บทที่ 91 ความลับสืบทอดและวรยุทธ์ของพรรคเทียนซาน! (ตอนที่ 3)

“วืบ”

ตราประทับคำสาปบนแขนของจี้ชิง พลันมีควันดำสายหนึ่งพุ่งออกมาอย่างรุนแรง

ควันดำนั้นแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าผีขนาดมหึมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะ "ฮิฮิฮิ" อันน่าขนลุกออกมา

จากนั้น ใบหน้าผีก็จมหายกลับเข้าไปในตราประทับคำสาปอีกครั้ง เส้นผมของจี้ชิงที่เพิ่งจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำเล็กน้อยก็กลับกลายเป็นสีขาวโพลนดังเดิม แม้แต่ตราประทับคำสาปบนมือก็คืนสภาพกลับสู่รูปลักษณ์ก่อนหน้านี้

หัวใจของเฉินเฟิงดิ่งวูบลง

เนิ่นนานผ่านไป เขาถอนหายใจยาวแล้วกล่าวว่า "คำสาปภูตเขานี้ ข้าแก้ไม่ได้ หากมิอาจเชิญท่านบรรพบุรุษออกมา หรือเชิญยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ (จงสื่อ) มาลงมือ ก็คงไม่มีใครขจัดมันออกไปได้"

จี้ชิงไม่ได้รู้สึกผิดหวังมากนัก

บรรพบุรุษผู้นักปราบอสูร หรือยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ บุคคลระดับนั้น จี้ชิงย่อมมิอาจเอื้อมไปเชิญมาได้สักคนเดียว

"คำสาปนี้ มีอันตรายอย่างไรบ้าง?"

จี้ชิงเอ่ยถาม

ความจริงแล้ว นอกจากผมสีขาวโพลน จี้ชิงก็ดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงอันตรายอื่นใดจากคำสาปนี้เลย

"คำสาปนี้คือคำสาปอายุขัยที่โหดเหี้ยมที่สุด มันจะค่อยๆ กัดกินพลังชีวิตและอายุขัยของเจ้าอย่างเงียบเชียบ หากแบกรับคำสาปนี้ไว้ตลอด ต่อให้เจ้าจะเป็นนักสู้ระดับหนึ่ง อายุขัยก็จะไม่เกินหนึ่งรอบนักษัตร (60 ปี)"

เฉินเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"อายุขัยไม่เกิน 60 ปีงั้นหรือ?"

จี้ชิงคลี่ยิ้ม

หนึ่งรอบนักษัตรคือหกสิบปี

หมายความว่า หากตราประทับคำสาปยังคงอยู่ จี้ชิงจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินอายุหกสิบ

แต่นั่นคือปัญหาหรือ?

ไม่ใช่ปัญหาเลย!

คนธรรมดาที่มีชีวิตอยู่ถึงหกสิบก็ถือว่าอายุยืนแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น จี้ชิงมีบันทึกอสูร ก่อนอายุหกสิบเขาย่อมสามารถบรรลุขอบเขตหลังพรสวรรค์คืนสู่กำเนิด กลายเป็นปรมาจารย์ได้อย่างแน่นอน!

และเมื่อกลายเป็นปรมาจารย์ขั้นเซียนเทียน หรือเจตจำนงดาบพัฒนาไปสู่ขั้นที่เหนือกว่า ก็ย่อมสามารถขจัดตราประทับคำสาปออกไปได้อย่างง่ายดาย

"ขอบคุณพี่เฉินและแม่นางหวังที่อุตส่าห์มา ตัวข้านั้นไม่มีของมีค่าอะไรติดตัว ไม่มีของขวัญสิ่งใดจะตอบแทน งั้นก็ขอใช้ของผู้อื่นกำนัลน้ำใจ พรรคเทียนซานอันกว้างใหญ่นี้ พวกท่านทั้งสองถูกใจสิ่งใด ก็สามารถหยิบไปได้เลย"

"หากถูกใจคัมภีร์วรยุทธ์เล่มไหน ก็สามารถคัดลอกไปได้หนึ่งชุด"

จี้ชิงกล่าวกับหวังเฟยเยี่ยนและเฉินเฟิง

แม้ทั้งสองจะไม่ได้ลงมือช่วยสู้ แต่การที่ทั้งคู่เดินทางไกลนับหมื่นลี้มาถึงที่นี่ จี้ชิงย่อมซาบซึ้งในน้ำใจ!

