บทที่ 90 ศิษย์แปดร้อยคนล้วนสยบ! ถอนรากถอนโคน สำนักเทียนซานถูกลบชื่อ!

สุยู่เซียวสั่นสะท้านรุนแรงยิ่งขึ้น เขาเกาะขอบประตูไว้แน่น แต่กลับไม่อาจทรงตัวให้มั่นคงได้ เมื่อร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เขาก็ไม่อาจต้านทานความกดดันได้อีกต่อไป

"ตุบ!" สุยู่เซียวคุกเข่าลงกับพื้น "ท่านจี้... ได้โปรด... ไว้ชีวิตด้วย!"

เมื่อเทียบกับท่าทางอันขี้ขลาดของสุยู่เซียวแล้ว จ้าวชิงชิงกลับดูสงบกว่ามาก นางจ้องมองจี้ชิงด้วยสายตาที่ซับซ้อน "ท่าน... ท่านจี้ เรื่องของชุนเซิงมันเป็นอุบัติเหตุ ข้าเองก็ไม่ได้อยากให้..." ยังพูดไม่ทันจบ จี้ชิงก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

"ไม่สำคัญแล้ว"

 "ชุนเซิงอยู่คนเดียวคงจะเหงา ข้าแค่จะส่งเจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนเขาเท่านั้น อย่างไรเสียก่อนตายเขาก็ยังกุมมือข้าไว้ แล้วบอกว่าไม่เคยโกรธแค้นเจ้าเลยแม้แต่นิดเดียว"

จ้าวชิงชิงได้ยินดังนั้นก็ร่างสั่นสะท้าน "ชุนเซิง... ไม่เคยโกรธแค้นข้าเลย..."

จี้ชิงยื่นมือออกมาแล้วดีดนิ้วเบาๆ "ฉิว!" ไอเย็นสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ร่างของจ้าวชิงชิงทันที ในพริบตานั้น ผิวจ้าวชิงชิงก็ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง เพียงอึดใจนางก็กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง ถูกผนึกด้วยพลังเยือกแข็งของจี้ชิง ย่อมมีแต่ความตายสถานเดียว! จ้าวชิงชิงสิ้นลมหายใจไปในทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ สุยู่เซียวก็ยิ่งหวาดกลัวจนเสียสติ เขาสั่นไปทั้งตัว แม้จะเป็นถึงนักสู้ชั้นสอง แต่ในตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะสู้ตาย

"เคร้ง!" จี้ชิงชักดาบ แสงดาบวูบผ่าน ศีรษะของสุยู่เซียวก็กระเด็นลอยละลิ่วก่อนจะตกลงมากลิ้งบนพื้น สุยู่เซียวไม่ได้รักษาสภาพศพเหมือนจ้าวชิงชิง จ้าวชิงชิงนั้นต้องลงไปอยู่เป็นเพื่อนเย่ชุนเซิง จี้ชิงจึงเหลือร่างที่สมบูรณ์ไว้ให้ หากตอนมีชีวิตเย่ชุนเซิงไม่ได้ครอบครองตัวนาง เช่นนั้นเมื่อตายไป ได้มีศพของนางอยู่เคียงข้างก็นับว่าไม่เลว

จี้ชิงเป็นคนบริสุทธิ์ใจอย่างยิ่ง เย่ชุนเซิงชอบสิ่งใด เขาก็จะส่งสิ่งนั้นไปให้

จี้ชิงหันหลังเดินกลับออกมา จุดประสงค์ในการมาเยือนสำนักเทียนซานครั้งนี้บรรลุผลแล้ว ทั้งสุยู่เซียวและจ้าวชิงชิงต่างดับสูญ และสำนักเทียนซานยังต้องเสียยอดฝีมือชั้นหนึ่งไปถึงสามคน เปรียบเสมือนการสูญเสียเสาหลักค้ำฟ้าและเข็มทิศนำทางของสำนัก ต่อให้สำนักจะยังดำรงอยู่ได้ ก็ไม่อาจรุ่งเรืองได้ดังเดิมอีกต่อไป

ทว่า ยังมีคำถามสำคัญอีกข้อหนึ่ง... สำนักเทียนซาน จะยังดำรงอยู่ได้จริงหรือ?

เมื่อจี้ชิงเดินออกมา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เขา แม้สำนักเทียนซานจะยังเหลือศิษย์อีกแปดร้อยคน และมีผู้อาวุโสที่มีฝีมืออีกไม่น้อย แต่นั่นแล้วอย่างไร? ความเป็นตายของสำนักเทียนซาน ขึ้นอยู่กับความคิดเพียงวูบเดียวของจี้ชิงเท่านั้น

จี้ชิงกวาดสายตามองศิษย์เทียนซานทั้งแปดร้อยคนทีละคน ไม่มีใครกล้าสบตาเขาเลยแม้แต่คนเดียว สำนักเทียนซานอันยิ่งใหญ่ ศิษย์แปดร้อยคนล้วนก้มหัวหมอบกราบ!

