บทที่ 88 ความงามสง่าของดาบนี้! สังหารสามยอดฝีมือชั้นหนึ่งในพริบตา! (ตอนที่ห้า)

เหล่านักล่าอสูรล่าเพียงอสูร ไม่เคยแทรกแซงเรื่องราวในยุทธภพ นี่คือเกฎเหล็กของตระกูลนักล่าอสูร!

เฉินเฟิง ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า "ทุกท่านล้อเล่นแล้ว กฎของตระกูลนักล่าอสูร ข้าย่อมไม่บังอาจฝ่าฝืน ที่มาครั้งนี้เพียงเพื่อต้องการเปิดหูเปิดตา ชมดูสุดยอดวิชาอันเลื่องชื่อของสำนักเทียนซานก็เท่านั้น"

"เปิดหูเปิดตาชมดูวิชา?" มหาอาวุโสสำนักเทียนซานแค่นเสียงเย็น

เฉินเฟิงผู้นี้มายืนประจันหน้าอยู่ข้างจี้ชิงขนาดนี้ บอกว่ามาแค่ดูวิชา ใครจะเชื่อ? ไม่เพียงแค่เฉินเฟิง แต่ยังมี หวังเฟยเยี่ยน อีกคน กลิ่นอายบนตัวนางก็น่าสะพรึงกลัวเช่นกัน จนมหาอาวุโสยังรู้สึกได้ถึงความกดดัน

เห็นได้ชัดว่า หวังเฟยเยี่ยนก็เป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งอีกคนหนึ่ง! ส่วนเฉินลั่วนั้น ย่อมมีพลังฝีมือที่ทัดเทียมกับยอดฝีมือชั้นหนึ่งได้อย่างแน่นอน

ในเวลานี้ สีหน้าของมหาอาวุโสเริ่มมืดมนลง ทั้งสำนักปทุมชาด ทั้งตระกูลนักล่าอสูร นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขาทั้งหมดจะมีความเกี่ยวข้องกับจี้ชิง และที่สำคัญที่สุดคือ ตัวจี้ชิงเองนั้นรับมือได้ยากยิ่งกว่าใครเพื่อน

ยอดฝีมือชั้นหนึ่งที่มี "เจตจำนงแห่งดาบ" ครอบครอง ใครจะกล้าดูแคลน?

"พี่สาม นึกไม่ถึงเลยว่าไม่ได้เจอกันแค่ปีกว่า ท่านจะบรรลุระดับชั้นหนึ่งแล้ว หากอยู่ในตระกูลเฉินของเรา ท่านคงเก่งกาจทัดเทียมพี่ใหญ่แล้ว..." เฉินหลิน กะพริบตาโต จ้องมองจี้ชิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ความจริงไม่ใช่แค่เฉินหลินเท่านั้น ทั้งเหลยอวี่และเฉินลั่วต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน ก่อนจะมาที่นี่ พวกเขาไม่รู้เลยว่าจี้ชิงได้เลื่อนระดับสู่ชั้นหนึ่งแล้ว ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงไม่ต้องกังวลถึงขนาดนี้

จี้ชิงมองดูเหลยอวี่ เฉินลั่ว และเฉินหลิน จากนั้นก็เหลือบมองหวังเฟยเยี่ยนกับเฉินเฟิงที่กำลังยืนคุมเชิงกับสามยอดฝีมือชั้นหนึ่งของเทียนซาน หัวใจที่เคยนิ่งสนิทดุจน้ำในบ่อน้ำโบราณของเขาก็เกิดความสั่นไหวเล็กน้อย

เขารู้ซึ้งดีว่า ไม่ว่าจะเป็นพี่ใหญ่ของเฉินลั่ว หรือศิษย์พี่ใหญ่ของเหลยอวี่ การจะเชิญตัวผู้ที่มีพลังฝีมือระดับชั้นหนึ่งออกมาได้เช่นนี้ ย่อมต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาล พวกเขาสามารถเดินทางไกลนับหมื่นลี่ เพียงเพื่อมา "สนับสนุน" ตนเอง น้ำใจไมตรีเช่นนี้ในยุทธภพช่างหาได้ยากยิ่งนัก

จี้ชิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองมหาอาวุโสและพวกด้วยสายตาเย็นเยียบ "จี้มู่ขึ้นเขามาครั้งนี้ มีจุดประสงค์เดียว นั่นคือสังหารคน!"

