บทที่ 49 ปล่อยให้กระสุนบินไปก่อน

ก่อนจะไปจับไก่ หงเยี่ยนได้กล่าวชมเชยขึ้นมาว่า "ศิษย์พี่ วิชากระบี่บินของท่านช่างร้ายกาจยิ่งนัก เรียกได้ว่าบรรลุถึงขั้นสูงสุดยอดแล้วจริงๆ ศิษย์น้องรู้สึกเลื่อมใสเป็นอย่างยิ่ง!"

ก่อนที่แม่ถั่วงอกจะไปจับไก่ นางก็ใช้สายตาเคลือบแคลงสงสัยกวาดมองเซียวส่าอยู่หลายครั้ง เผยสีหน้าประหนึ่งว่า 'ไอ้หมอนี่ดันมีความลับซ่อนอยู่ แล้วข้ากลับไม่รู้เรื่องเลย การใช้ชีวิตของข้าช่างล้มเหลวเสียจริงๆ'

รอจนกระทั่งทั้งสองคนใช้เชือกมัดไก่ของชิงเถียนจนแน่นหนา เซียวส่าก็หันไปเอ่ยถาม

"ศิษย์น้องชิงเถียน ตอนนี้ยังขาดค่าปรับอีกหนึ่งตำลึงจึงจะครบสี่ตำลึงเงิน หากเจ้าไม่มีจ่ายจริงๆ เช่นนั้นข้าก็คงทำได้เพียงส่งคนไปจับอนุภรรยาที่เจ้าแอบเลี้ยงไว้ไปขายเพื่อเอาเงินมาทดแทนแล้ว เจ้าแน่ใจนะว่าจะให้ข้าทำถึงขั้นนี้?"

แม้ชิงเถียนจะรู้สึกเคียดแค้นต่อการกระทำอันต่ำช้าของเซียวส่าเป็นอย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นใด เพื่อรั้งตัวอนุภรรยาสุดที่รักของตนเองไว้ เขาทำได้เพียงถอดแหวนหยกที่สวมอยู่ออกมาส่งให้เซียวส่า

"นี่เป็นของขวัญที่ท่านพ่อมอบให้ข้าตอนที่ข้าได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์รุ่นที่สี่ น่าจะขายได้สักสองตำลึงเงิน หากเจ้าเอาไปขายแล้ว อย่าลืมเอาเงินส่วนต่างมาคืนข้าด้วยก็แล้วกัน"

เซียวส่ารับแหวนหยกมาพลิกดูไปมาในมือ อยากจะรู้ว่าของสิ่งนี้มีมูลค่าถึงสองตำลึงเงินจริงหรือไม่ แม่ถั่วงอกที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็เอ่ยเตือนเสียงเบา

"แหวนวงนี้แกะสลักมาจากหยกเนื้อดีทีเดียว เอาไปขายสองตำลึงเงินได้เหลือเฟือเลยล่ะ"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็ร้องอ้อ

"เพื่อหลีกเลี่ยงการวิ่งไปวิ่งมาให้เสียเวลา งั้นข้าก็ควักเงินซื้อไว้เองเลยก็แล้วกัน"

เซียวส่าพูดจบก็ล้วงเงินสองตำลึงออกมาจากถุงเฉียนคุน ส่งให้ชิงเถียนหนึ่งตำลึง และส่งให้หงเยี่ยนอีกหนึ่งตำลึง จากนั้นเขาก็ให้ชิงเถียนเซ็นชื่อยืนยันในใบสั่งปรับ

เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา เซียวส่าได้ตกลงกับหงเยี่ยนไว้ก่อนแล้วว่า เงินค่าปรับทั้งหมดที่เก็บได้ในครั้งนี้จะให้หงเยี่ยนเป็นคนเก็บรักษา

หงเยี่ยนนำเงินหนึ่งตำลึงที่เซียวส่าส่งให้เก็บลงในถุงเฉียนคุน จากนั้นก็หันไปมองไก่ที่อยู่เต็มพื้นด้วยสีหน้าลำบากใจ

"ศิษย์พี่ ไก่พวกนี้ต้องเอาไปขายจริงๆ หรือ?"

