บทที่ 89 หนึ่งคนหนึ่งดาบ สยบทั้งสำนัก!

"ดาบนี้... กันไม่ได้!"

หวังเฟยเยี่ยน เบิกตากว้าง จ้องมองแผ่นหลังของจี้ชิงด้วยใจที่สั่นสะท้าน

ไม่ว่าจะเป็นเฉินเฟิงหรือหวังเฟยเยี่ยน ในขณะนี้ต่างก็รู้สึกตระหนกอย่างถึงที่สุด พวกเขาเองก็เป็นยอดฝีมือระดับชั้นหนึ่ง หวังเฟยเยี่ยนเป็นศิษย์เอกของสำนักเร้นลับที่ฝึกฝนวิชาเทพมานับไม่ถ้วน ส่วนเฉินเฟิงก็มาจากตระกูลนักล่าอสูรที่มีวิชาอาคมพิสดารมากมาย

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดาบของจี้ชิงเมื่อครู่ พวกเขารู้ดีแก่ใจว่า... กันไม่ได้เลย! หากดาบนั้นฟันลงมาที่พวกเขา พวกเขาก็คงต้องกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งไปเช่นกัน

"อาวุโส... ตายแล้ว?"

"ทั้งอาวุโส ทั้งเจ้าสำนัก ต่างก็ตายหมดแล้ว... รากฐานนับร้อยปีของสำนักเทียนซาน จะต้องพินาศลงจริงๆ หรือ?"

"เพียงแค่ดาบเดียว... จี้ชิงเพิ่งจะบรรลุระดับชั้นหนึ่งแท้ๆ ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?"

"ข้าโตมาในสำนักเทียนซาน ที่นี่คือบ้านของข้า บัดนี้อาวุโสตายสิ้น เจ้าสำนักก็ไม่อยู่ ความอยู่รอดของสำนักแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้ว..."

ศิษย์สำนักเทียนซานนับพันคนพลันตกอยู่ในความสับสนอลมาน ยอดฝีมือระดับชั้นหนึ่งทั้งสามคนดับสูญไปแล้ว พวกเขาจะทำอย่างไรต่อได้?

ทว่า ในบรรดาศิษย์นับพันก็ยังคงมีผู้ที่จงรักภักดีต่อสำนัก ยังคงมีผู้ที่มีเลือดนักสู้พลุ่งพล่าน! แม้อาวุโสจะตาย เจ้าสำนักจะสิ้น แต่ศิษย์เหล่านี้ก็ไม่มีวันอ้อนวอนขอชีวิต!

"ฆ่าจี้ชิง! ปกป้องเทียนซาน!"

แม้จะมีศิษย์เพียงสองถึงสามร้อยคนที่ขานรับ แต่นั่นก็ยังคงเป็นขุมกำลังที่มหาศาล

แต่จี้ชิงสนใจงั้นหรือ?

เขายื่นนิ้วออกมา แล้วชี้ขึ้นไปยังความว่างเปล่าเบื้องบน

ผู้คนจำนวนมากเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เมื่อครู่นี้หิมะยังโปรยปรายราวกับขนห่าน ทั่วทั้งบริเวณยังเป็นทุ่งหิมะสีขาวโพลน แต่บัดนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว หิมะและทุ่งหิมะหายไปสิ้น แม้แต่ความหนาวเหน็บก็จางหายไป

ท้องฟ้าไร้ซึ่งเกล็ดหิมะ แต่กลับปรากฏ "กระบี่" นับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า หนาแน่นจนมืดฟ้ามัวดิน มีเป็นหมื่นเป็นพันเล่ม! พวกมันลอยล่องอยู่เหนือศีรษะของเหล่าศิษย์สำนักเทียนซาน แผ่รังสีสังหารและคมดาบอันแหลมคมออกมา

การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ศิษย์เทียนซานต่างตื่นตระหนก พวกเขารู้สึกได้ลึกๆ ว่า หากกระบี่เหล่านั้นร่วงหล่นลงมา พวกเขาต้องตายแน่!

แต่... กระบี่พวกนี้ไม่ใช่ภาพลวงตาหรอกหรือ? มันเป็นเพียงสิ่งที่สร้างจาก "เจตจำนงแห่งดาบ" เท่านั้น เป็นสิ่งที่อยู่ในระดับจิตวิญญาณ ไม่ใช่กระบี่จริงๆ! บัดนี้หลายคนเริ่มเข้าใจแล้วว่าเจตจำนงแห่งดาบของจี้ชิงคืออะไร ขอเพียงจิตใจมั่นคง ก็ย่อมมีโอกาสฝ่าเจตจำนงนี้ไปได้!

"ฆ่า!"

ศิษย์เทียนซานบางส่วนกัดฟันสู้ พุ่งเข้าใส่จี้ชิงอีกครั้ง

จี้ชิงมีสีหน้าเรียบเฉย เขาค่อยๆ เลื่อนนิ้วลงมาช้าๆ

"ร่วงหล่น"

ฉิว! ฉิว! ฉิว! ฉิว!

กระบี่นับหมื่นเล่มร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ราวกับพายุฝนกระบี่ที่โหมกระหน่ำ และกระบี่แต่ละเล่มล้วนพุ่งเป้าไปยังศิษย์เทียนซานที่กำลังพุ่งเข้าหาจี้ชิงอย่างแม่นยำ

กระบี่ทะลวงเข้าร่างแล้วเลือนหายไปในพริบตา แต่ศิษย์เหล่านั้นกลับเบิกตากว้าง ร่างกายล้มตึงลงกับพื้นอย่างไร้เสียง

ตุบ! ร่างแล้วร่างเล่าล้มลงโดยไม่มีบาดแผลภายนอกเลยแม้แต่นิดเดียว

ศิษย์เทียนซานเหล่านั้นเดาถูก กระบี่เหล่านั้นคือภาพลวงตาในระดับจิตวิญญาณ แต่มันไม่ได้หมายความว่าไม่มีพลังสังหาร สำหรับนักสู้ชั้นสองมันอาจจะยังไม่ร้ายแรงนัก แต่สำหรับนักสู้ชั้นสาม กระบี่ในความว่างเปล่าเหล่านี้คือมัจจุราชที่แท้จริง

เพียงกระบี่เดียวร่วงหล่น ศิษย์เทียนซานก็ล้มตายลงทีละคน สิ้นลมหายใจไปในทันที ภาพเหตุการณ์นี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก จี้ชิงยืนอยู่กับที่โดยแทบไม่ได้ขยับตัว แต่ศิษย์สำนักเทียนซานนับสิบนับร้อยกลับต้องตายไปอย่างเงียบเชียบ

สิ่งนี้มันน่าสยดสยองยิ่งกว่าวิชาอาคมของนักล่าอสูรเสียอีก

"เจตจำนงแห่งดาบระดับสำเร็จขั้นใหญ่ ช่างน่ากลัวถึงเพียงนี้!"

"หากเจตจำนงแห่งดาบก้าวข้ามไปเป็น 'จิตวิญญาณแห่งดาบ' (Blade Heart) เมื่อนั้นเพียงแค่สายตาก็ฆ่าคนได้แล้ว เพียงแค่มองแวบเดียวก็ปลิดชีพคนได้ไร้ร่องรอย"

"ถึงแม้จะยังไม่ถึงขั้นจิตวิญญาณแห่งดาบ แต่ด้วยเจตจำนงระดับสำเร็จขั้นใหญ่ของจี้ชิง ก็เพียงพอที่จะฆ่าคนได้อย่างไร้รูปลักษณ์แล้ว..."

หวังเฟยเยี่ยนและเฉินเฟิงเห็นภาพนี้แล้วต่างก็อดทึ่งในเจตจำนงแห่งดาบของจี้ชิงไม่ได้ ไม่แปลกใจเลยที่เขากล่าวกันว่า นักสู้ที่มี "เจตจำนง" กับไม่มีนั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน พวกเขาต่างมีความรู้กว้างขวาง รู้ดีว่าเจตจำนงแห่งดาบเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

เจตจำนงเป็นเพียงรากฐานในการหลอมรวม "จิตวิญญาณแห่งดาบ" หากนักสู้สามารถหลอมรวมจิตวิญญาณแห่งดาบได้สำเร็จ นั่นจึงจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างแท้จริง มันจะแข็งแกร่งกว่าเจตจำนงเดิมถึงสิบเท่าหรือร้อยเท่า!

แน่นอนว่าการหลอมรวมจิตวิญญาณแห่งดาบนั้นยากยิ่งนัก พวกเขาไม่เคยได้ยินว่ามีใครทำได้ก่อนจะบรรลุระดับ "เซียนเทียน"  ส่วนใหญ่ผู้ที่ทำได้ล้วนเป็นระดับ ปรมาจารย์เซียนเทียน และยังเป็นตัวตนที่หาได้ยากยิ่งในบรรดาปรมาจารย์ด้วยกันเอง

เจตจำนงแห่งดาบของจี้ชิงที่ระเบิดออกมาเต็มที่นั้นน่ากลัวจริงๆ เขาไม่ได้ใช้เจตจำนงเพื่อพันธนาการ แต่เปลี่ยนมันเป็น "กระบี่แห่งจิตสำนึก" ฟันทำลายจิตวิญญาณของศิษย์เทียนซานไปทีละคน มีเพียงนักสู้ชั้นสองหรือผู้ที่มีจิตใจเข้มแข็งอย่างยิ่งเท่านั้นที่พอจะทนทานได้บ้าง

นักสู้ชั้นสองบางคนพุ่งมาถึงเบื้องหน้าจี้ชิง แต่จี้ชิงก็ยังไม่ชักดาบ เขาเพียงแค่ยื่นนิ้วออกไปแตะเบาๆ

เปรี๊ยะ!

เพียงนิ้วเดียวที่แตะลงไป ไอเย็นก็ระเบิดออก พลังเยือกแข็งของจี้ชิงแช่แข็งนักสู้ชั้นสองผู้นั้นจนกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในพริบตา แต่มันยังไม่จบแค่นั้น จี้ชิงเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า

ทุกย่างก้าวที่เขาเดิน พื้นดินในรัศมีหลายจั้งจะถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง และศิษย์เทียนซานที่ยืนอยู่บนพื้นนั้นก็ถูกแช่แข็งตามไปด้วย

หนึ่งก้าว... สองก้าว... สามก้าว... ทุกก้าวที่จี้ชิงเดินไป จะมีนักสู้จำนวนมากกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง เพียงไม่กี่อึดใจ บนลานกว้างของสำนักเทียนซานก็มีรูปปั้นน้ำแข็งปรากฏขึ้นนับร้อย รูปปั้นน้ำแข็งเหล่านั้นดูราวกับสิ่งมหัศจรรย์ที่ถูกสร้างขึ้น แต่มันกลับตัดกับศพที่นอนเกลื่อนกรานบนพื้น สร้างความสะเทือนใจอย่างรุนแรงต่อผู้พบเห็น

จี้ชิงหยุดเดิน

รอบข้างพลันเงียบสงัดลงในทันที ไร้ซึ่งเสียงโห่ร้องฆ่าฟัน ไร้ซึ่งเสียงปลุกระดมที่วุ่นวาย หลายคนถึงกับกลั้นหายใจ แม้แต่เสียงหายใจยังเบาลงมาก

จี้ชิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานกว้างขนาดมหึมาที่มีคนมาชุมนุมกันนับร้อย บัดนี้กลับเงียบเชียบจนน่าใจหาย!

เมื่อครู่นี้ สำนักเทียนซานยังมีศิษย์ที่เปี่ยมด้วยความกล้า มีอาวุโสที่พร้อมตายเพื่อสำนัก แต่ตอนนี้ล่ะ? พวกเขาตายหมดแล้ว ไม่ใช่นอนเป็นศพอยู่บนพื้น ก็กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งที่ไร้ชีวิต

เลือดที่เคยพลุ่งพล่านกลับเย็นเยียบ ศิษย์สำนักเทียนซานที่เหลือต่างรู้สึกหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ เมื่อจ้องมองชายชุดดำผมขาวผู้นั้น ในใจของพวกเขาก็เกิดความหวาดกลัวที่มิอาจลบเลือนได้

"ยังมีใครอยากจะแก้แค้นอีกไหม?" "ยังมีใครอยากจะปกป้องสำนักอีกไหม?"

เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วสำนักเทียนซาน แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา

สายตาของจี้ชิงกวาดมองศิษย์เทียนซานทุกคน พวกเขาต่างก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา สำนักเทียนซานยังเหลือศิษย์อีกหลายร้อยคน แต่ขวัญกำลังใจของพวกเขาได้แตกสลายไปหมดสิ้นแล้ว

ในเวลานี้ จี้ชิงที่ยืนอยู่บนลานกว้างสำนักเทียนซาน ด้วยดาบเพียงเล่มเดียวและตัวคนเดียว กลับสามารถสยบได้ทั้งสำนัก!

ฟึ่บ!

จี้ชิงเงยหน้าขึ้น มองไปยังวิหารใหญ่ เขาไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่... เขามาเพื่อฆ่าคน!

จี้ชิงจึงก้าวเดินต่อไปทีละก้าว มุ่งหน้าสู่วิหารใหญ่ ที่หน้าประตูวิหารมีร่างสองร่างยืนอยู่ แม้จะหวาดกลัวจนถึงขีดสุด กลัวจนตัวสั่นสะท้านเพียงใด แต่ทั้งสองก็ไม่กล้าหนี ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ได้แต่เฝ้ามองเงาร่างชุดดำผมขาวนั้นเดินเข้ามาใกล้... เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ!