บทที่ 85 ครบกำหนดสิบวัน จี้ชิงบุกขึ้นเขา! (ตอนที่สอง)

ในยุทธภพมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นทุกวัน

ทว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เหตุการณ์ต่างๆ ที่มีชนวนเหตุมาจากการตายของ "เย่ชุนเซิง" ได้กลายเป็นประเด็นที่ร้อนแรงที่สุดในยุทธภพไปเสียแล้ว

เริ่มตั้งแต่การตายของ "กระบี่ดาวตก" เย่ชุนเซิง ลามไปถึงการที่หมู่บ้านหล่อกระบี่ขับจ้าวชิงชิงออกจากสำนัก และตอนนี้คือการที่ "ดาบประกายหงส์" จี้ชิง ส่งคำท้าประลองไปยังสำนักเทียนซานแต่ถูกปฏิเสธกลับมา

ยุทธภพกำลังปั่นป่วนวุ่นวายและเต็มไปด้วยความขัดแย้งที่มองไม่เห็นจุดจบ

"สำนักเทียนซานถึงกับปฏิเสธคำท้าของจี้ชิง ดูท่าจะปักใจปกป้องสุยู่เซียวแน่นอนแล้ว"

" ‘กระบี่เทพลมเหนือ’ เป็นถึงเจ้าสำนักเทียนซาน เขามีลูกชายแค่คนเดียวคือสุยู่เซียว ถ้าเขาไม่ปกป้องแล้วใครจะปกป้อง?"

"ในคำท้าจี้ชิงบอกว่าอีกสิบวันจะบุกขึ้นเขาเทียนซาน เขาจะกล้าไปจริงๆ หรือ?"

"จี้ชิงเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ตอนนั้นเขายังไล่ล่าสังหารมารพิษโอหยางป๋อจากระยะทางนับพันลี่ได้ ครั้งนี้เพื่อเย่ชุนเซิง เขาไปสำนักเทียนซานแน่"

"จอมยุทธเย่มีสหายตายแทนกันได้แบบนี้ ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว! แต่สำนักเทียนซานมียอดฝีมือชั้นหนึ่งถึงสามคน จี้ชิงไปครั้งนี้เกรงว่าจะอันตรายจนไม่มีโอกาสได้กลับมา..."

ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว จนกระทั่งแว่วไปถึงหูของเหล่าสำนักเร้นลับ

สำนักปทุมชาด (สำนักหงเหลียน) ยอดเขาเสวียนหนวี่

ภายใต้เงาของยอดเขาเสวียนหนวี่ที่สูงเสียดฟ้า ปรากฏร่าง "มหึมา" ของหญิงสาวที่ดูราวกับภูเขาเนื้อ นางสวมชุดกระโปรงยาวแต่กลับเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วราวกับลิง วิ่งตะบึงขึ้นเขาไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงยอดเขา หญิงสาวผู้นั้นก็ตะโกนเสียงดังลั่นว่า "ศิษย์พี่หก! ศิษย์พี่ที่ออกไปท่องยุทธภพกลับมาแล้ว เขาเล่าเรื่องประหลาดในยุทธภพให้ฟัง เห็นว่าช่วงนี้ยุทธภพกำลังครึกครื้นมากเลย..."

หญิงสาวที่เหมือนภูเขาเนื้อผู้นี้คือ "เสี่ยวจิ่ว" นางมาถึงยอดเขาด้วยความว่องไวอย่างเหลือเชื่อ

และบนยอดเขานั้น ยังมี "ภูเขาเนื้อ" อีกลูกที่กำยำยิ่งกว่านางเสียอีก

ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเนื้อหนัง ทุกย่างก้าวที่เดิน ร่างกายจะสั่นไหวไปตามแรงกระแทก

นี่คือเอกลักษณ์ของสำนักปทุมชาด ไม่ว่าชายหรือหญิงล้วนอ้วนกลมราวก้อนเนื้อขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นผลมาจากวิชาประจำสำนัก

"เสี่ยวจิ่ว อย่าตะโกนเสียงดังนักสิ จะรบกวนความสงบของศิษย์พี่ใหญ่กับอาจารย์เอาได้"

เหลยอวี่ เอ่ยโดยไม่หันกลับมามอง

นางยังคงตั้งหน้าตั้งตาฝึกยุทธอย่างหนัก ตามที่อาจารย์บอก นางอยู่ห่างจากระดับชั้นหนึ่งอีกไม่ไกลแล้ว และตอนนี้กำลังฝึก "วิชาลับ" ของยอดเขาเสวียนหนวี่อยู่ แต่น่าเสียดายที่ผ่านมาหลายเดือนแล้ว นางยังหาจุดชีพจรไม่เจอเลย

"ศิษย์พี่หก ท่านไม่อยากฟังเรื่องในยุทธภพบ้างหรือ? เห็นว่าเกิดเรื่องขึ้นมากมายเลยนะ โดยเฉพาะเรื่องการตายของ ‘กระบี่ดาวตก’ เย่ชุนเซิง ที่ทำให้ยุทธภพสั่นสะเทือนไปหมด"

"หืม?"

