บทที่ 58: กระบี่ดาวตก เยี่ยชุนเซิง!

"จิตแห่งกระบี่รึ?"

เยี่ยชุนเซิงเกาหัวพลางเอ่ย "ความจริงข้าเองก็ไม่รู้ว่าครอบครองจิตแห่งกระบี่ได้อย่างไร? ก็แค่ฝึกกระบี่ไปวันๆ แบบงงๆ จนวันหนึ่งพอคว้ากระบี่ขึ้นมา มันก็มีจิตแห่งกระบี่ออกมาเอง..."

จี้ชิงขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าครอบครองจิตแห่งกระบี่ได้อย่างไรเนี่ยนะ?

"แล้วทุกวันเจ้าฝึกกระบี่อย่างไร?"

"ข้าฝึกง่ายมาก เดี๋ยวข้าจะแสดงให้พวกท่านดู..."

เยี่ยชุนเซิงเริ่มร่ายรำกระบี่ทันที วิชาที่เขาแสดงคือเพลงกระบี่กูหง (กระบี่หงส์โดดเดี่ยว) เขาร่ายรำซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างพิถีพิถัน ทว่ามองอย่างไรก็ไม่เห็นความเก่งกาจพิสดารใดๆ มันก็แค่เพลงกระบี่ระดับสามธรรมดาๆ เล่มหนึ่ง

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนเริ่มสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง กระบี่ของเยี่ยชุนเซิงเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายพร่าพรายนัยน์ตา เห็นเพียงวงล้อมของแสงกระบี่วูบวาบ กระบวนท่ายังคงเป็นเพลงกระบี่กูหงชุดเดิม แต่ความเร็วกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

"เฮ้อ..." เยี่ยชุนเซิงหยุดมือพลางถอนหายใจยาว

"เมื่อก่อนข้าอยู่กับท่านอาจารย์ในชนบท ไม่มีเพื่อนเล่นเลย ท่านอาจารย์บอกเพียงว่าเพลงกระบี่ต้องผ่านการเคี่ยวกรำนับพันนับหมื่นครั้ง ให้ข้าฝึกฝนคนเดียวและทำความเข้าใจด้วยตัวเอง ข้าเลยฝึกมันวันละหลายร้อยรอบ..."

"จนมีอยู่วันหนึ่ง ข้าเห็นดาวตกพาดผ่านท้องฟ้า ดาวดวงนั้นวูบผ่านไปเพียงพริบตาแล้วก็หายลับขอบฟ้าไป ข้าเลยคิดว่าถ้าเพลงกระบี่กูหงสามารถเร็วได้เหมือนดาวตก หายวับไปในพริบตา คู่ต่อสู้ย่อมไม่มีทางป้องกันได้"

"หลังจากวันนั้นเวลาฝึกกระบี่ ข้าเลยมุ่งเน้นไปที่ความเร็ว ยิ่งเร็วยิ่งดี ในสมองตอนฝึกก็จินตนาการถึงภาพดาวตกที่กรีดผ่านท้องฟ้า จนกระทั่งวันหนึ่ง... จิตแห่งกระบี่ก็ถือกำเนิดขึ้น..."

ยามเยี่ยชุนเซิงเอ่ยถึง "จิตแห่งกระบี่" ทุกคนต่างกลั้นหายใจฟังอย่างตั้งใจ แม้แต่ไต้ซือคงจื้อก็ไม่ยกเว้น ทว่าเมื่อได้ฟังเรื่องราวการบรรลุจิตแห่งกระบี่จนจบ ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมองกันไปมาด้วยความอึ้งงัน

นี่มันอะไรกัน? แค่เห็นดาวตกดวงเดียว ก็บรรลุจิตแห่งกระบี่ได้แล้วรึ?

ส่วนการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงก่อนหน้านั้น... การฝึกกระบี่วันละพันรอบหมื่นรอบ มือกระบี่มากมายก็ทำได้ แต่มีใครบรรลุจิตแห่งกระบี่บ้างล่ะ?

