บทที่ 86 เจตจำนงแห่งดาบปรากฏ สยบคนนับร้อย! (ตอนที่สาม)

ช่วงนี้ชีวิตของสุยู่เซียวค่อนข้างจะอึดอัดคับข้องใจอยู่บ้าง

เดิมทีเขาวางแผนจะ "ล่อลวง" จ้าวชิงชิงมาที่สำนักเทียนซาน จากนั้นก็ชิงสุกก่อนหามเพื่อให้เรื่องมันเลยตามเลย จนหมู่บ้านหล่อกระบี่ต้องยอมรับไปโดยปริยาย

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ใครจะไปคาดคิดว่าเจ้าเย่ชุนเซิงนั่นจะเป็นพวกหัวรั้น ถึงขั้นตามล่าสังหารเขามาตลอดทาง? หากไม่ใช่เพราะจ้าวชิงชิงยื่นมือเข้ามาช่วยในจังหวะสำคัญ เกรงว่าเขาคงตายด้วยน้ำมือของเย่ชุนเซิงไปแล้ว

เมื่อนึกถึงตรงนี้ สุยู่เซียวยังคงรู้สึกหวาดผวาไม่หาย

ทว่าสุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายทำร้ายเย่ชุนเซิงจนบาดเจ็บสาหัส และเย่ชุนเซิงก็ตายลงในเวลาต่อมา

เขานึกว่าเรื่องนี้จะค่อยๆ เงียบหายไปเอง เพราะขนาดเย่ชุนเซิงยังตายไปแล้ว หมู่บ้านหล่อกระบี่ที่เก่งที่สุดก็แค่ระดับชั้นสอง จะทำอะไรเขาได้? ก็คงต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรมไป

แต่ใครจะรู้ว่าจู่ๆ จะมีจี้ชิงโผล่ออกมา?

“ดาบประกายหงส์” จี้ชิง สุยู่เซียวทำไมจะไม่เคยได้ยินชื่อ? อันดับห้าในทำเนียบคนชั่ว ฆ่าตู้เฉิน ปลิดชีพมารพิษ คนอำมหิตเช่นนี้ที่สังหารล้างหมู่บ้านเป็นว่าเล่น กลับกลายเป็นสหายสนิทของเย่ชุนเซิงงั้นหรือ?

สุยู่เซียวหวาดกลัวอยู่ในใจ ย่อมไม่กล้าก้าวออกจากสำนักเทียนซานแม้แต่ครึ่งก้าว แต่เขากลับนึกไม่ถึงว่าจี้ชิงจะถึงขั้นส่งคำท้าประลองมาถึงที่!

แม้สำนักเทียนซานจะปฏิเสธคำท้าไปแล้ว แต่นั่นกลับทำให้สุยู่เซียวกลายเป็นตัวตลกในยุทธภพ

“ยู่เซียว พวกเราอยู่ในสำนักเทียนซานโดยไม่มีใครมารบกวนแบบนี้ไม่ดีหรือ?” จ้าวชิงชิงเอ่ยขึ้น

ในดวงตาของนางมีเพียงสุยู่เซียวเท่านั้น สำหรับเย่ชุนเซิงนางก็มีความรู้สึกผิดอยู่ในใจบ้าง แต่ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว นางก็ได้แต่ต้องมองไปข้างหน้า ช่วงเวลาที่ผ่านมานางกับสุยู่เซียวตัวติดกันตลอด ใช้ชีวิตร่วมกันในสำนักเทียนซานจนนางรู้สึกพอใจมาก แต่นางก็สัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายใจลึกๆ ของสุยู่เซียว

สุยู่เซียวเหลือบมองจ้าวชิงชิง ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “ชิงชิง การที่เราได้อยู่ด้วยกันที่นี่มันก็ดีอยู่หรอก แต่เราจะต้องหลบซ่อนอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตโดยไม่ลงจากเขาเลยงั้นหรือ?”

“เจ้าจี้ชิงนั่น มันรังแกกันเกินไปแล้ว!”

ชื่อเสียงของคนเปรียบเสมือนเงาของต้นไม้ ไม่ว่าสุยู่เซียวจะมั่นใจในสำนักเทียนซานเพียงใด แต่จี้ชิงคือจอมมารอันดับห้า สุยู่เซียวหวาดกลัวจริงๆ

จ้าวชิงชิงถอนหายใจ นางนึกถึงภาพของจี้ชิงในตอนนั้น ตอนที่นางหมั้นหมายกับเย่ชุนเซิงแล้ว "แสดงละคร" ฉากถูกลักพาตัว ตอนนั้นจี้ชิงมองออกในพริบตา แม้กระทั่งสายตาที่เย็นชาคู่นั้น จ้าวชิงชิงยังจำได้ติดตาจนถึงตอนนี้

จี้ชิงไม่เหมือนเย่ชุนเซิง หากจี้ชิงบุกมาถึงสำนักเทียนซานจริงๆ นางไม่สงสัยเลยว่านางจะต้องตาย!