เขาย่อมเดาความคิดของเหล่าศิษย์และอาวุโสเหล่านี้ออก เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "นับแต่วันนี้เป็นต้นไป... สำนักเทียนซานขอยุบเลิก!" "ในภายภาคหน้า หากผู้ใดบังอาจอ้างชื่อสำนักเทียนซาน หรือเรียกตนเองว่าเป็นศิษย์สำนักเทียนซาน จี้มู่จะตามล่าสังหารด้วยตัวเอง ไม่ตายไม่เลิกรา!"

"ตูม!" สิ้นคำกล่าว บรรดาอาวุโสและศิษย์สำนักเทียนซานต่างพากันแตกตื่นโกลาหล อาวุโสและศิษย์บางคนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา สำนักเทียนซานที่มีประวัติศาสตร์นับร้อยปี พังทลายลงในพริบตา นับจากนี้ ชื่อของสำนักเทียนซานจะถูกลบหายไปจากยุทธภพ!

จี้ชิงไม่สนใจว่าอาวุโสหรือศิษย์เหล่านั้นจะร้องไห้คร่ำครวญอย่างไร ในเรื่องนี้ เขาจะไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด หากสำนักเทียนซานสลายไป ต่อให้มีศิษย์มากมายเพียงใดก็ไม่อาจรวมตัวกันติด นานวันเข้าก็จะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านในประวัติศาสตร์ แต่หากยังหลงเหลือ "สำนักเทียนซาน" อยู่ มันก็จะยังเป็นศูนย์รวมจิตใจ การเก็บไว้มีแต่จะสร้างปัญหาให้ตัวเองในอนาคต

จี้ชิงรู้ดีว่า หนี้แค้นในยุทธภพต้อง ถอนรากถอนโคน ระหว่างเขากับเทียนซานคือหนี้แค้นที่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้า ดังนั้นย่อมต้องกวาดล้างให้สิ้นซาก ดังภาษิตที่ว่า "อำนาจและชื่อเสียง มิอาจมอบให้คนอื่นสวมรอยได้"

สำหรับสำนักหนึ่ง หากสำนักยังอยู่ "อำนาจและชื่อเสียง" ก็ยังคงอยู่ และจะเป็นภัยคุกคามอันยิ่งใหญ่ต่อจี้ชิง แต่เมื่อสำนักล่มสลาย จิตใจผู้คนย่อมกระจัดกระจายไปเอง

จี้ชิงอนุญาตให้ศิษย์เทียนซานนำไปได้เพียงเสื้อผ้าติดตัวตอนลงจากเขาเท่านั้น สิ่งของอื่นๆ ห้ามนำไปเด็ดขาด ในยามที่ชื่อเสียงด้านความอำมหิตของจี้ชิงกำลังถึงขีดสุด ไม่มีใครกล้าลองดีกับเขา

ศิษย์ทั้งหลายจึงทยอยกันลงจากเขาไปเรื่อยๆ สำนักเทียนซานอันกว้างใหญ่พลันเงียบเหงาอ้างว้าง เหลือเพียงจี้ชิง หวังเฟยเยี่ยน เฉินเฟิง และคนสนิทอีกไม่กี่คน

"เจ้าหูเดียว ไปแจ้งหอสดับลม ให้เตรียมคนและรถม้ามาที่สำนักเทียนซาน ขนย้ายทรัพย์สินออกไปให้หมด" "อ้อ... แล้วเตรียมโลงศพขึ้นมาบนเขาอีกหนึ่งใบด้วย" จี้ชิงกล่าวออกไปทางประตูเขา

เขารู้ดีว่า "เจ้าหูเดียว" ต้องซ่อนตัวอยู่ในเงามืดแถวนี้แน่นอน "ขอรับ ท่านจี้" เจ้าหูเดียวขานรับมาแต่เสียง แต่ไม่ปรากฏกาย

"หนึ่งคนถล่มหนึ่งสำนัก พี่จี้ช่างมีสง่าราศีเสียจริง!" เฉินเฟิงเอ่ยขึ้น

"สำนักปทุมชาดของข้าเร้นกายมานานหลายปี นึกไม่ถึงเลยว่าในยุทธภพตอนนี้จะมีผู้เยี่ยมยุทธ์เช่นนี้ปรากฏขึ้น ช่างเป็นยุคสมัยที่คนรุ่นใหม่สร้างตำนานได้ยอดเยี่ยมจริงๆ!" หวังเฟยเยี่ยนกล่าวเสริม