มีเพียงจี้ชิงที่จมอยู่ในความนึกคิด เขาเองก็ครอบครองจิตแห่งดาบ แม้เขาจะใช้แต้มต้นกำเนิดยกระดับวิชาจนบรรลุจิตแห่งดาบมาได้ ทว่ายามที่แต้มต้นกำเนิดผลักดันวิชาดาบ มันก็คือการสะสมวันเวลา และคว้าเอา "โอกาส" จากวิชาชักดาบมาหลอมรวมจนบรรลุเป็นจิตแห่งดาบเช่นกัน

"ดาวตก..."

จี้ชิงพอจะเดาออกแล้วว่าทำไมเยี่ยชุนเซิงถึงบรรลุจิตแห่งกระบี่ได้ เยี่ยชุนเซิงมีจิตใจที่ซื่อตรง ฝึกกระบี่ทุกวันอย่างไม่วอกแวก ที่สำคัญคือเขาสามารถ "เพ่งพินิจ" ภาพดาวตกขณะฝึกได้ นี่คือการหลอมรวม "เจตจำนง" ของดาวตกเข้ากับเพลงกระบี่ นานวันเข้า จิตแห่งกระบี่ย่อมถือกำเนิดขึ้นเป็นธรรมดา

พูดน่ะง่ายแต่ทำน่ะยาก หากไร้ซึ่งจิตใจที่ซื่อตรงและพรสวรรค์ในการหยั่งรู้ที่เหนือชั้น ต่อให้เลียนแบบเยี่ยชุนเซิงทุกระเบียดนิ้ว ก็คงยากจะให้กำเนิดจิตแห่งกระบี่ได้

"เยี่ยชุนเซิง เพลงกระบี่ของเจ้าไม่ใช่เพลงกระบี่กูหงอีกต่อไปแล้ว เจ้าน่ะเป็นศิษย์ที่เหนือกว่าอาจารย์ เพลงกระบี่กูหงคือวิชาของอาจารย์เจ้า แต่เพลงกระบี่ที่หลอมรวมเจตจำนงดาวตกเข้าไป คือเพลงกระบี่ที่เป็นของตัวเจ้าเอง"

"เจ้าอยากจะสร้างชื่อในยุทธภพไม่ใช่รึ? แล้วเพลงกระบี่ของเจ้ามีชื่อหรือยัง?" จี้ชิงเอ่ยถาม

"ชื่อเพลงกระบี่รึ... ท่านอาจารย์เคยบอกว่าเพลงกระบี่กูหงคือหนึ่งในใต้หล้า เพลงกระบี่ของข้าก้าวข้ามเพลงกระบี่กูหงไปแล้วจริงๆ หรือ?" เยี่ยชุนเซิงถามกลับ

คนอื่นๆ ไม่รู้จะตอบอย่างไร คำว่า "หนึ่งในใต้หล้า" ของกูหงส้านเหรินเห็นชัดว่าเป็นเพียงการคุยโว เพลงกระบี่กูหงก็แค่เพลงกระบี่ระดับสามทั่วไป ทว่าเพลงกระบี่ของเยี่ยชุนเซิงยามนี้ หลุดพ้นจากกรอบเดิมไปไกลแล้ว และกลายเป็นรูปแบบเฉพาะตัวของเขาเอง นี่คือเพลงกระบี่ชุดใหม่ที่คู่ควรกับคำว่า "ยอดวิชาระดับสองขั้นสูงสุด" นี่ต่างหากถึงจะเรียกว่าหนึ่งในยุทธภพอย่างแท้จริง!

"เยี่ยชุนเซิง เพลงกระบี่ของเจ้าก้าวข้ามเพลงกระบี่กูหงไปไกลแสนไกลแล้ว หากอาจารย์เจ้าที่อยู่ในปรโลกรับรู้ ย่อมต้องยินดีไปกับเจ้าแน่นอน"

"ที่แท้เพลงกระบี่ของข้าก็ไม่ใช่กูหงอีกต่อไปแล้ว... งั้นให้ข้าลองคิดดูนะ งั้นเรียกมันว่า 'เพลงกระบี่ดาวตก'ก็แล้วกัน"

เยี่ยชุนเซิงตั้งชื่อวิชาของตนเองว่า — เพลงกระบี่ดาวตก! กระบี่ดาวตก — เยี่ยชุนเซิง!