“ยู่เซียว จี้ชิงบอกว่าจะขึ้นเขามาในอีกสิบวันไม่ใช่หรือ? หากเขากล้ามาจริงๆ ก็ยังมีท่านลุงและยอดฝีมือของสำนักเทียนซานอีกมากมาย จี้ชิงย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ หรือต่อให้เขาไม่ขึ้นมา เราก็สามารถขอให้ท่านลุงลงจากเขาไปจัดการ...”

คำพูดของจ้าวชิงชิงทำให้สุยู่เซียวเบาใจลงเล็กน้อย

“เฮ้อ เจ้าโง่เย่ชุนเซิงนั่น ถ้ามันยอมหลีกทางให้เราแต่แรก เรื่องพวกนี้จะเกิดขึ้นไหม? เจ้าจี้ชิงนี่เป็นตัวปัญหาใหญ่จริงๆ หวังว่ามันจะมีดีพอที่จะกล้าขึ้นเขามานะ...”

สิ้นเสียงคำพูด ศิษย์สำนักเทียนซานคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความรีบร้อน

“เรียนคุณชาย... ‘ดาบประกายหงส์’ จี้ชิง เขามาแล้วครับ!”

“ฟึ่บ!”

สุยู่เซียวและจ้าวชิงชิงหันขวับไปมองศิษย์คนนั้นทันที

“มันกล้าขึ้นเขามาจริงๆ หรือ? ฮ่าๆๆ! มันโง่ยิ่งกว่าเย่ชุนเซิงเสียอีก! เย่ชุนเซิงยังรู้จักดักรอข้าที่ตีนเขา แต่มันกลับกล้าบุกขึ้นมาบนนี้? ไปกันเถอะชิงชิง ไปดูซิว่ามันจะตายยังไง... บางทีอีกไม่นานเราคงจะได้ลงจากเขาอย่างสบายใจเสียที”

สุยู่เซียวและจ้าวชิงชิงรีบมุ่งหน้าไปยังประตูสำนักเทียนซานทันที

ในขณะนี้ ที่หน้าประตูสำนักเทียนซาน เหล่าศิษย์สำนักเทียนซานต่างยืนคุมเชิงกันอย่างแน่นหนา จ้องมองไปยังทิศทางของประตูเขา จากบันไดทางเดินนอกประตู ร่างหนึ่งกำลังก้าวเดินขึ้นมาบนยอดเขาทีละขั้น

ชุดดำ งอบปีกกว้าง ดาบยาว และเส้นผมสีขาวโพลนสะดุดตา

ยุทธภพร่ำลือกันว่า “ดาบประกายหงส์” จี้ชิง ไม่รู้ว่าฝึกวิชามารอะไรจนผมขาวโพลนในชั่วข้ามคืน ตอนนี้ด้วยการแต่งกายที่เป็นเอกลักษณ์บวกกับผมขาวนี้ ย่อมยืนยันตัวตนของเขาได้อย่างไม่ต้องสงสัย

ดาบประกายหงส์ — จี้ชิง!

“จี้ชิง สำนักเทียนซานของเราปฏิเสธคำท้าของเจ้าไปแล้ว เจ้ายังจะมาที่นี่เพื่ออะไรอีก?” ผู้อาวุโสสำนักเทียนซานคนหนึ่งเอ่ยถาม

“จี้มู่มาเยือนเทียนซานครั้งนี้ มีเพียงเรื่องเดียว...”

“นั่นคือ... มาฆ่าคน!”

สายตาของจี้ชิงกวาดมองทุกคนในสำนักเทียนซานทีละคน เพียงแค่สายตา ก็ทำให้เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสรู้สึกถึงความกดดันอันมหาศาล

“สามหาว!”

“จี้ชิง แม้เจ้าจะนับว่าเป็นคนมีชื่อเสียงในยุทธภพ แต่เจ้ากล้าดียังไงมาโอหังในสำนักเทียนซานของเรา?” ผู้พูดคือชายชราคนหนึ่ง ผู้อาวุโสแห่งสำนักเทียนซาน!

แม้จี้ชิงจะก้าวเข้าสู่ประตูสำนักเทียนซานแล้ว แต่เขายังไม่เห็นสุเป่ยเฟิงเจ้าสำนัก รวมถึงยอดฝีมือชั้นหนึ่งอีกสองคนของเทียนซาน ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังเฝ้าดูอยู่ในเงามืด หรือคิดว่าแค่เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสพวกนี้ก็เพียงพอจะจัดการเขาได้แล้ว?

“หนวกหู” จี้ชิงเงยหน้าขึ้น จ้องมองไปยังผู้อาวุโสคนนั้น

เพียงแค่แวบเดียว เจตจำนงแห่งดาบ ของจี้ชิงก็ควบแน่นจนแข็งแกร่งราวกับของจริง เปรียบเสมือนกระบี่คมกริบที่ทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของชายชราในพริบตา

“อ๊ากกกก!”