"ไม่ว่าสุยู่เซียวและจ้าวชิงชิงจะต้องตาย หรือสำนักเทียนซานที่สั่งสมรากฐานมานับร้อยปีต้องพินาศสิ้น พวกท่านทั้งสามเชิญพิจารณาให้ดีก่อนจะเลือก!"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา มหาอาวุโสพลันหน้าเปลี่ยนสีด้วยความโกรธจัด ในวินาทีนี้ มหาอาวุโสบังเกิดโทสะอย่างรุนแรง

"เจ้าเด็กสามหาว! ลำพังเจ้าคิดจะทำลายรากฐานร้อยปีของเทียนซานข้าเชียวรึ? ศิษย์สำนักเทียนซานอยู่ไหน!"

สิ้นเสียงคำรามของมหาอาวุโส ศิษย์สำนักเทียนซานนับไม่ถ้วนต่างพุ่งมาจากทั่วทุกสารทิศ มารวมตัวกันที่หน้าประตูสำนัก หนาแน่นจนมืดฟ้ามัวดิน มีศิษย์ร่วมพันคนมาชุมนุมกันอยู่ที่นี่!

เมื่อเห็นภาพนี้ เฉินเฟิงขมวดคิ้วมุ่น เขาคือนักล่าอสูร ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการฆ่าฟันในยุทธภพ ครั้งนี้เพราะน้องชายและน้องสาวขอร้องอ้อนวอน เขาถึงได้ยอมทำผิดกฎมาที่สำนักเทียนซาน และจุดประสงค์ที่เขามาคือเพื่อ "ช่วยชีวิต" จี้ชิงเท่านั้น

หากจี้ชิงตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต เขาจะช่วยแน่นอน แต่หากจะให้เขาสังหารหมู่ศิษย์สำนักเทียนซานมากมายขนาดนี้ เขาทำไม่ได้

หวังเฟยเยี่ยนก็เช่นกัน เหตุผลที่สำนักปทุมชาดเร้นกายจากโลก ก็เพื่อไม่อยากข้องเกี่ยวกับความวุ่นวายในยุทธภพ หากนางลงมือสังหารศิษย์สำนักเทียนซานขนานใหญ่ นั่นเท่ากับลากสำนักปทุมชาดลงน้ำไปด้วย เมื่อนั้นสำนักปทุมชาดก็ไม่อาจเร้นกายได้อย่างสงบอีกต่อไป ดังนั้นหวังเฟยเยี่ยนก็คิดเหมือนเฉินเฟิง ช่วยชีวิตจี้ชิงได้ แต่เรื่องอื่นนางไม่สะดวกจะแทรกแซง

จี้ชิงเหลือบมองหวังเฟยเยี่ยนและเฉินเฟิง เพียงแวบเดียวเขาก็เข้าใจถึงความลำบากใจของทั้งคู่ แต่เขาก็ไม่ได้ถือสา

การที่พวกเขายอมเดินทางไกลหมื่นลี่มาเพื่อช่วยเขาก็นับเป็นบุญคุณท่วมหัวแล้ว เขาจะกล้าเรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้?

ดังนั้น จี้ชิงจึงประสานมือคารวะหวังเฟยเยี่ยนและเฉินเฟิง "ทั้งสองท่านช่วยคุมเชิงให้ข้าก็พอ ส่วนเรื่องของสำนักเทียนซาน... นั่นเป็นหนี้แค้นของข้า ไม่เกี่ยวข้องกับพวกท่าน!"

หวังเฟยเยี่ยนและเฉินเฟิงสบตากัน สุดท้ายก็ถอยหลังออกไปไม่กี่ก้าว

เหลยอวี่เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น "เจ้าสาม อย่าฝืนตัวเองนะ..."

จี้ชิงยิ้มบางๆ "พี่ใหญ่ วางใจเถอะ ในเมื่อข้ากล้าขึ้นสำนักเทียนซานมาเพียงลำพัง ย่อมต้องมีความมั่นใจอยู่บ้าง"

จากนั้น จี้ชิงก็ก้าวไปข้างหน้า หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว... เดินไปถึงเจ็ดก้าวจึงหยุดลง ระยะห่างระหว่างเขากับมหาอาวุโสทั้งสามของเทียนซาน เหลือไม่ถึงสามจั้ง (ประมาณ 10 เมตร)!