เซียวส่าจะมีเวลาไปทำแบบนั้นที่ไหน? เขาหัวเราะหึๆ พลางกล่าว

"ไก่พวกนี้ข้าจะขอควักเงินซื้อไว้เองก็แล้วกัน หลายวันมานี้ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมาก รอตอนเลิกงาน พวกเราค่อยแจกไก่ที่บาดเจ็บให้สหายคนงานคนละตัวเพื่อเป็นรางวัลตอบแทนความเหนื่อยยาก ส่วนไก่ที่ไม่ได้บาดเจ็บไม่กี่ตัวที่เจ้ากับอาจื่อจับได้ในตอนแรกนี้ รบกวนศิษย์น้องช่วยเอากลับไปเลี้ยงที่บ้านให้ข้าก่อน รอจนกว่าแผนการปรับปรุงแก้ไขของพวกเราเสร็จสิ้นลง ศิษย์พี่จะลงมือทำอาหารโต๊ะใหญ่ที่มีแต่เมนูไก่เพื่อเลี้ยงฉลองให้ศิษย์น้องเป็นการส่วนตัวเลย"

ไก่พวกนี้มีทั้งหมดสี่สิบเจ็ดตัว สาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาดมีคนงานทั้งหมดสี่สิบสองคน ไม่รวมหงเยี่ยนกับเซียวส่า แจกจ่ายเสร็จก็ยังเหลืออีกห้าตัว เพียงพอให้เซียวส่ากับหงเยี่ยนได้อิ่มหนำสำราญแล้ว

แม้ว่าอาหารในโลกเซียนหยวนล้วนเป็นวัตถุดิบธรรมชาติที่บริสุทธิ์ปราศจากมลพิษ แต่วิธีการทำอาหารที่นี่ค่อนข้างจำกัด วิธีที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดนอกจากผัดแล้วก็คือการนึ่งและต้ม ส่วนวิธีอื่นๆ อย่างเช่นการทอด การย่าง หรือการตุ๋น ยังไม่มีใครคิดค้นขึ้นมา เซียวส่ากินบ่อยเข้าก็รู้สึกจืดชืดไร้รสชาติ

สมัยที่เขาอยู่บนโลกมนุษย์เขาเคยเป็นพนักงานส่งอาหาร เพื่อป้องกันไม่ให้ส่งอาหารล่าช้า ในช่วงเวลาเร่งด่วนที่มีคนสั่งอาหารเยอะ เซียวส่ามักจะเข้าไปช่วยร้านค้าควงตะหลิวผัดกับข้าวอยู่บ่อยครั้ง นานวันเข้าเขาก็เลยฝึกฝนฝีมือการทำอาหารจนเก่งกาจ ตอนนี้ค่อนข้างยุ่ง เพื่อไม่ให้เสียการใหญ่ เซียวส่าจึงเตรียมตัวไว้ว่ารอให้งานปรับปรุงแก้ไขเสร็จสิ้นลงก่อนค่อยงัดฝีมือออกมาโชว์ เพื่อปรับปรุงเรื่องอาหารการกินสักหน่อย

หงเยี่ยนพยักหน้ารับคำด้วยความยินดี นางกับแม่ถั่วงอกช่วยกันขนไก่ทั้งหมดไปไว้ในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดให้เรียบร้อยเสียก่อน จากนั้นจึงค่อยหันกลับมาเดินตามเซียวส่าไปเก็บค่าปรับต่อ

การทวงค่าปรับหลังจากนั้นถือว่าค่อนข้างราบรื่น นอกเหนือจากคนส่วนน้อยที่ไม่มีเงินจ่ายจริงๆ คนอื่นๆ ล้วนยอมจ่ายค่าปรับตามจำนวนเงินที่ถูกปรับ

ยุ่งอยู่จนถึงช่วงเที่ยง ทั้งสามคนก็เก็บค่าปรับมาได้สองร้อยกว่าตำลึงเงินแล้ว เซียวส่าดูเวลาเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว จึงโบกมือกล่าว

"ไป พวกเราไปกินมื้อเที่ยงกัน"

มื้อเที่ยงทั้งสามคนเพียงแค่กินน้ำแกงบะหมี่กับหมั่นโถวอย่างง่ายๆ หลังจากกินเสร็จ เซียวส่าก็ไปเอนกายพักผ่อนรับลมเย็นใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานกว้างของสาขา ไม่ได้พาทั้งสองคนออกไปเก็บค่าปรับอีก

หงเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"ศิษย์พี่ ช่วงบ่ายพวกเราไม่ต้องทำงานแล้วหรือ?"

