บทที่ 59: จี้ชิงหวนคืนสู่อันหยาง!

เมืองอันหยาง สำนักไป่จั้น

เลี่ยอิงเหนียงชะเง้อมองออกไปที่หน้าประตูสำนักอีกครั้ง ทว่าที่หน้าประตูใหญ่กลับว่างเปล่าไร้เงาผู้คน

เหล่าศิษย์สำนักไป่จั้นที่ยืนอยู่ข้างหลังเห็นภาพนี้ต่างพากันถอดถอนใจ

"เฮ้อ ศิษย์พี่กำลังมองหาว่าท่านจี้กลับมาหรือยังอีกแล้วรึ?" "ศิษย์พี่มองไปที่ประตูวันละหลายสิบหน บางทีก็ไปยืนพิงประตูเหม่อมองไปไกลๆ แต่จะมีเงาของท่านจี้ได้อย่างไร?" "ครานี้ท่านจี้จากไป เกรงว่าคงจะไม่กลับมาอีกแล้ว..."

เหล่าศิษย์สำนักไป่จั้นต่างพากันอาลัยรักในตัวจี้ชิงยิ่งนัก ยามที่มีจี้ชิงอยู่ พวกเขาไม่เพียงแต่ได้รับคำชี้แนะด้านวรยุทธเท่านั้น แต่ความปลอดภัยของสำนักยังได้รับการคุ้มครองอย่างดีเยี่ยม

ส่วนเรื่องชื่อเสียว่าเป็น "จอมมาร" ในยุทธภพน่ะรึ? ศิษย์สำนักไป่จั้นที่คลุกคลีกับเขามานาน ย่อมรู้ดีว่าจี้ชิงไม่ใช่จอมมารที่เข่นฆ่าผู้คนเป็นผักปลาเลยสักนิด

เลี่ยอิงเหนียงทอดสายตามองไปยังประตูที่ว่างเปล่า ในใจรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก ความจริงนางก็รู้ดีว่า จี้ชิงอาจจะไม่กลับมาแล้ว แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะตั้งความหวังไว้เพียงเศษเสี้ยวหนึ่ง

เลี่ยอิงเหนียงเตรียมจะปิดประตูใหญ่ลง ทว่าในขณะที่ประตูปิดไปได้เพียงครึ่งเดียว...

"หมับ"

ฝ่ามือข้างหนึ่งยันประตูไว้ เลี่ยอิงเหนียงเงยหน้าขึ้น รูม่านตาหดเกร็งทันที ใบหน้าพลันปรากฏความยินดีปรีดาอย่างที่สุด

ชุดดำ งอบ ดาบยาว... ร่างนี้ช่างคุ้นตาสำหรับนางเหลือเกิน

"ท่าน... ท่านจี้ ท่านกลับมาแล้วรึ?" น้ำเสียงของเลี่ยอิงเหนียงสั่นเครือ

"กลับมาแล้ว ไม่ต้อนรับรึ?" น้ำเสียงที่คุ้นเคยแว่วเข้าสู่โสตประสาทของเลี่ยอิงเหนียง

"ต้อนรับสิคะ จะไม่ต้อนรับได้อย่างไร? ท่านจี้เชิญข้างในเร็ว..."

เลี่ยอิงเหนียงรีบเปิดประตูออกกว้าง ต้อนรับจี้ชิงเข้าสู่สำนักทันที เหล่าศิษย์สำนักไป่จั้นเมื่อเห็นจี้ชิงต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องยินดี และรีบกรูเข้ามาห้อมล้อมเขาไว้

พวกเขามีความสุขเหลือเกิน คิดไม่ถึงว่าจี้ชิงจะกลับมาจริงๆ!