กระบี่รวดเร็วดุจดาวตก ช่างเหมาะสมยิ่งนัก เกรงว่าอีกไม่นาน ชื่อของ "กระบี่ดาวตก" จะต้องดังกระฉ่อนไปทั่วยุทธภพ!

ช่วงไม่กี่วันต่อมา จี้ชิงและเยี่ยชุนเซิงต่างแลกเปลี่ยนและประลองฝีมือกันตลอด วิชาดาบ วิชากระบี่ จิตแห่งดาบ จิตแห่งกระบี่ ทั้งสองดูเหมือนจะมีหัวข้อสนทนาที่ไม่มีวันจบสิ้น เพียงไม่กี่วัน จี้ชิงพูดคุยมากกว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมารวมกันเสียอีก ทั้งสองต่างชื่นชมในฝีมือของกันและกัน และมีจุดที่คล้ายคลึงกันมาก ราวกับพบกันช้าไป!

จี้ชิงได้รับประโยชน์มหาศาล เขารู้สึกว่าจิตแห่งดาบของตนเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยด้วยซ้ำ ส่วนเยี่ยชุนเซิงนั้นยิ่งได้รับมากกว่า เขาได้จี้ชิงช่วยขัดเกลาจุดบกพร่องในวิชาตัวเบาและเพลงกระบี่ กระทั่งพลังภายในก็ก้าวหน้าขึ้นมาก ซ้ำยังได้รับความรู้เรื่องธรรมเนียมปฏิบัติในยุทธภพที่เขายังขาดไป

ทว่า งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ต่อให้จะถูกชะตากันเพียงใด สุดท้ายก็ต้องถึงควันจากลา

จี้ชิงฝึกคัมภีร์จี๋หยางสำเร็จจนถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา พลังภายในจี๋หยางของเขากำลังทำหน้าที่ขับพิษอย่างต่อเนื่อง แม้พิษจะแทรกซึมลึกถึงอวัยวะและไขกระดูก แต่ด้วยพลังจี๋หยางที่กล้าแกร่ง การจะขับออกจนหมดสิ้นย่อมต้องใช้เวลา ทว่ายามนี้ จี้ชิงฟื้นฟูร่างกายกลับมาเป็นปกติแล้ว เขาหลุดพ้นจากพันธนาการของพิษร้าย และด้วยพลังภายในจี๋หยางนี้ ต่อไปเขาย่อมต้านทานพิษได้ทุกชนิด!

"พี่จี้ ข้าคงต้องเดินทางไปท่องยุทธภพต่อแล้ว ก่อนตายท่านอาจารย์เฝ้าพร่ำบอกว่าอยากสร้างชื่อเสียง อยากมีผลงานในยุทธภพ ในฐานะลูกศิษย์ ข้าอยากจะเดินทางไปดูทัศนียภาพของยุทธภพให้มากกว่านี้เพื่อท่านอาจารย์!" เยี่ยชุนเซิงยังคงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

ยามนี้เขารู้ซึ้งถึงระดับฝีมือของตนเองแล้ว แม้จะด้อยกว่าจี้ชิงครึ่งขั้น แต่หากเทียบกับยอดฝีมือระดับสองคนอื่นๆ เขานับว่ายืนอยู่บนจุดสูงสุด! หากยอดฝีมือระดับหนึ่งไม่ปรากฏกาย เยี่ยชุนเซิงย่อมสามารถโลดแล่นในยุทธภพได้อย่างไร้คู่เปรียบ

"ดี ถ้าอย่างนั้นเราแยกกันตรงนี้!" จี้ชิงพยักหน้า

"พี่จี้ ท่านจะไปที่ไหน?" "แล้วถ้าข้าอยากติดต่อท่าน จะไปหาท่านได้ที่ไหน?"

