บทที่ 84 คำท้าถูกปฏิเสธ ยุทธภพสั่นสะเทือน! (ตอนที่หนึ่ง)

เมืองอันหยาง หอสดับลม

เบื้องหน้าของจี้ชิงยังคงเป็นเถ้าแก่เนี้ยอวี๋ และ "เจ้าหูเดียว"

ในมือของเขาถือหนามเต้าสุรา ยกขึ้นดื่มเป็นพักๆ

เมื่อก่อนจี้ชิงไม่แตะต้องสุราเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่หลังจากที่เขาลงมือฝังศพเย่ชุนเซิงด้วยตัวเอง จี้ชิงกลับดูเหมือนจะหลงรักการดื่มสุราเข้าเสียแล้ว เขาชอบความรู้สึกมึนเมาเล็กน้อยเช่นนี้ เพราะมันทำให้ดูเหมือนความกลัดกลุ้มทั้งปวงจะมลายหายไป

“ท่านจี้ ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับ ‘คุณชายขลุ่ยหยก’ ที่ท่านต้องการหา อยู่ที่นี่หมดแล้ว”

เถ้าแก่เนี้ยอวี๋หยิบปึกข้อมูลหนาเตอะออกมา

นางมองดูจี้ชิงที่มีผมขาวเต็มศีรษะด้วยสายตาที่ซับซ้อน

เพิ่งผ่านไปเพียงปีเดียวเท่านั้นเอง

เหตุใด “ดาบประกายหงส์” ผู้เกรียงไกรทั่วยุทธภพ ถึงได้ผมขาวโพลนเพียงชั่วข้ามคืนเช่นนี้?

“ข้าไม่อยากอ่าน เจ้าพูดมา ข้าจะฟัง”

จี้ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เถ้าแก่เนี้ยอวี๋กับเจ้าหูเดียวสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะเริ่มกล่าวว่า “คุณชายขลุ่ยหยก นามจริงคือสุยู่เซียว เป็นบุตรชายของ ‘กระบี่เทพลมเหนือ’ สุเป่ยเฟิง เจ้าสำนักเทียนซาน”

“สุยู่เซียวพบกับจ้าวชิงชิงเมื่อสามปีก่อน หลังจากผ่านความขัดแย้งหลายครั้ง ทั้งคู่ก็เกิดความรักต่อกัน ทว่าสำนักเทียนซานกับหมู่บ้านหล่อกระบี่มีหนี้แค้นกันมาหลายชั่วอายุคน ทั้งสองจึงไม่กล้าเปิดเผยความสัมพันธ์ จนกระทั่งจ้าวอู๋หยาให้เย่ชุนเซิงหมั้นหมายกับจ้าวชิงชิง สุยู่เซียวจึงวางแผนอยู่หลายเดือน และด้วยความร่วมมือของจ้าวชิงชิง ทั้งคู่จึงหนีออกจากหมู่บ้านหล่อกระบี่ได้สำเร็จ”

“หลังจากนั้น เย่ชุนเซิงก็ตามล่าสุยู่เซียวไปทั่วยุทธภพ แต่ไม่ทราบด้วยเหตุใด เย่ชุนเซิงกลับถูกสุยู่เซียวทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส และสุดท้ายก็มาตายที่หมู่บ้านหล่อกระบี่ นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่หอสดับลมได้รับเกี่ยวกับคุณชายขลุ่ยหยกในขณะนี้”

จี้ชิงฟังอย่างสงบมาโดยตลอด

ความจริงนี่ไม่ใช่แค่ข้อมูลของสุยู่เซียว แต่มันคือข้อมูลความขัดแย้งของคนทั้งสาม คือเย่ชุนเซิง สุยู่เซียว และจ้าวชิงชิง

และจี้ชิงก็เข้าใจดี สุยู่เซียวเป็นเพียงนักสู้ชั้นสองธรรมดา จะเป็นคู่ต่อสู้ของเย่ชุนเซิงได้อย่างไร? หากไม่มีคนอื่นสอดมือเข้ามา ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือจ้าวชิงชิงลงมือ!