"ท่านจี้ ช่วงไม่กี่เดือนมานี้ท่านโด่งดังที่สุดในยุทธภพเลยนะครับ พวกเราได้ยินข่าวลือเรื่องของท่านมาตลอดเลย" 

"ใช่ครับ 'ดาบประกายหงส์' ไล่ล่าสังหารพันลี้ บั่นคอมารพิษ สะท้านไปทั่วยุทธภพ! พวกเราแค่ได้ฟังข่าวแต่ละเรื่องยังตื่นเต้นแทนเลยครับ"

 "ท่านจี้ ได้ยินว่าตอนที่ท่านสังหารโอวหยางป๋อ ท่านติดพิษร้ายแรงด้วย ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ?"

เหล่าศิษย์ต่างพากันถามจี้ชิงไม่หยุดหย่อนราวกับนกกระจอกแตกรัง

"พอได้แล้ว แยกย้ายกันไปฝึกวิชาไป ท่านจี้เดินทางมาเหนื่อยๆ ให้ท่านได้กลับห้องพักผ่อนก่อน"

เลี่ยอิงเหนียงไล่เหล่าศิษย์ไป จี้ชิงรู้สึกเหนื่อยล้าจริงๆ เขาจึงกลับเข้าห้องและหลับไปงีบใหญ่

จี้ชิงตื่นขึ้นมาอีกทีก็เกือบจะพลบค่ำแล้ว เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาก ความเหนื่อยล้าหายเป็นปลิดทิ้ง

"ข้าจะไปหอสดับลมสักหน่อย" จี้ชิงบอกกับเลี่ยอิงเหนียง

จากนั้นเขาก็ออกจากสำนักไป่จั้น มุ่งหน้าไปยังหอสดับลมอย่างเงียบเชียบ

จี้ชิงเดินตรงไปยังห้องลับใต้ดินของหอสดับลมอย่างคุ้นเคย เขาพบกับหลงจู้อวี๋ และเห็น "อี้จือเอ่อร์" (เจ้าหูเดียว) ยืนอยู่ข้างๆ ดูเหมือนกำลังรายงานบางอย่างให้นางฟังอยู่

"ท่านจี้ เมื่อครู่อี้จือเอ่อร์เพิ่งจะรายงานข้าว่าท่านกลับมาถึงแล้วพอดี"

หลงจู้อวี๋เห็นจี้ชิง ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มออกมาทันที นางกลัวเหลือเกินว่าหลงจู้อันแห่งเมืองเจียงเฉิงจะ "ลักพาตัว" จี้ชิงไปเสียแล้ว หากเป็นเช่นนั้นหอสดับลมเมืองอันหยางคงขาดทุนย่อยยับ

"ท่านจี้ หลงจู้อันคนนั้นจัดงาน 'ศึกตัดสินเมืองเจียงเฉิง' ให้ท่านจนได้หน้าไปเต็มๆ ทำเอาหอสดับลมเมืองเจียงเฉิงโด่งดังไปทั่วยุทธภพ ข้านึกว่าท่านจี้จะติดลมจนไม่กลับมาที่นี่เสียแล้ว..."

หลงจู้อวี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความ "ตัดพ้อ" เล็กๆ อย่างหาได้ยาก

จี้ชิงเป็นคนที่นางพยายามทุกวิถีทางเพื่อรั้งตัวไว้ที่เมืองอันหยาง แต่ผลงานจากการไล่ล่าสังหารมารพิษ กลับถูกหอสดับลมเมืองเจียงเฉิงชิงความโดดเด่นไปเสียหมด หลงจู้อวี๋ย่อมรู้สึกหมั่นไส้หลงจู้อันจนเขี้ยวสั่นเป็นธรรมดา

"หลงจู้อวี๋ ท่านเห็นเพียงหอสดับลมเมืองเจียงเฉิงได้หน้า แต่ไม่ได้ยินรึว่าหอสดับลมที่นั่นเกือบจะถูกถล่มจนราบ? แม้แต่หลงจู้อันเองยังต้องยอมเปิดเผยที่อยู่ของข้าเพื่อเอาตัวรอด บัญชีนี้ข้ายังไม่ได้สะสางกับนางเลยนะ!"

จี้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เอ่อ... ท่านจี้ ท่านหมายถึงเยี่ยชุนเซิงรึ?"