ชายชราร้องลั่น เขาเอามือกุมตาพลางกรีดร้องอย่างโหยหวนราวกับกำลังถูกทรมานด้วยเครื่องทัณฑ์บน แต่ศิษย์หลายคนมองเห็นชัดเจนว่าดวงตาของเขาไม่ได้บาดเจ็บ ไม่มีเลือดไหลออกมาเลย แล้วเหตุใดถึงร้องโหยหวนปานนั้น? ที่สำคัญคือจี้ชิงยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงแค่เงยหน้ามองแวบเดียว สายตาเดียวกลับทำให้ผู้อาวุโสเทียนซาน ยอดฝีมือระดับชั้นสองขั้นสูงสุดผู้เคยมีชื่อเสียงเกรียงไกร ต้องกรีดร้องอย่างน่าเวทนา?

“ศิษย์ทุกคนฟังคำสั่ง! ใครบังอาจรุกรานสำนักเทียนซาน... ฆ่า!”

ศิษย์ฝีมือดีนับร้อยคน ซึ่งแต่ละคนล้วนเป็นนักสู้ชั้นสาม ต่างถือกระบี่พุ่งเข้าหาจี้ชิงพร้อมกัน แรงกดดันอันมหาศาลถาโถมลงมาที่ร่างของจี้ชิง ทว่าสำหรับจี้ชิงแล้ว แรงกดดันเพียงเท่านี้เป็นแค่ลมพัดผ่านขุนเขา ไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึง

“ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!”

ศิษย์นับร้อยถือกระบี่พุ่งเข้ามาเหมือนห่าฝน ต่อให้เป็นยอดฝีมือชั้นสองที่เก่งกาจเพียงใด เมื่อเผชิญกับนักสู้ชั้นสามนับร้อยก็ยากจะต้านทาน แต่จี้ชิงกลับยืนนิ่งสนิท เขาไม่มีท่าทีจะชักดาบออกมาเลย ปล่อยให้ศิษย์เหล่านั้นพุ่งเข้ามาถึงตัว

ศิษย์คนที่พุ่งมาเร็วที่สุด ปลายกระบี่อยู่ห่างจากร่างจี้ชิงเพียงสามนิ้ว ดูเหมือนแค่แทงเบาๆ ก็จะทะลุคอของจี้ชิงได้แล้ว

“ตูม!”

ทันใดนั้น ศิษย์สำนักเทียนซานนับร้อยพลันรู้สึกถึงพลังไร้รูปขุมหนึ่งกดทับลงบนร่าง จนทำให้พวกเขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่นิดเดียว พวกเขาพยายามจะดิ้นรน แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไร้ผล โดยเฉพาะศิษย์คนที่อยู่หน้าจี้ชิง ปลายกระบี่ห่างจากลำคอจี้ชิงเพียงสามนิ้ว แต่ระยะห่างเพียงสามนิ้วนี้กลับเปรียบเสมือนเหวลึกที่ไม่มีวันก้าวข้ามได้ ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไรก็ไม่สามารถขยับเข้าไปได้อีกแม้แต่เสี้ยวเดียว

“นี่มัน... เจตจำนงแห่งดาบ!”

“เจตจำนงแห่งดาบในตำนาน... ทำไมมันถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้?”

“พวกเรามีตั้งหลายคน นักสู้ชั้นสามนับร้อยเชียวนะ เจตจำนงแห่งดาบของมันสามารถสยบพวกเราได้ทั้งหมดเลยหรือ?”

ภาพนี้ทำให้ศิษย์สำนักเทียนซานที่อยู่ไกลออกไปต่างเบิกตากว้าง ในใจเกิดคลื่นยักษ์โถมกระหน่ำ พวกเขารู้ว่า “ดาบประกายหงส์” จี้ชิงนั้นเก่งกาจ แต่ใครจะคิดว่าเขาจะเก่งถึงระดับนี้? แม้แต่ดาบยังไม่ได้ชัก ก็สามารถใช้เจตจำนงแห่งดาบสยบคนนับร้อย! ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!

“ฉิว!”

ทันใดนั้น กระบี่เล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง ดูเหมือนว่าแม้แต่เจตจำนงแห่งดาบของจี้ชิงก็ไม่อาจกดข่มมันได้ เพราะพลังภายในที่แฝงมากับกระบี่นั้นไม่ธรรมดา

นี่คือพลังภายในของยอดฝีมือระดับชั้นหนึ่ง! และดูเหมือนจะมีพลังแห่งความอัศจรรย์ของ "วายุ" แฝงอยู่ด้วย

“ฟึ่บ”

จี้ชิงเงยหน้าขึ้น เขาเห็นร่างที่ยืนตัวตรงราวกับกระบี่เล่มหนึ่ง จี้ชิงไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาคือใคร

เจ้าสำนักเทียนซาน กระบี่เทพลมเหนือ — สุเป่ยเฟิง!