จี้ชิงมองไปยังร่างสองร่างที่แอบดูอยู่ในวิหารใหญ่ไกลออกไป จ้าวชิงชิงและสุยู่เซียว เขาพบตัวทั้งคู่ตั้งนานแล้ว

สายตาของจี้ชิงคมปราบดุจใบมีด จนทั้งคู่ต้องรีบหดหัวกลับเข้าไปในวิหาร

"จี้มู่ขอถามย้ำเป็นครั้งสุดท้าย พวกท่านแน่ใจแล้วหรือ ว่าจะใช้รากฐานร้อยปีของสำนักเทียนซาน เพื่อปกป้องคนสองคนอย่างสุยู่เซียวและจ้าวชิงชิง?"

สายตาของจี้ชิงราบเรียบยิ่งนัก ทว่ายิ่งราบเรียบเพียงใด กลับยิ่งทำให้มหาอาวุโสรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

ระหว่างรากฐานร้อยปีของเทียนซาน กับชีวิตของสุยู่เซียวและจ้าวชิงชิง สิ่งใดสำคัญกว่า? นั่นแทบไม่ต้องเลือกเลย แน่นอนว่ารากฐานร้อยปีของสำนักเทียนซานย่อมสำคัญกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย!

แต่สุยู่เซียวคือว่าที่เจ้าสำนักเทียนซาน มีฐานะสูงส่ง เพียงคำพูดเดียวของจี้ชิง จะให้สำนักเทียนซานสละตัวว่าที่เจ้าสำนักเชียวหรือ? นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้!

คนอยู่ในยุทธภพ มิอาจเป็นตัวของตัวเองได้เสมอไป คำพูดนี้ใช้ได้กับทุกคนในยุทธภพ สำนักเทียนซานถูกพันธนาการด้วยชื่อเสียงและลาภยศมานาน เรื่องหลายเรื่องแม้แต่มหาอาวุโสเองก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลง

"จี้ชิง พูดไปก็ไร้ประโยชน์! เจ้าจะฆ่าคน ก็ลองดูสิว่าดาบของเจ้าจะเร็วเหมือนคำร่ำลือในยุทธภพหรือไม่?"

มหาอาวุโสและยอดฝีมืออีกสองคนต่างวางมือลงบนด้ามกระบี่ ทั้งสามไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย จึงตัดสินใจลงมือพร้อมกันทั้งสามคน

"ตามความปรารถนาของท่าน..."

จี้ชิงเข้าใจแล้ว เรื่องของยุทธภพ จบด้วยวิถีแห่งยุทธภพ สุดท้ายก็ต้องฝากความหวังไว้ที่ดาบในมือ!

จี้ชิงไม่พูดอีก แต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว

"ตูม!"

เพียงก้าวเดียวที่เหยียบลงไป จี้ชิงไม่หลงเหลือความลังเลอีก เจตจำนงแห่งดาบระดับสำเร็จขั้นใหญ่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ในพริบตานั้น ภายใต้รัศมีของเจตจำนงแห่งดาบ ใครก็ตามที่ระดับต่ำกว่าชั้นหนึ่ง ดูเหมือนแม้แต่จะขยับตัวเพียงนิดก็ยังยากลำบาก แม้แต่ยอดฝีมือชั้นหนึ่งเอง ก็ยังรู้สึกเหมือนถูกกดข่มอย่างหนัก

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว... ขณะที่จี้ชิงเดินเข้าหาสามยอดฝีมือชั้นหนึ่ง เจตจำนงแห่งดาบของเขาก็เปลี่ยนไป

ดูเหมือนจะกลายเป็นห้วงมิติมืดมิดอันกว้างใหญ่ และภายใต้ห้วงมิตินั้นคือทุ่งหิมะสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา บนท้องฟ้ามีหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงราวกับขนห่าน ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้าหาทุกคน

เฉินเฟิง หวังเฟยเยี่ยน เฉินลั่ว เหลยอวี่ และคนอื่นๆ ต่างดูเหมือนจะจมดิ่งลงไปในเจตจำนงแห่งดาบนั้น เฉินหลินถึงกับยื่นมือออกมา เกล็ดหิมะหนึ่งเกล็ดตกลงบนฝ่ามือของนาง

"หนาว..." เฉินหลินตัวสั่นสะท้าน ในใจของนางบังเกิดคลื่นยักษ์โถมกระหน่ำ

นี่มันคือเกล็ดหิมะจริงๆ งั้นหรือ?

มีเพียงหวังเฟยเยี่ยน มหาอาวุโส และยอดฝีมือชั้นหนึ่งผู้มีประสบการณ์เท่านั้นที่ดูเหมือนจะตระหนักถึงบางอย่าง

"นี่คือ... เจตจำนงแห่งดาบระดับสำเร็จขั้นใหญ่!" "และเป็นเจตจำนงที่โอบอุ้มฟ้าดิน เจตจำนงเช่นนี้... ไม่เคยได้ยินมาก่อน!" "ดาบนี้ เกรงว่าจะรับได้ยากยิ่ง!"