หลังจากพรรคเทียนซานล่มสลายลง ของข้างในนี้ จี้ชิงก็ตั้งใจว่าจะขนอะไรไปได้ก็ขนไป การใช้ข้าวของของพรรคเทียนซานมาขอบคุณทุกคน จี้ชิงจึงไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย

"พี่ใหญ่ พี่รอง น้องสี่ พวกท่านก็เช่นกัน ถูกใจสิ่งใดก็เอาไปได้เลย"

ทุกคนหันมามองหน้ากัน

"เช่นนั้นก็ขอรับไว้ด้วยความยินดี"

ไม่มีใครปฏิเสธ

พวกเขาสนใจข้าวของของพรรคเทียนซานจริงๆ

อย่างไรเสีย นี่ก็คือสำนักชั้นนำของยุทธภพ

ถึงแม้จะไม่มีการให้กำเนิดปรมาจารย์ แต่ทุกรุ่นก็มีพัอดฝีมือระดับหนึ่ง (อี้หลิว) ปรากฏออกมาเสมอ

ถือได้ว่ามีรากฐานที่ลึกซึ้ง ไม่ควรดูแคลน

"ข้าสนใจพวกของสะสมและวัตถุโบราณของพรรคเทียนซาน บางทีอาจจะเจออุปกรณ์อาคม สักชิ้นสองชิ้นที่ถูกฝังกลบอยู่"

เฉินเฟิงกล่าว

"ส่วนข้าอยากจะไปดูสวนสมุนไพรของพรรคเทียนซาน ดูว่ามีสมุนไพรล้ำค่าที่ช่วยเพิ่มพูนพลังวัตรบ้างไหม แน่นอนว่าหากเป็นสมุนไพรหายาก ข้าจะเหลือไว้ให้น้องจี้ส่วนหนึ่งแน่นอน"

หวังเฟยเยี่ยนกล่าวพลางหัวเราะ

ส่วนเรื่องวรยุทธ์ล่ะ?

อย่างเช่นวิชาลับสืบทอด หวังเฟยเยี่ยนไม่ได้สนใจเลยสักนิด

หากพูดถึงวิชาลับ พรรครบัวแดง มีวิชาลับมากมาย นางจึงไม่ได้แยแสวิชาลับของพรรคเทียนซานเลย

"ตกลง เช่นนั้นเชิญทุกท่านตามสบาย"

จากนั้น ทุกคนต่างก็แยกย้ายไปยังส่วนต่างๆ ของพรรคเทียนซาน

แน่นอนว่าจี้ชิงสนใจในวรยุทธ์

วิชาดาบ วิชาตัวเบา วิชาลับสืบทอด

โดยเฉพาะวิชาลับสืบทอด ถือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด!

จุดชีพจรหลักทั้ง 36 จุดของร่างกายมนุษย์ ตอนนี้จี้ชิงมีวิชาลับสืบทอดเพียงวิชาเดียว ซึ่งฝึกฝนได้แค่ 3 จุดเท่านั้น

แม้ว่าวัดเสวียนคง (วัดลอยฟ้า) จะยังมีวิชาลับอื่นๆ อีก แต่เขาก็ไม่สามารถรีดไถจากที่เดียวได้ตลอด อีกทั้งเขายังรับปากวัดเสวียนคงไว้แล้วว่าจะไม่ร้องขอวรยุทธ์จากพวกเขาอีก

ตอนนี้มีพรรคเทียนซานมาอยู่ตรงหน้า ก็ถือว่าช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของจี้ชิงได้พอดี

วิชาลับของพรรคเทียนซานต้องมีไม่น้อยแน่นอน

มิฉะนั้นคงไม่มีทางมีระดับยอดฝีมืออี้หลิวเกิดขึ้นมาได้ทุกรุ่น

จี้ชิงลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังหอเก็บวรยุทธ์ของพรรคเทียนซาน

ข้างในนั้นไม่มีใครอยู่เลย

จี้ชิงค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไป พบว่าหอเก็บวรยุทธ์มีทั้งหมดสามชั้น

ชั้นแรกคือวรยุทธ์พื้นฐานระดับเริ่มต้น สำหรับนักสู้ระดับสามหรือต่ำกว่านั้นฝึกฝน

ชั้นที่สองคือวรยุทธ์สำหรับนักสู้ระดับสอง

จี้ชิงคาดการณ์ว่า ชั้นที่สามน่าจะเป็นแหล่งรวมวรยุทธ์ต่างๆ สำหรับนักสู้ระดับหนึ่ง

ต้องมีวิชาลับสืบทอดแน่นอน!

เมื่อจี้ชิงมาถึงชั้นที่สาม พบว่ามีวรยุทธ์วางอยู่น้อยมาก

ทว่า แต่ละวิชานั้นล้วนเรียกได้ว่าเป็นยอดวิชาไร้เทียมทาน!

หากหลุดออกไปในยุทธภพ ย่อมต้องก่อให้เกิดการแย่งชิงจนนองเลือดเป็นแน่

เป้าหมายเร่งด่วนของจี้ชิงคือการตามหาวิชาลับสืบทอด

เขาพบมันอย่างรวดเร็ว

หนึ่งวิชา, สองวิชา, สามวิชา, สี่วิชา, ห้าวิชา...

วิชาลับมีมากมายนัก เผลอๆ อาจจะมากกว่าวัดเสวียนคงเสียด้วยซ้ำ

แม้ว่าวัดเสวียนคงจะเป็นวัดเก่าแก่พันปีที่มีรากฐานลึกซึ้ง

แต่วัดเสวียนคงก็ตกต่ำลงมาเป็นร้อยปี ชื่อเสียงในยุทธภพจึงเทียบพรรคเทียนซานไม่ได้เลย

พรรคเทียนซานมียอดฝีมือระดับหนึ่งทุกรุ่น

จากการใช้วิธีแย่งชิงและบีบบังคับต่างๆ นานา ไม่รู้ว่าพวกเขาชิงวิชาลับมาได้มากมายขนาดไหน

วิชาลับที่มีอยู่มากมายนี้ ทำให้บรรดาศิษย์และผู้อาวุโสของพรรคเทียนซานมีทางเลือกมากมาย

ตัวอย่างเช่น หากสัมผัสถึงจุดชีพจรไม่ได้ ก็สามารถลองเปลี่ยนวิชาลับไปมาได้หลายๆ แบบ

บางคนอาจจะสัมผัสบางจุดได้ไม่ไว แต่กับบางจุดกลับไวมาก

หากมีวิชาลับน้อยเกินไป ความก้าวหน้าก็จะถูกขัดขวาง และอาจไม่สามารถสัมผัสจุดชีพจรได้เลยตลอดชีวิต ซึ่งย่อมไม่มีทางเลื่อนระดับขึ้นสู่ระดับหนึ่งได้

แต่พรรคเทียนซานนั้นต่างออกไป

วิชาลับสำหรับจุดชีพจรหลักทั้ง 36 จุด มีอยู่อย่างครบถ้วน

กระทั่งวิชาลับบางวิชาก็ใช้ฝึกจุดชีพจรเดียวกัน

จี้ชิงย่อมไม่เกรงใจ วิชาลับคือสิ่งสำคัญที่สุด เขาจัดการรวบวิชาลับทั้งหมดเก็บใส่ห่อทันที

เมื่อเลื่อนขึ้นสู่ระดับหนึ่งแล้ว จี้ชิงยังคงเน้นที่ "วิชาดาบ" เป็นหลัก

ในด้านวิชาดาบ เขามีดาบจิงหง (ดาบสะท้านหงส์) อยู่แล้ว ซึ่งในบรรดาวรยุทธ์ระดับหนึ่ง ดาบจิงหงก็นับว่าแข็งแกร่งมาก

จี้ชิงครุ่นคิด กระบวนท่าในการโจมตีของเขายังไม่หลากหลายพอ

และวิชาดาบของเขาคือวิชาดาบเพื่อการสังหาร

ดาบออกจากฝักต้องเห็นเลือด!