"ใช่"

หลงจู้อวี๋นิ่งเงียบไป หอสดับลมเมืองเจียงเฉิงช่วงนี้วุ่นวายจนปวดหัวจริงๆ ใครจะไปคิดว่าหลงจู้อันผู้เจนจัดและมากประสบการณ์ พร้อมด้วยยอดฝีมืออีกมากมาย จะเกือบถูกไอ้หนูหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ายุทธภพจัดการจนอยู่หมัด?

"ท่านจี้ เยี่ยชุนเซิงหาท่านจนเจอรึ?"

"ใช่ เขาหาข้าจนเจอ"

"แล้วผลเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ข้าชนะ!"

หลงจู้อวี๋ได้ยินดังนั้นก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ช่วยบอกข้อมูลของเยี่ยชุนเซิงหน่อย ข้าคิดว่าหอสดับลมคงมีข้อมูลของเขาอยู่ใช่ไหม?"

จี้ชิงต้องการยืนยันข้อมูลของเยี่ยชุนเซิง แม้เขาจะเชื่อในสิ่งที่เยี่ยชุนเซิงพูด แต่เขาก็อยากรู้จักอีกฝ่ายให้รอบด้านมากกว่านี้

"ข้อมูลของเยี่ยชุนเซิงมีไม่มากนัก และค่อนข้างเรียบง่าย เขาเกิดในหอนางโลม..."

หลงจู้อวี๋เริ่มบรรยายข้อมูล จี้ชิงลอบพยักหน้าในใจ ข้อมูลนี้แทบไม่ต่างจากที่เยี่ยชุนเซิงเคยบอกเขาเลย ซ้ำยังมีรายละเอียดมากกว่าเสียด้วยซ้ำ หลงจู้อวี๋ยังถือโอกาสแนะนำประวัติของ "กูหงส้านเหริน" อย่างละเอียดอีกด้วย กูหงส้านเหรินในอดีตเป็นยอดฝีมือระดับสาม จึงพอจะมีข้อมูลบันทึกไว้อยู่บ้าง

"ช่วงนี้เยี่ยชุนเซิงมีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง?" จี้ชิงถามต่อ

"มีค่ะ เยี่ยชุนเซิงคนนี้เพิ่งเข้ายุทธภพแถมมีจิตแห่งกระบี่ติดตัว ขยันสร้างเรื่องไม่เว้นวันเลยล่ะ" "เมื่อสามวันก่อน เขาไปท้าดวลกับเจ้าสำนักเทียนเซี่ยน (สำนักด้ายเหล็ก) 'หมัดเหล็กไร้เทียมทาน' ลู่เจิ้งเถา! ผลคือเขาสามารถเอาชนะลู่เจิ้งเถาได้ในกระบี่เดียว"

จี้ชิงพยักหน้ารับ เขารู้จักลู่เจิ้งเถา ยอดฝีมือระดับสองผู้นี้จัดว่าเป็นคนมีชื่อเสียงคนหนึ่งในยุทธภพ ด้วยฝีมือของเยี่ยชุนเซิง การเอาชนะลู่เจิ้งเถาย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

"ท่านจี้ เรื่องมันยังไม่จบแค่นั้นค่ะ ลู่เจิ้งเถาแพ้จริง แต่คนในสำนักเทียนเซี่ยนกลับทำท่าทางโกรธแค้นแทน พอตกกลางคืน รองเจ้าสำนักก็พากำลังคนไปรุมสังหารเยี่ยชุนเซิง ผลคือเยี่ยชุนเซิงหนีไปได้..." "ต่อมาพอลู่เจิ้งเถารู้เรื่อง ก็ดุด่ารองเจ้าสำนักอย่างรุนแรง..."

เมื่อเล่าถึงตรงนี้ หลงจู้อวี๋พลันมีสีหน้าแปลกประหลาด

หากเป็นเยี่ยชุนเซิงคนเดิมที่ยังเป็นไอ้หนูซื่อบื้อ เขาคงไม่หนี และอาจจะถูกคนของสำนักเทียนเซี่ยนสังหารด้วยเล่ห์กลอุบายไปแล้ว ที่ว่าคนในสำนักโกรธแค้นแทน หรือเจ้าสำนักดุด่ารองเจ้าสำนักอย่างหนัก... คนที่คลุกคลีในยุทธภพมาเพียงไม่กี่ปี มีหรือจะมองไม่ออก? นี่มันคือแผนการที่ลู่เจิ้งเถาเป็นคนบงการชัดๆ!

ในยุทธภพมักมีนักสู้หน้าใหม่ที่คิดจะท้าประลองยอดฝีมือรุ่นเก่าเพื่อสร้างชื่อเสียง ผลที่ได้น่ะรึ? อาจจะชนะจริง แต่ก็มักจะจบชีวิตลงหลังจากนั้นไม่นาน นี่แหละคือยุทธภพที่แท้จริง!

จี้ชิงเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา เยี่ยชุนเซิงคราวนี้รู้จักหนี นับว่าก้าวหน้าขึ้นมาก ดูเหมือนประสบการณ์ที่เขาและเหลยอวี่ถ่ายทอดให้ที่วัดเสวียนคงจะเริ่มได้ผลแล้ว

ทว่าในสายตาของจี้ชิง เยี่ยชุนเซิงยังห่างไกลจากคำว่า "ชาวยุทธ" ที่แท้จริงนัก เขาเลือกที่จะหนี หากเป็นชาวยุทธตัวจริงที่มีฝีมือระดับเยี่ยชุนเซิง เขาคงจะล้างแค้นสำนักเทียนเซี่ยนจนเลือดนองแผ่นดินไปแล้ว หรืออาจจะถึงขั้นลบชื่อสำนักนั้นทิ้งไปเลยเสียด้วยซ้ำ

เยี่ยชุนเซิงเลือกที่จะหนี ไม่ใช่เพราะขี้ขลาด ทว่าคงเป็นเพราะเขายังใจอ่อน ไม่อยากเข่นฆ่าผู้คนนั่นเอง

แต่ยอดฝีมือที่ไม่ยอมฆ่าคน จะกลายเป็นชาวยุทธที่แท้จริงได้อย่างไร?

"ต่อไปหากมีข่าวกรองล่าสุดเกี่ยวกับเยี่ยชุนเซิง ให้ส่ง 'อี้จือเอ่อร์' มารายงานข้าทันที"

"ไม่มีปัญหาค่ะ" หลงจู้อวี๋พอจะเดาออกว่าความสัมพันธ์ระหว่างจี้ชิงและเยี่ยชุนเซิงนั้นไม่ธรรมดา

"สุดท้าย... เรื่องที่เกิดขึ้นกับหอสดับลมเมืองเจียงเฉิง ข้าไม่หวังจะให้มันเกิดขึ้นที่หอสดับลมเมืองอันหยางอีก!"

จี้ชิงปล่อยไอสังหารออกมาวูบหนึ่ง

หลงจู้อวี๋ใจสั่นสะท้านทันที นางรู้ดีว่าจี้ชิงหมายถึงเรื่องที่หลงจู้อันเปิดเผยที่อยู่ของเขา นั่นถือเป็นการล้ำเส้นและทำลายกฎเหล็กอย่างยิ่ง!

จี้ชิงไม่ใช่เยี่ยชุนเซิง เยี่ยชุนเซิงเพิ่งเข้ายุทธภพ จิตใจซื่อตรง ทำร้ายคนได้แต่ไม่ฆ่าคน ทว่าจี้ชิงนั้นต่างออกไป จี้ชิงสามารถไล่ล่าสังหารมารพิษพันลี้ได้ ย่อมสามารถล้างบางหอสดับลมเมืองอันหยางได้หากเขาโกรธจัด!

เส้นตายของเขา... ห้ามแตะต้องเด็ดขาด!