มีเพียงจ้าวชิงชิงลงมือเท่านั้น สุยู่เซียวถึงจะมีโอกาสทำร้ายเย่ชุนเซิงจนสาหัสได้

อย่างไรก็ตาม เย่ชุนเซิงตายอย่างไรนั้นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ในใจของจี้ชิง ไม่ว่าจะเป็นสุยู่เซียวหรือจ้าวชิงชิง ต่างก็เป็นคนที่ต้องตาย!

“พูดถึงบิดาของสุยู่เซียวมา”

“บิดาของสุยู่เซียวคือเจ้าสำนักเทียนซาน ยอดฝีมือชั้นหนึ่ง ฉายา ‘กระบี่เทพลมเหนือ’ ภายในสำนักเทียนซานมียอดฝีมือชั้นหนึ่งถึงสามคน มีฐานะสูงส่งในยุทธภพ หากไม่ใช่เพราะหมู่บ้านหล่อกระบี่มีสหายกว้างขวางและมีความสัมพันธ์อันดีกับยอดฝีมือชั้นหนึ่งหลายท่าน ป่านนี้สำนักเทียนซานคงกวาดล้างหมู่บ้านหล่อกระบี่ไปนานแล้ว”

“ยอดฝีมือชั้นหนึ่งสามคน...”

จี้ชิงพอจะเข้าใจสถานะของสำนักเทียนซานแล้ว นับว่าเป็นสำนักชั้นนำระดับแนวหน้าของยุทธภพจริงๆ

“ดังนั้น สุยู่เซียวกับจ้าวชิงชิงจึงเอาแต่หลบซ่อนตัวอยู่ในสำนักเทียนซานมาตลอด?”

“ใช่ ทั้งสองคนระมัดระวังมาก ไม่เคยออกจากสำนักเทียนซานเลย”

พวกเขากลัวอะไร? สำนักเทียนซานมียอดฝีมือชั้นหนึ่งถึงสามคน มีอิทธิพลล้นพ้น และสุยู่เซียวก็เป็นถึงบุตรชายเจ้าสำนัก ด้วยฐานะและภูมิหลังขนาดนี้ พวกเขากลัวอะไรกัน?

เห็นได้ชัดว่า สุยู่เซียวกำลังกลัวจี้ชิง

นักสู้ชั้นสองเพียงคนเดียว กลับทำให้บุตรชายเจ้าสำนักเทียนซานหวาดวิตกได้ถึงเพียงนี้ ทั่วยุทธภพคงมีเพียงกรณีนี้กรณีเดียวเท่านั้น

จี้ชิงไม่พูด เถ้าแก่เนี้ยอวี๋ก็ไม่พูด

ห้องลับพลันตกอยู่ในความเงียบงัน

“ดังนั้น หากข้าไม่อยากรอ และต้องการส่งจ้าวชิงชิงกับสุยู่เซียวไปลงนรก ข้าก็ต้องไปที่สำนักเทียนซานใช่ไหม?” จี้ชิงถาม

“สถานการณ์ในตอนนี้เป็นเช่นนั้น”

จี้ชิงเข้าใจแล้ว

ความจริงเขาก็ไม่อยากก่อกรรมทำเข็ญฆ่าฟันใครมากมายนัก แต่ในเมื่อนี่คือยุทธภพ คนอยู่ในยุทธภพย่อมมิอาจเป็นตัวของตัวเองได้เสมอไป

“เรื่องของยุทธภพ ก็ต้องจบด้วยวิถีแห่งยุทธภพ”

“ส่งคำท้าประลองไปยังสำนักเทียนซานในนามของข้า ให้สุยู่เซียวมาสู้กับข้าตัวต่อตัว”

“หากสำนักเทียนซานไม่ตอบรับ หรือปฏิเสธ... อีกสิบวันข้างหน้า ข้าจะบุกขึ้นไปที่สำนักเทียนซานด้วยตัวเอง!”

คำพูดของจี้ชิงทำให้หัวใจของเถ้าแก่เนี้ยอวี๋สั่นสะท้าน

“คำท้าประลอง?”