ในบางสถานการณ์ ก็ไม่เหมาะที่จะชักดาบออกมา

ดังนั้น จี้ชิงจึงเริ่มมองหาวรยุทธ์ประเภทหมัดมวยและฝ่าเท้า

"หืม ฝ่าเท้าเทพน้ำแข็ง วิชานี้ดูท่าจะเข้ากับคุณสมบัติพลังวัตรของข้าพอดี"

พลังวัตรของจี้ชิงมีไอเย็นแฝงอยู่ การฝึกฝนฝ่าเท้าเทพน้ำแข็งนี้จึงเหมาะสมที่สุด

ฝ่าเท้าเทพน้ำแข็งนี้จัดเป็นยอดวิชาขั้นสูง พลังอำนาจมหาศาล

หากฝึกจนถึงขั้นล้ำลึก จะสามารถแช่แข็งคนให้กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งได้จากระยะไกลหลายวา

ต่อมา จี้ชิงยังต้องการฝึกวิชาตัวเบาระดับหนึ่งด้วย

วิชาตัวเบาที่เขามีตอนนี้มีเพียง "หญ้าเหิน" ซึ่งเป็นเพียงวิชาตัวเบาระดับสาม มันเริ่มจะไม่เพียงพอต่อการใช้งานแล้ว

บทเรียนคราวก่อนที่จี้ชิงประสบกับหิมะถล่มจนถูกฝังอยู่ใต้เทือกเขาหิมะยังคงตราตรึงอยู่ในใจ

หากวิชาตัวเบาของเขาดีกว่านี้ เขาคงไม่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน

หลังจากคัดเลือกอย่างละเอียด จี้ชิงก็เลือกวิชาตัวเบา "เทพยันต์พันลี้ (เสินสิงเชียนหลี่)"

นี่ก็เป็นสุดยอดวิชาตัวเบาเช่นกัน!

วิชานี้หากฝึกจนถึงขั้นสูง แม้จะยังเหาะเหินเดินอากาศไม่ได้ แต่การเหยียบกิ่งไม้ข้ามแม่น้ำก็ทำได้อย่างง่ายดาย และหากวัดกันที่ความเร็วเพียงอย่างเดียว ในใต้หล้านี้น้อยนักจะมีวิชาตัวเบาใดเทียบเคียงเทพยันต์พันลี้ได้

จี้ชิงเลือกวรยุทธ์ทั้งสองนี้ โดยตั้งใจจะฝึกฝนด้วยตนเอง เขาจะไม่ใช้แต้มต้นกำเนิด (หยวนเตี่ยน) ในการเลื่อนระดับ

เพราะแต้มต้นกำเนิดนั้นล้ำค่ามาก

จี้ชิงจะใช้แต้มต้นกำเนิดเพื่อยกระดับพลังฝีมือเท่านั้น

ส่วนเทพยันต์พันลี้หรือฝ่าเท้าเทพน้ำแข็ง ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นเร่งด่วนขนาดนั้น

ถือเป็นเพียงการแต่งแต้มเพื่อลบจุดด้อยของตัวเอง

ด้วยพรสวรรค์ของจี้ชิง การค่อยๆ ฝึกฝนไปเองก็ย่อมไม่เลวนัก

"หือ นี่คืออะไร?"

ทันใดนั้น จี้ชิงก็เหลือบไปเห็นสมุดเล่มเล็กเล่มหนึ่ง

ดูไม่เหมือนคัมภีร์วรยุทธ์

แต่ทำไมถึงถูกวางไว้ที่ชั้นสามของหอเก็บวรยุทธ์?

จี้ชิงเพ่งมองดู มันกลับเป็น "บันทึกประสบการณ์การฝึกฝนของบรรพบุรุษพรรคเทียนซานแต่ละรุ่น"

นี่คือของดีจริงๆ

สิ่งที่จะสะท้อนรากฐานของสำนักได้ หนึ่งคือจำนวนวิชาลับ และสองก็คือบันทึกประสบการณ์การฝึกฝนของยอดฝีมือระดับสูงเหล่านี้นี่เอง

จี้ชิงเปิดหน้าแรกทันที ตัวอักษรขนาดใหญ่ไม่กี่ตัวปรากฏสู่สายตา

เมื่อเห็นตัวอักษรเหล่านั้น สีหน้าของจี้ชิงก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงในฉับพลัน!