บทที่ 87 กระบี่เทพลมเหนือ ก็แค่ชื่อเท่านั้น! (ตอนที่สี่)

สุเป่ยเฟิงมาแล้ว! แถมยัง "ซัดกระบี่" นำมาก่อนร่าง

คมกระบี่เฉียบคมกริบ ราวกับจะทะลวงร่างของจี้ชิงให้เป็นรู ทว่า จี้ชิงก็ยังคงไม่ชักดาบออก

เขาขยับมือขวาปานสายแลบ ดีดนิ้วใส่ตัวกระบี่ที่พุ่งเข้ามาประชิดในระยะเผาขน

"แปะ"

เสียงดีดนิ้วเบาๆ เพียงครั้งเดียว แต่การดีดเบาๆ ของจี้ชิงครั้งนี้ กลับส่งผลให้ตัวกระบี่ถูก "ดีด" สะท้อนกลับไปทางเดิม

"ฟึ่บ"

สุเป่ยเฟิงคว้าจับกระบี่ยาวที่ถูกดีดกลับมาด้วยพลังของจี้ชิง ทว่า ทันทีที่เขากุมด้ามกระบี่ ตัวกระบี่กลับถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา ไอเย็นอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกและแทรกซึมเข้าสู่แขนของเขาโดยตรง

"อะไรกัน? นี่มัน... พลังเยือกแข็ง!"

สุเป่ยเฟิงเงยหน้าขึ้นทันควัน จ้องเขม็งไปที่จี้ชิง ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเจตจำนงแห่งดาบของจี้ชิงจะน่าตื่นตาเพียงใด สีหน้าของสุเป่ยเฟิงก็ไม่เคยหวั่นไหว แต่ในวินาทีนี้ เมื่อเห็นผลึกน้ำแข็งบนตัวกระบี่และความเย็นยะเยือกในแขน สุเป่ยเฟิงกลับรู้สึกสะท้านใจเป็นครั้งแรก

เพราะนั่นหมายความว่า... จี้ชิง บรรลุระดับชั้นหนึ่งแล้ว!

"กระบี่เทพลมเหนือ... ก็งั้นๆ แหละ!" จี้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

สิ้นคำกล่าว ทุกคนในที่นั้นต่างพากันแตกตื่น นั่นคือกระบี่เทพลมเหนือเชียวนะ ยอดฝีมือระดับชั้นหนึ่งลงมือเองแท้ๆ ทำไมถึงถูกจี้ชิงดีดนิ้วสยบลงได้ง่ายดายขนาดนี้? ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากสีหน้าของสุเป่ยเฟิง ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสียด้วยซ้ำ

แต่มันเป็นไปได้จริงหรือ?

"จี้ชิง เจ้าทะลวงเข้าสู่ระดับชั้นหนึ่งแล้วงั้นรึ?"

สุเป่ยเฟิงโคจรพลังภายในกระแทกไอเย็นออกจากร่าง สีหน้าของเขาดูแย่มาก แฝงไปด้วยความตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด คำพูดของสุเป่ยเฟิงทำให้บรรดาศิษย์สำนักเทียนซานสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

พวกเขาได้ยินอะไรกัน? จี้ชิงเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งงั้นหรือ?

"พลังภายในของยอดฝีมือชั้นหนึ่งล้วนแฝงไว้ด้วยพลังแห่งความอัศจรรย์ อย่างเช่นท่านเจ้าสำนักที่มีพลังแห่งวายุ แต่จี้ชิงล่ะ? เมื่อครู่เขาแค่ดีดนิ้ว ตัวกระบี่ของท่านเจ้าสำนักก็ถูกแช่แข็ง หรือว่าพลังภายในของจี้ชิงจะแฝงไว้ด้วยพลังเยือกแข็ง?"

"ใช่แน่ๆ ต้องเป็นพลังเยือกแข็งแน่ จี้ชิงฝึกฝนจนมีพลังเยือกแข็งได้ นั่นย่อมหมายความว่าเขากลายเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งไปแล้ว!"

"ใครจะไปคิดว่าจี้ชิงจะบรรลุระดับชั้นหนึ่งได้เร็วขนาดนี้? แถมเขายังมีเจตจำนงแห่งดาบอีก ด้วยการเสริมพลังจากเจตจำนง ต่อให้เขาเพิ่งบรรลุระดับชั้นหนึ่งได้ไม่นาน พลังฝีมือก็ต้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหล้าแน่"

"คราวนี้สำนักเทียนซานของเราลำบากแล้ว..."

สุยู่เซียวและจ้าวชิงชิงที่เพิ่งตามมาถึงเห็นภาพเบื้องหน้าแล้วแทบไม่อยากเชื่อสายตา ยอดฝีมือชั้นหนึ่ง? จี้ชิงกลายเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งไปแล้วจริงๆ หรือ?

เดิมทีตั้งใจจะมาดูความพินาศของจี้ชิง แต่กลับต้องมาเห็นภาพจี้ชิงที่ยืนตระหง่าน ดีดนิ้วสยบกระบี่เทพอย่างน่าเกรงขาม!

"ถอย... รีบถอยออกไปไกลๆ เลย..."

ด้วยความหวาดกลัว สุยู่เซียวรีบพานางจ้าวชิงชิงถอยกรูดไปข้างหลัง ถอยรวดเดียวเข้าไปในวิหารใหญ่ของสำนักเทียนซาน ถึงได้กล้าชะโงกหน้าออกมาสังเกตการณ์สถานการณ์ด้านนอก

สุเป่ยเฟิงสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดอารมณ์พลุ่งพล่านในใจ เขาถามเสียงเย็น "เมื่อครู่ ทำไมเจ้าถึงไม่ชักดาบ?"

สีหน้าของจี้ชิงยังคงเรียบเฉยดุจผิวน้ำ ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ เขามองสุเป่ยเฟิงแล้วกล่าวสั้นๆ ว่า "เจ้า... ยังไม่คู่ควรให้ข้าชักดาบ!"

"ว่าไงนะ!"

พลังภายในของสุเป่ยเฟิงปะทุพล่าน ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ต่อให้ปกติเขาจะเป็นคนรู้จักควบคุมอารมณ์ มีความมั่นใจถึงขนาดที่ว่า 'ต่อให้ขุนเขาไท่ซานถล่มอยู่ตรงหน้าก็ไม่เปลี่ยนสีหน้า' แต่ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำพูดดูหมิ่นจากจี้ชิง เขาโกรธจัดจนแทบกระอัก!

ในฐานะกระบี่เทพลมเหนือ ยอดฝีมือระดับชั้นหนึ่ง และเจ้าสำนักเทียนซาน เขาจะยอมทนรับคำดูถูกเหยียดหยามจากจี้ชิงได้อย่างไร?

"เป่ยเฟิง หยุดมือ!"

ทันใดนั้น เสียงอันแหบพร่าและทรงพลังก็ดังขึ้น ตามมาด้วยร่างสองร่างที่ "ลอย" มาจากทิศทางของภูเขาหลังสำนัก

นั่นคือชายชราสองคน อายุอานามประมาณหกสิบเศษ ทั้งคู่ร่อนลงมายืนประกบซ้ายขวาสุเป่ยเฟิง

"มหาอาวุโส อาวุโสสาม พวกท่านมาได้ยังไง?" สุเป่ยเฟิงตกใจไม่น้อย

มหาอาวุโสและอาวุโสสาม คือยอดฝีมือระดับชั้นหนึ่งอีกสองคนของสำนักเทียนซาน และยังเป็นเสาหลักที่แท้จริงของสำนัก พวกเขามักจะเก็บตัวบำเพ็ญตบะอยู่เสมอเพื่อหวังจะบรรลุขั้นที่สูงขึ้น นึกไม่ถึงว่าจะยอมออกจากด่านมาในยามนี้

บรรดาศิษย์สำนักเทียนซานเมื่อเห็นอาวุโสทั้งสอง ต่างพากันคุกเข่าลงทันทีและร้องตะโกนกึกก้อง "ขอนอบน้อมรับมหาอาวุโสและอาวุโสสาม!"

เสียงนั้นดังกังวานไปทั่วสำนัก ดูเหมือนว่าการปรากฏตัวของอาวุโสทั้งสองจะช่วยเรียกขวัญและกำลังใจของเหล่าศิษย์ให้กลับมามั่นคงอีกครั้ง

"เป่ยเฟิง อย่าบุ่มบ่าม! ลำพังเจ้าคนเดียว ฆ่าเขาไม่ได้หรอก!"

คำพูดของมหาอาวุโสทำให้จิตใจของสุเป่ยเฟิงสงบลงทันที

"ท่านอาวุโส แต่จี้ชิงมันดูถูกพวกเราเกินไป..."

มหาอาวุโสไม่ตอบสุเป่ยเฟิง แต่หันไปจ้องมองจี้ชิง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยและเอ่ยด้วยรอยยิ้มแฝงนัยว่า "สหายตัวน้อย เจ้ามากระทำการโอหังในสำนักเทียนซานของเราเช่นนี้ ก็อย่าได้มาโทษว่าผู้เฒ่าอย่างพวกเราไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน"

สิ้นเสียงของมหาอาวุโส สายตาของเขาทั้งสามคนรวมถึงสุเป่ยเฟิงก็ล็อคเป้าหมายไปที่จี้ชิงทันที นี่คือการประกาศว่าจะละทิ้งศักดิ์ศรีในยุทธภพ และเตรียมลงมือพร้อมกันสามต่อหนึ่ง

ในขณะที่สามยอดฝีมือชั้นหนึ่งกำลังจะลงมือ ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงดังมาจากตีนเขา

"ฮ่าๆๆๆ! นี่หรือคือสำนักชื่อดังฝ่ายธรรมะ? พวกท่านสามคนอายุรวมกันก็ร้อยกว่าปีแล้ว กลับคิดจะรุมกินโต๊ะจอมดาบหนุ่มที่เพิ่งบรรลุระดับชั้นหนึ่งเพียงคนเดียว? ช่างเปิดหูเปิดตาข้าเสียจริงๆ..."

เมื่อได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของมหาอาวุโสและพวกพลันเปลี่ยนไปทันที

"คนพวกไหนดีแต่แอบซ่อนหัว! ใครกัน? แน่จริงก็ปรากฏตัวออกมา!" เสียงของมหาอาวุโสดังก้องกังวานไปในอากาศ

ฟึ่บ!

ทันใดนั้น ร่างที่ดูอ้วนท้วนราวกับภูเขาเนื้อสามร่างกลับเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว กระโดดพรวดเดียวจากบันไดหินขึ้นมาถึงยอดเขาและร่อนลงข้างกายจี้ชิง

หนึ่งในหญิงสาวที่มีรูปร่าง "เพรียวกว่า" คนอื่นเล็กน้อย จี้ชิงจำได้ทันที

"พี่ใหญ่ ท่านมาได้ยังไง?"

"เจ้าสาม ขนาดเจ้ายังกล้าบุกสำนักเทียนซานเพียงลำพัง แล้วข้าจะไม่มาได้อย่างไร?"

ผู้ที่มาคือ เหลยอวี่, เสี่ยวจิ่ว และ ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาเสวียนหนวี่

มหาอาวุโสหรี่ตาลง เมื่อเห็นรูปร่างของหญิงสาวทั้งสามเขาก็คาดเดาได้ทันที "ที่แท้ก็คือศิษย์สำนักปทุมชาด ไม่ทราบว่าเป็นศิษย์เอกของยอดเขาไหน?"

"หวังเฟยเยี่ยน ศิษย์ยอดเขาเสวียนหนวี่ คารวะทุกท่าน!"

"ยอดเขาเสวียนหนวี่... หมายความว่าสำนักปทุมชาดจะหวนคืนสู่ยุทธภพแล้วงั้นรึ?"

เหลยอวี่ส่ายหัว "ข้ามาที่นี่ในนามส่วนตัวเท่านั้น"

"งั้นรึ? แล้วยังมีใครอยู่ข้างล่างอีกไหม? ไม่ต้องหลบซ่อนหรอก ออกมาให้หมดเถอะ"

ทุกคนต่างพากันประหลาดใจ ยังมีคนอื่นอีกหรือ? และความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่ามีจริงๆ

ร่างอีกสามร่างปรากฏกายขึ้น ดูเหมือนจะเพิ่งขึ้นมาถึงยอดเขาเช่นกัน ในบรรดาสามคนนั้น สองร่างจี้ชิงและเหลยอวี่รู้จักเป็นอย่างดี

นั่นคือ เฉินลั่ว และ เฉินหลิน

"เจ้าสอง น้องสี่ พวกเจ้าก็มาด้วยรึ?" เหลยอวี่แปลกใจมาก

"ทำไมล่ะพี่ใหญ่ ในเมื่อท่านมาได้ ทำไมพวกเราจะมาไม่ได้? พี่สามบุกสำนักเทียนซานคนเดียว ขากับพี่รองจะนิ่งดูดายได้ยังไง?" เฉินหลินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้กลับมาพบเหลยอวี่และจี้ชิงอีกครั้ง สองพี่น้องตระกูลเฉินดูท่าทางดีใจมาก ทว่า มหาอาวุโสไม่ได้สนใจเฉินลั่วหรือเฉินหลินเลย สายตาของเขากลับจดจ้องไปที่ชายหนุ่มชุดขาวผู้มีท่วงท่าสง่างามอีกคนหนึ่ง

"แล้วท่านคือใคร?" มหาอาวุโสถาม

เฉินลั่วรีบกระซิบอธิบาย "นั่นคือพี่ใหญ่ของข้ากับเฉินหลิน... เฮะๆ พวกเรากลัวว่าจะข่มสำนักเทียนซานไม่อยู่ เลยตื๊อแทบตายกว่าจะเชิญพี่ใหญ่ออกมาได้..."

ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มท่าทางสง่างามก็เอ่ยขึ้น "เฉินเฟิง แห่งตระกูลนักล่าอสูร"

ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของมหาอาวุโส อาวุโสสาม และสุเป่ยเฟิงก็ยิ่งดูแย่ลงไปกว่าเดิม

"อะไรกัน ตระกูลนักล่าอสูรของพวกเจ้าก็จะเข้ามาแทรกแซงเรื่องในยุทธภพด้วยงั้นรึ?" เห็นได้ชัดว่า มหาอาวุโสเองย่อมรู้จักกฎเกณฑ์ของ "ตระกูลนักล่าอสูร" เป็นอย่างดี