คำท้าที่จี้ชิงส่งให้สุยู่เซียวนั้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสุยู่เซียวต้องปฏิเสธแน่นอน แต่นี่ไม่ใช่แค่คำท้าธรรมดา แต่นี่คือการบีบให้สำนักเทียนซานเลือก ว่าจะรักษาตัวสุยู่เซียวไว้ หรือจะรักษาสำนักเทียนซานเอาไว้?

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเถ้าแก่เนี้ยอวี๋หรือคนในยุทธภพ การกระทำของจี้ชิงนั้นช่างบ้าระห่ำเกินไป นักสู้ชั้นสองเพียงคนเดียว กล้าคิดจะบุกขึ้นไปฆ่าคนบนสำนักเทียนซานเชียวหรือ? ต้องรู้ก่อนว่าสำนักเทียนซานมียอดฝีมือชั้นหนึ่งถึงสามคนคอยคุมเชิงอยู่

“ดาบประกายหงส์” ต่อให้เก่งกาจเพียงใด จะเก่งไปกว่ายอดฝีมือชั้นหนึ่งสามคนรวมกันได้อย่างไร?

“ท่านจี้... เรื่องนี้ควรพิจารณาให้รอบคอบอีกครั้งดีหรือไม่? ไปสำนักเทียนซานมันอันตรายเกินไป...” เถ้าแก่เนี้ยอวี๋อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน

จี้ชิงไม่ตอบ แต่ลุกขึ้นเดินออกจากห้องลับไปทันที

ทว่า ทุกย่างก้าวที่เขาเดินไป บนพื้นจะปรากฏชั้นน้ำแข็งแผ่ซ่านออกมา

“เปรี๊ยะ!”

เพียงไม่กี่ก้าว ร่างของจี้ชิงก็หายลับไปแล้ว แต่บนพื้นกลับถูกแช่แข็งด้วยเกล็ดน้ำแข็งหนาเตอะ ทำให้ห้องลับทั้งห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันที

รูม่านตาของเถ้าแก่เนี้ยอวี๋หดเล็กลงด้วยความตกตะลึง

“ยอดฝีมือชั้นหนึ่ง?”

เจ้าหูเดียวกับเถ้าแก่เนี้ยอวี๋สบตากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความสะท้านขวัญ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับรู้ถึงความมั่นใจของจี้ชิงแล้ว

ชั้นหนึ่ง! “ดาบประกายหงส์” จี้ชิง ได้ทะลวงเข้าสู่ระดับชั้นหนึ่ง และยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยุทธภพอย่างแท้จริงแล้ว!

...

สำนักเทียนซาน มีศิษย์กว่าพันคน!

มียอดฝีมือชั้นหนึ่งสามคน และนักสู้ชั้นสองอีกหลายสิบคน โดยเฉพาะภายใต้การนำของเจ้าสำนักคนปัจจุบัน “กระบี่เทพลมเหนือ” สุเป่ยเฟิง สำนักเทียนซานจึงมีฐานะและอิทธิพลมหาศาลในยุทธภพ

บารมีในยุทธภพเรียกได้ว่าถึงจุดรุ่งเรืองที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งสำนักมา! นอกจากสำนักที่มีระดับ "ปรมาจารย์" (宗师) คุมเชิงอยู่แล้ว ในยุทธภพอันกว้างใหญ่นี้ ใครจะกล้าบอกว่าสามารถกดข่มสำนักเทียนซานได้?

ในขณะนี้ สุเป่ยเฟิงนั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้เจ้าสำนัก

ด้านล่างมีศิษย์คนหนึ่งรายงานว่า “เรียนเจ้าสำนัก หอสดับลมส่งคำท้าประลองมาฉบับหนึ่ง ขอท่านโปรดพิจารณา”

“คำท้าประลอง?”

สุเป่ยเฟิงเปิดดูคำท้าแล้วก็เข้าใจทันที มันคือคำท้าประลองจาก “ดาบประกายหงส์” จี้ชิง ที่ส่งถึงสุยู่เซียว แถมในเนื้อความยังแฝงไปด้วยการข่มขู่สำนักเทียนซาน หากสุยู่เซียวไม่รับคำท้า อีกสิบวันจี้ชิงจะบุกขึ้นสำนักเทียนซานด้วยตัวเอง นี่ถ้าไม่ใช่การข่มขู่แล้วจะเรียกว่าอะไร?

“เหอะ... โอหังนัก” สุเป่ยเฟิงแสยะยิ้มเย็น

“เจ้าสำนัก เป็นคำท้าประลองแบบไหนกัน ให้พวกเราดูหน่อยได้หรือไม่?”

“เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลาย ก็แค่คนเขลาที่โอหังคนหนึ่งเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ” สุเป่ยเฟิงส่งคำท้าประลองให้เหล่าผู้อาวุโสในวิหารดู

เหล่าผู้อาวุโสต่างเบิกตากว้าง

“โอหังจริงๆ! ถึงกับกล้าขู่ว่าอีกสิบวันจะบุกขึ้นเขาเทียนซาน จี้ชิงคนนี้เห็นสำนักเทียนซานเป็นอะไรกัน?”

“ไอ้จี้ชิง ‘ดาบประกายหงส์’ นี่ ตั้งแต่ฆ่ามารพิษได้ ก็ดูจะพองขนจนลืมตัว คิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้ในยุทธภพนี้แล้วหรือ?”

“เจ้าสำนัก จะให้ออกคำสั่งสังหารทั่วยุทธภพเลยหรือไม่? เพียงคำสั่งนี้ออกไป จี้ชิงก็ต้องตายอย่างไร้ที่กลบฝังแน่นอน!”

“เรื่องแค่นี้ต้องถึงขั้นออกคำสั่งสังหารเชียวหรือ? หากมันกล้ามา พวกเราคนใดคนหนึ่งก็จัดการมันได้แล้ว”

“ใครๆ ก็บอกว่า ‘ดาบประกายหงส์ปรากฏ หัวหลุดจากบ่า’ ข้าเองก็อยากจะเห็นนักว่า ดาบประกายหงส์ของมันจะแน่สักแค่ไหน?”

เหล่าผู้อาวุโสเหล่านี้ถือดีในฝีมือของตนเอง พวกเขาต่างจากนักสู้ทั่วไปในยุทธภพ สำนักเทียนซานอยู่สูงเทียมฟ้า ไม่เคยต้องหวาดกลัวผู้ใด ยิ่งจี้ชิงที่แม้จะดุร้ายเพียงใดก็เป็นเพียงนักสู้พเนจรไร้สังกัด จะมาเทียบเคียงพวกเขาได้อย่างไร?

ส่วนเรื่องของสุยู่เซียวกับจ้าวชิงชิง เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันสงบปากสงบคำ ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่มีอยู่จริง ไม่เอ่ยถึงเลยแม้แต่คำเดียว!

“ไปบอกหอสดับลม สำนักเทียนซานไม่ใช่ที่ที่แมวหรือหมาตัวไหนจะมาอาละวาดได้ตามใจชอบ”

“หากจี้ชิงกล้าเหยียบขึ้นเขาเทียนซาน... ฆ่าทิ้งเสีย ไม่ต้องละเว้น!” สุเป่ยเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

คนอื่นอาจจะกลัวจี้ชิง แต่เขาไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย ส่วนเรื่องของบุตรชายสุยู่เซียว เขารู้ซึ้งแก่ใจดี แม้จะโกรธที่ลูกชายไม่ได้ความที่ไปก่อเรื่องกับผู้หญิงจนเป็นที่โจษจันไปทั่วยุทธภพ แต่อย่างไรเสีย นั่นก็คือบุตรชายเพียงคนเดียวของเขา

เขาต้องปกป้องแน่นอน!

“ขอรับ เจ้าสำนัก” ศิษย์สำนักเทียนซานรีบเดินออกจากวิหารไป

ทันทีที่สำนักเทียนซานปฏิเสธคำท้าประลองของ “ดาบประกายหงส์” จี้ชิงอย่างเป็นทางการ ข่าวนี้ก็ได้แพร่ออกไปและสั่นสะเทือนไปทั่วยุทธภพในพริบตา!