใจซื่อตรง ทั้งยังเป็นผู้ช่วยชีวิตกูหงส้านเหรินไว้ เขาจึงรับเยี่ยชุนเซิงเป็นศิษย์และถ่ายทอดวรยุทธให้ ไม่กี่ปีต่อมากูหงส้านเหรินก็สิ้นชีพ เยี่ยชุนเซิงฝังศพอาจารย์เรียบร้อยแล้วจึงคิดจะออกท่องยุทธภพ

เริ่มแรก เยี่ยชุนเซิงได้ไปท้าประลองกับบางคน เห็นว่าเป็นชาวยุทธที่มีฝีมือเก่งกาจไม่น้อย ผลปรากฏว่าเขาชนะคนเหล่านั้นได้ แต่กลับถูกเหล่าศิษย์ในสำนักรุมล้อมโจมตี บางคนถึงขั้นแจ้งทางการมาจับเขาด้วยซ้ำ

จี้ชิงและเหลยอวี่ได้ยินดังนั้นต่างก็พากันหัวเราะ คนซื่ออย่างเยี่ยชุนเซิง ใครเขาจะมายอมรับคำท้าประลองง่ายๆ โดยไม่มีเหตุผล? อีกอย่าง คนที่เยี่ยชุนเซิงไปหา ก็ไม่ใช่ชาวยุทธที่แท้จริงอะไร อย่างมากก็แค่ครูฝึกในสำนักคุ้มภัยหรือเจ้าสำนักฝึกหัดทั่วไปเท่านั้น

"ต่อมาข้าได้ยินนักเล่านิทานเอ่ยถึง 'ดาบประกายหงส์' บอกว่ายามนี้ผู้ที่โด่งดังที่สุดในยุทธภพคือท่านจี้ ข้าจึงมุ่งหน้าไปที่หอสดับลมเมืองเจียงเฉิง ตอนแรกพวกเขาไม่ยอมบอกที่อยู่ท่านให้ข้า ข้าเลยต้องอัดพวกเขาสลบไปสองสามคนถึงจะยอมพูด โดยเฉพาะพอข้าสำแดงจิตแห่งกระบี่ออกมา หอสดับลมก็รีบบอกข้าว่าท่านจี้มาที่วัดเสวียนคง ข้าจึงรีบตามมาที่นี่"

"นึกไม่ถึงว่า จะตามหาท่านจี้จนเจอแล้ว แต่ข้ากลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน..."

เมื่อฟังจบ ข้อสงสัยในใจของจี้ชิงก็กระจ่างแจ้ง ตอนแรกเขายังสันนิษฐานอยู่ว่า เยี่ยชุนเซิงรู้ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ที่วัดเสวียนคง? ที่แท้เป็นเพราะหอสดับลมเมืองเจียงเฉิงโดน "อัดจนยอมพูด" นี่เอง

คาดว่าหอสดับลมเมืองเจียงเฉิงคงจะถูกเยี่ยชุนเซิงกำราบจนอยู่หมัด โดยเฉพาะเยี่ยชุนเซิงที่มีจิตแห่งกระบี่ หอสดับลมย่อมต้านทานไม่ไหวแน่นอน

"เดี๋ยวก่อน" "กูหงส้านเหรินเป็นเพียงยอดฝีมือระดับสาม เพลงกระบี่กูหงก็ไม่ควรจะเป็นวิชาที่ล้ำลึกอะไรนัก... แล้วเจ้าบรรลุจิตแห่งกระบี่มาได้อย่างไร?"

จี้ชิงเงยหน้าขึ้นกะทันหัน สายตาคมกริบดุจดาบจ้องเขม็งไปที่เยี่ยชุนเซิง!