คนหนึ่งมาจากตระกูลนักล่าอสูร อีกคนมาจากสำนักเร้นลับ ทั้งคู่ต่างมองจี้ชิงด้วยความทึ่ง "ทั้งสองท่านชมเกินไปแล้ว เชิญเข้าไปสนทนาด้านในเถิด" จี้ชิงทำตัวเหมือนเจ้าของที่ เชิญทุกคนเข้าไปในวิหารใหญ่

ในวิหารยังมีศพของสุยู่เซียวและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง จี้ชิงจึงใช้พลังแช่แข็งเสีย จากนั้นเหลยอวี่ก็ช่วยหิ้วไปโยนทิ้งไว้ข้างนอกอย่างไม่ยี่หระ ทุกคนนั่งลงในวิหาร

คราวนั้น เฉินหลินอดไม่ได้ที่จะถามว่า "พี่สาม แม้ผมขาวทั้งศีรษะแบบนี้จะดูเท่มากก็เถอะ แต่ท่านยังหนุ่มยังแน่น ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?" ความจริงเหลยอวี่และคนอื่นๆ ต่างก็สังเกตเห็นนานแล้ว เพราะมันเด่นสะดุดตาเกินไป ทว่าก่อนหน้านี้สถานการณ์ตึงเครียดจึงไม่มีใครเอ่ยถาม

จี้ชิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยประทับสีดำสนิทบนท่อนแขน นั่นคือรอยคำสาปของผีบรรพต (山鬼 - ซานกุ่ย)! จี้ชิงกล่าวว่า "ตอนนั้นข้าได้พบกับผีบรรพตระดับภูต แม้สุดท้ายจะฆ่ามันได้ แต่กลับถูกมันลงคำสาปไว้ ข้าจึงกลายเป็นคนผมขาวเช่นนี้"

"คำสาปของผีบรรพตงั้นหรือ?" สีหน้าของเฉินลั่วเปลี่ยนไปทันที ในฐานะนักล่าอสูร เฉินลั่วย่อมรู้ดีว่าผีบรรพตคือตัวอะไร

"สมัยนี้ยังมีผีบรรพตอยู่อีกหรือ? นึกว่าสูญพันธุ์ไปนานแล้วเสียอีก" เฉินลั่วพูดพลางกัดปลายนิ้ว เลือดหยดหนึ่งหยดออกมา เขาเริ่มร่ายอาคมทันที "ขับไล่สิ่งชั่วร้าย บริสุทธิ์!"

เลือดสีแดงสดเปล่งแสงสีขาวจางๆ ออกมา หยดเลือดที่ห่อหุ้มแสงสีขาวมุดหายเข้าไปในรอยคำสาปบนแขนของจี้ชิงทันที "หืม?" จี้ชิงรู้สึกถึงกระแสลมปราณเย็นสบายสายหนึ่งไหลเวียนไปทั่วร่าง ทว่า... หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก รอยคำสาปยังคงอยู่ที่เดิม

"เอ่อ..." เฉินลั่วเห็นสายตาของทุกคนก็รู้สึกกระดากอายเล็กน้อย เขาจึงรีบแก้ตัวว่า "ข้ายังเรียนรู้ไม่ถึงขั้น เกรงว่าต้องให้พี่ใหญ่ออกโรงเอง"

เฉินเฟิงพยักหน้า "คำสาปของผีบรรพตขับไล่ยากยิ่ง ข้าเองก็ไม่มั่นใจนัก แต่จะขอลองดูสุดความสามารถ!" จากนั้น เฉินเฟิงก็หยดเลือดออกมาและร่ายอาคม "ชำระล้าง" เช่นเดียวกัน เมื่อหยดเลือดของเฉินเฟิงเข้าสู่ร่างกายจี้ชิง กระแสลมปราณเย็นสบายนั้นรุนแรงกว่าตอนที่เฉินลั่วร่ายอาคมหลายเท่าตัว ถึงขั้นทำให้จี้ชิงรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างยิ่ง

"ดูเร็ว! ผมของเจ้าสาม... เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำแล้ว?" เหลยอวี่ชี้ไปที่ผมของจี้ชิง ทุกคนจ้องมองตาไม่กะพริบ และเป็นความจริง! ปลายผมของจี้ชิงเริ่มเปลี่ยนจากขาวเป็นดำ และค่อยๆ ลามขึ้นไปเรื่อยๆ รอยคำสาปที่แขนเองก็ดูเหมือนจะเล็กลงทีละนิด

ทว่าในวินาทีต่อมา... เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้น!