จี้ชิงครุ่นคิด... เขาเองก็ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปที่ใด เมืองเจียงเฉิงรึ? จี้ชิงไม่มีสิ่งใดให้ต้องอาลัยที่นั่น ส่วนเมืองอันหยาง ที่นั่นมีญาติเพียงคนเดียวคือจี้เหยา ทว่ายามนี้จี้เหยามีชีวิตที่สุขสบายดี ไม่จำเป็นต้องให้เขาเข้าไปก้าวก่าย พริบตานั้น จี้ชิงพบว่าตนเองดูเหมือนจะไร้ที่พักพิง ทำได้เพียงล่องลอยไปตามวิถียุทธภพ

"หากต้องการติดต่อข้า เพียงแค่ไปส่งข่าวที่หอสดับลมก็พอ"

เยี่ยชุนเซิงพยักหน้าเข้าใจ ในยุทธภพที่ไหนก็มีหอสดับลม เรื่องนี้ก็นับว่าสะดวกดี

"พี่จี้ เช่นนั้นเราค่อยพบกันใหม่เมื่อมีวาสนา!" เยี่ยชุนเซิงประสานมือคารวะ จากนั้นเขาก็ใช้วิชาตัวเบาทะยานร่างจากไปอย่างสง่างาม

เยี่ยชุนเซิงผู้เพิ่งเข้าสู่ยุทธภพและครอบครองจิตแห่งกระบี่ ประดุจดังดวงตะวันที่กำลังเริ่มทอแสง การจากไปครั้งนี้ เยี่ยชุนเซิงต้องสร้างชื่อสะท้านยุทธภพแน่นอน! สิ่งเดียวที่น่ากังวลคือ "จิตใจที่ซื่อตรง" ของเขา

ยุทธภพคือสถานที่แห่งการแก่งแย่งชิงดีและเล่ห์เหลี่ยม จิตใจที่ซื่อตรงอาจทำให้ฝึกวิชาก้าวหน้าได้รวดเร็วและมีข้อดีมากมาย แต่หากอยู่ในยุทธภพ จิตใจที่ซื่อตรงจะทำให้เสียเปรียบอย่างหนัก!

'หวังว่ายามพบกันครั้งหน้า เยี่ยชุนเซิงจะยังรักษาจิตใจที่ซื่อตรงไว้ได้...' ยุทธภพคืออ่างย้อมสีขนาดใหญ่ จี้ชิงเองก็ไม่อยากเห็นเยี่ยชุนเซิงเปลี่ยนไปจากเดิม

จี้ชิงละสายตาจากการส่งเพื่อน แล้วหันไปมองเหลยอวี่ "พี่ใหญ่ ท่านเตรียมตัวจะไปที่ไหนต่อ?"

"ข้าต้องกลับสำนักปทุมชาดแล้วล่ะ ออกมานานขนาดนี้ ท่านอาจารย์คงเป็นห่วงแย่..." 

"เจ้าสาม แล้วเจ้าล่ะ?"

"ข้าคงกลับเมืองอันหยางก่อน คราวนี้แลกเปลี่ยนเรื่องจิตแห่งดาบกับเยี่ยชุนเซิงมามาก บรรลุความรู้เพิ่มขึ้นไม่น้อย จำเป็นต้องหาที่สงบๆ ฝึกฝนและทบทวนดูสักหน่อย"

"เจ้าบรรลุความรู้อีกแล้วรึ? เฮ้อ ข้าแลกเปลี่ยนมาตั้งหลายวัน ไม่เห็นจะรู้สึกถึงจิตแห่งหมัด อะไรเลยสักนิด..." เหลยอวี่เป็นสายหมัด นางเองก็อยากบรรลุ "จิต" บ้าง ทว่าไม่ว่าจะเป็นจิตอะไร ล้วนขึ้นอยู่กับวาสนาและการหยั่งรู้ หากพรสวรรค์ไม่ถึง ย่อมไม่อาจเข้าถึงได้

"พี่ใหญ่ เช่นนั้นเราค่อยพบกันใหม่ในยุทธภพ!" "ตกลง พบกันใหม่!"

ทั้งสองต่างควบม้าเร็ว มุ่งหน้าสู่เส้นทางของตนเอง