สีหน้าของมหาอาวุโสเคร่งเครียดถึงขีดสุด ในประวัติศาสตร์ของสำนักเทียนซาน เคยมีผู้ที่เข้าถึงเจตจำนงแห่งกระบี่ แต่อย่างมากก็แค่ระดับสำเร็จขั้นต้น เจตจำนงระดับสำเร็จขั้นใหญ่? แทบจะไม่เคยได้ยินชื่อเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้พวกเขาได้เห็นมันแล้ว เจตจำนงแห่งดาบระดับสำเร็จขั้นใหญ่อยู่ตรงหน้า!

ขณะที่เกล็ดหิมะจากเจตจำนงแห่งดาบของจี้ชิงโปรยปรายลงมา รอบข้างก็ยิ่งทวีความหนาวเหน็บขึ้นเรื่อยๆ จี้ชิงกำลังสะสมพลัง! ทุกย่างก้าวที่เขาเดิน เจตจำนงแห่งดาบของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

"ฆ่า!" มหาอาวุโสตัดสินใจฉับพลัน พลังภายในในร่างกายระเบิดออกมาอย่างรุนแรง

"ตูม!" พลังภายในของมหาอาวุโสแฝงไว้ด้วยความร้อนแรง ดูเหมือนจะมีเปลวไฟจางๆ ปรากฏขึ้น!

ทว่า จี้ชิงได้วางมือลงบนด้ามดาบเรียบร้อยแล้ว

"เคร้ง!" เสียงก้องกังวานบาดแก้วหู

จี้ชิงชักดาบแล้ว! เมื่อเผชิญหน้ากับสามยอดฝีมือชั้นหนึ่ง จี้ชิงย่อมมอบเกียรติยศสูงสุดให้! ดาบนี้ ภายใต้การหนุนส่งจากเจตจำนงแห่งดาบระดับสำเร็จขั้นใหญ่ ถูกกำหนดให้เป็นดาบที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จี้ชิงเคยฟันมาจนถึงปัจจุบัน!

แสงดาบงดงามเจิดจรัส ราวกับหิมะที่โปรยปรายลงมา ทันใดนั้น ในแสงดาบดูเหมือนจะมีเสียงคำรามดังก้อง ทุ่งหิมะสีขาวโพลนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จากนั้นหิมะกองมหึมาก็พังทลายลงมา แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

นั่นคือหิมะถล่ม! พลังอำนาจที่มนุษย์มิอาจต้านทานได้!

ความงามสง่าของดาบนี้ เกินจะพรรณนา! เมื่อดาบของจี้ชิงฟันลงมา ก็เปรียบเสมือนหิมะถล่มที่ถาโถมลงมา ทำให้ผู้คนบังเกิดความสิ้นหวังในหัวใจ

"แปะ"

อาจจะนานแสนนาน หรืออาจเพียงชั่วพริบตา จี้ชิงได้เก็บดาบเข้าฝักแล้ว

ส่วนมหาอาวุโสและยอดฝีมือชั้นหนึ่งอีกสองคน ต่างยืนนิ่งสนิท แม้แต่กระบี่ในมือก็ยังค้างอยู่ในท่าเดิม

"เปรี๊ยะ!"

วินาทีต่อมา บนร่างกายของสามยอดฝีมือชั้นหนึ่งก็ปรากฏชั้นเกล็ดน้ำแข็งหนาเตอะปกคลุม เพียงพริบตา ทั้งสามก็กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสามรูป หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าที่ลำคอของทั้งสามคน มีรอยเลือดลึกสายหนึ่งพาดผ่าน

เงียบ! สำนักเทียนซานอันกว้างใหญ่ ที่ซึ่งศิษย์นับพันมาชุมนุมกัน ในเวลานี้กลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว

ทุกคนต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ราวกับไม่อยากเชื่อในภาพที่เห็นเบื้องหน้า

ตายแล้ว! สามยอดฝีมือชั้นหนึ่งตายลงเช่นนี้เอง ถูกจี้ชิงสังหารในดาบเดียว!

หลายคนดูเหมือนเพิ่งจะนึกถึงคำร่ำลือในยุทธภพขึ้นมาได้

ดาบประกายหงส์ปรากฏ หัวหลุดจากบ่า!

เห็นได้ชัดว่า คำร่ำลือนั้น... คือเรื่องจริง!