เหลยอวี่ที่กำลังฝึกยุทธอยู่พลันชะงักกึก ร่างกายแข็งค้าง

นางหันกลับมามองเสี่ยวจิ่ว: "เจ้าว่าอะไรนะ? เย่ชุนเซิงตายแล้ว?"

เสี่ยวจิ่วเบิกตาโต กะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย

"ใช่สิ ‘กระบี่ดาวตก’ เย่ชุนเซิง ข้าจำชื่อได้แม่นเลย เห็นว่าเขาเป็นคนหนุ่มที่สร้างชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพตั้งแต่อายุยังน้อย..."

คำพูดหลังจากนั้นเหลยอวี่แทบไม่ได้ยินเข้าหูเลย

นางรู้เพียงแค่ว่า เย่ชุนเซิงตายแล้ว

เด็กหนุ่มผู้ซื่อตรงและจริงใจคนนั้น คนที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอคนนั้น... ตายแล้วจริงๆ หรือ?

"แล้วมีอะไรอีก?" เหลยอวี่ถามต่อ

"แล้วก็เห็นว่า ‘ดาบประกายหงส์’ จี้ชิง กำลังจะบุกไปฆ่าคนบนสำนักเทียนซาน ถึงขั้นส่งคำท้าประลองไปแล้วด้วย..."

คนพูดไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังกลับหน้าถอดสีทันที

"เจ้าสามจะบุกสำนักเทียนซาน? ที่นั่นมียอดฝีมือชั้นหนึ่งถึงสามคนนะ ไปแบบนั้นไม่ใช่ไปหาที่ตายหรือไง?"

เหลยอวี่เป็นคนรุ่นเก่าในยุทธภพ นางย่อมรู้จักกิตติศัพท์ของสำนักเทียนซานดี

นั่นคือสำนักที่มีชื่อเสียงขจรขจาย มียอดฝีมือชั้นหนึ่งสามคน และชั้นสองอีกหลายสิบคน

ด้วยกำลังรบขนาดนี้ การที่จี้ชิงบุกไปคนเดียวก็ไม่ต่างจากการไปรนหาที่ตาย ต่อให้จี้ชิงจะมี "เจตจำนงแห่งดาบ" ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน

เหลยอวี่รู้ดีว่าเย่ชุนเซิงตายไปแล้ว ในใจของจี้ชิงคงเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ยากจะดับ ในเวลานี้ไม่มีใครหยุดเขาได้แน่

แต่นางไม่อาจทนดูจี้ชิงไปตายที่สำนักเทียนซานได้ และนางก็รู้ดีว่าลำพังนางที่เป็นแค่นักสู้ชั้นสอง ต่อให้ไปก็ช่วยอะไรจี้ชิงไม่ได้

ทว่า บนยอดเขาเสวียนหนวี่นี้... มียอดฝีมือชั้นหนึ่งอยู่!

"ไม่ว่าจะอย่างไร ต้องเชิญยอดฝีมือชั้นหนึ่งออกไปให้ได้ อาจารย์น่ะตัดทิ้งไปได้เลย ท่านไม่มีทางออกจากเขาแน่ แต่ถ้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ล่ะก็ ยังพอมีความหวัง..."

เหลยอวี่เหลือบมองเสี่ยวจิ่ว

ศิษย์พี่ใหญ่รักและตามใจเสี่ยวจิ่วที่สุด หากให้เสี่ยวจิ่วไปขอร้องศิษย์พี่ใหญ่...

เหลยอวี่ตัดสินใจได้ทันที

"เสี่ยวจิ่ว เจ้าอยากออกไปท่องยุทธภพสักรอบไหม?"

ดวงตาของเสี่ยวจิ่วเป็นประกาย: "อยากไปสิ! แต่ท่านอาจารย์..."

"ขอแค่ศิษย์พี่ใหญ่เห็นด้วยก็พอแล้ว เจ้ามานี่สิ ข้ามีแผน..."

เมื่อได้ฟังแผนการของเหลยอวี่ เสี่ยวจิ่วก็ตาเป็นประกาย ทั้งคู่จึงรีบมุ่งหน้าไปยังวิหารใหญ่ของยอดเขาเสวียนหนวี่ทันที

ตระกูลเฉิน เหล่านักล่าอสูร!

แม้ตระกูลนักล่าอสูรจะไม่ใช่ส่วนหนึ่งของยุทธภพโดยตรง แต่พวกเขาก็ยังคงติดตามข่าวสารในยุทธภพอย่างใกล้ชิด ข่าวสารต่างๆ จึงส่งมาถึงที่นี่เช่นกัน

เฉินลั่ว ได้รับการยกเลิกคำสั่งกักบริเวณนานแล้ว เขากำลังฝึกฝนวิชาล่าอสูรอยู่

"ผนึก!"

เฉินลั่วใช้กริชกรีดนิ้ว เลือดสีแดงสดหยดหนึ่งลอยขึ้นกลางอากาศ

เขาร่ายรำทำมุทราประทับลงในหยดเลือด ทันใดนั้นเลือดหยดนั้นก็เปล่งแสงสีทองจางๆ ออกมา

"แปะ" เลือดหยดลงสู่พื้น

เฉินลั่วถอนหายใจ: "เฮ้อ ยังขาดไปอีกนิด ทำไม ‘เคล็ดวิชาผนึก’ (禁字诀) ถึงได้ยากขนาดนี้?"

ยิ่งฝึกฝน เฉินลั่วก็ยิ่งรู้สึกถึงความอ่อนแอของตนเอง เมื่อเทียบกับพี่ใหญ่แล้ว เขายังต้องเดินอีกไกลนัก

ทันใดนั้น เฉินหลิน ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาพร้อมตะโกนมาแต่ไกล: "พี่! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เรื่องของพี่สาม..."

"น้องสามจะเป็นอะไรได้? เล่ามาให้ละเอียด"

เฉินลั่วหยุดฝึกทันที ตั้งแต่ภารกิจล่ามารโลหิตครั้งก่อน เขาก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย เมื่อได้ยินข่าวของ "เจ้าสาม" จี้ชิง เขาจึงต้องถามให้แน่ชัด

เฉินหลินเล่าเรื่องทั้งหมด ตั้งแต่การตายของเย่ชุนเซิง ไปจนถึงเรื่องที่จี้ชิงส่งคำท้าไปยังสำนักเทียนซาน

"น้องสามใจร้อนเกินไป ต่อให้จะแก้แค้นก็ไม่ควรวู่วามขนาดนี้ สำนักเทียนซานไม่ใช่สำนักธรรมดาๆ นะ"

"ที่นั่นมียอดฝีมือชั้นหนึ่งตั้งสามคน แต่น้องสามยังเป็นแค่ชั้นสอง ไปที่นั่นไม่ใช่ไปตายหรือไง?"

สีหน้าของเฉินลั่วเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว นักสู้ชั้นสองปะทะกับชั้นหนึ่งสามคน นี่คือสถานการณ์ที่มีแต่ตายกับตาย!

แม้เขาจะเจอจี้ชิงแค่ครั้งเดียวและอยู่ด้วยกันไม่นาน แต่เขาก็เข้าใจนิสัยของจี้ชิงดี จี้ชิงตัดสินใจอะไรแล้ว ต่อให้เอาวัวสิบตัวมาลากก็ไม่กลับ

ดังนั้น จี้ชิงไปสำนักเทียนซานแน่!

แต่เฉินลั่วไม่มีทางทนดูน้องร่วมสาบานไปตายได้ ตอนที่พวกเขาสาบานเป็นพี่น้องกันนั้น หากมองย้อนกลับไปอาจดูเหมือนเรื่องล้อเล่น แต่ในเมื่อสาบานไปแล้ว เฉินลั่วก็จริงใจกับมันเสมอ!

"ลำพังพวกเราไปสำนักเทียนซานก็ช่วยน้องสามไม่ได้ นอกจากจะต้องให้พี่ใหญ่ออกโรงเอง..."

เฉินลั่วรู้ดีว่าพี่ใหญ่ของเขาคือนักล่าอสูรที่เก่งที่สุดในรุ่นเยาว์ของตระกูลเฉิน ฝีมือทัดเทียมกับยอดฝีมือชั้นหนึ่งในยุทธภพ หากจะช่วยจี้ชิง ต้องให้พี่ใหญ่ช่วยเท่านั้น

"พี่ พี่ใหญ่พยายามศึกษาวิจัยเรื่องมารโลหิตมาตลอด และพวกเราก็รู้เรื่องมารโลหิตไม่น้อย..."

เฉินลั่วกัดฟันตัดสินใจ

"ไป! ไปหาพี่ใหญ่กัน!" ทั้งสองรีบมุ่งหน้าไปยังที่พักของพี่ใหญ่ทันที

สำนักเทียนซาน ตีนเขา

ร่างหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองยอดเขา

สวมชุดดำ งอบปีกกว้าง ดาบยาวที่ข้างกาย และเส้นผมสีขาวโพลนที่ดูแปลกตา!

"ครบกำหนดสิบวันแล้ว... ถึงเวลาขึ้นเขาเสียที!"

จี้ชิงก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างมั่นคง มุ่งตรงสู่ยอดเขาสำนักเทียนซาน!