เซียวส่าตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ปล่อยให้กระสุนบินไปก่อน—เอ้ย ไม่ใช่ ปล่อยให้ข่าวลือแพร่สะพัดไปก่อนเถอะ รอจนกว่าเรื่องที่พวกเราเอาชิงเถียนมาเชือดไก่ให้ลิงดูแพร่กระจายออกไปจนทั่ว ความคิดต่อต้านของคนอื่นๆ ก็จะเริ่มสั่นคลอน ถึงเวลานั้นพวกเราค่อยไปแจ้งคนพวกนี้ว่า หากใครยังกล้าผัดผ่อนไม่ยอมจ่ายอีก ทุกๆ วันจะบวกค่าปรับเพิ่มอีกหนึ่งส่วนจากจำนวนเงินค่าปรับทั้งหมด ยิ่งยืดเวลาออกไปนานเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งต้องจ่ายค่าปรับมากขึ้นเท่านั้น ทำเช่นนี้ข้าอยากจะรู้สิว่ายังมีใครกล้าไม่มาจ่ายเงินด้วยตัวเองอีก"

แม่ถั่วงอกได้ยินดังนั้นก็เอ่ยอย่างลังเล

"พวกเราไม่ใช่พวกปล่อยเงินกู้นอกระบบเสียหน่อย การเพิ่มค่าปรับตามอำเภอใจเช่นนี้มันไม่มีหลักการเลยนะ"

เซียวส่ากลอกตาบน

"เจ้าลองหยิบหนังสือแจ้งเรื่องการปรับปรุงแก้ไขขึ้นมาดูให้ดีๆ สิ บนนั้นมีเงื่อนไขเรื่อง 'สิทธิ์ในการตีความขั้นเด็ดขาด' อยู่ด้วยไม่ใช่หรือ?"

แม่ถั่วงอกหยิบหนังสือแจ้งเรื่องการปรับปรุงแก้ไขขึ้นมาพิจารณาดูอย่างละเอียด ก็พบว่าบนนั้นมีเงื่อนไขข้อนี้อยู่จริงๆ ทว่านางไม่ค่อยเข้าใจเงื่อนไขนี้นัก จึงเอ่ยถาม

"สิทธิ์ในการตีความขั้นเด็ดขาด แปลว่าอะไรหรือ?"

เซียวส่าอธิบายด้วยท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่อง

"ความหมายของ 'สิทธิ์ในการตีความขั้นเด็ดขาด' ก็คือ พวกเราสามารถปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ได้ตลอดเวลาตามความต้องการของพวกเรา หากใครไม่พอใจก็ให้เขามาหาข้า ข้าจะอธิบายเหตุผลแถๆ ของข้าให้เขาฟังอย่างตั้งใจ อยากจะรู้สิว่าจะเป่าหูเกลี้ยกล่อมเขาไม่ได้"

ในขณะที่ปากของเซียวส่าพูดเช่นนั้น ในใจก็กำลังลอบยินดี 'ข้าจะทำให้พวกบ้านนอกในโลกเซียนหยวนได้ลิ้มรสชาติของกลลวงต้มตุ๋นที่ส่งตรงมาจากโลกมนุษย์ จะให้พวกเจ้าได้เห็นเป็นขวัญตาว่าความหน้าด้านไร้ยางอายที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร!'

แม่ถั่วงอกได้ยินประโยคนี้ก็รีบหุบปากทันที นางรู้ซึ้งดีว่าฝีปากของเซียวส่านั้นร้ายกาจเพียงใด หมอนี่ต่อให้ไม่มีเหตุผลก็ยังแถจนมีเหตุผลขึ้นมาได้ หากเขามีเหตุผลขึ้นมาจริงๆ คนอื่นก็หมดสิทธิ์ที่จะโต้แย้งโดยสิ้นเชิง

หลังจากข่าวลือแพร่กระจายและกระพือโหมไปตลอดช่วงบ่าย ผู้อยู่อาศัยและพ่อค้าแม่ค้าบนเขาชั้นที่ห้าก็แทบจะรู้เรื่องที่ชิงเถียนถูกจัดการอย่างหนักกันหมดแล้ว พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เซียวส่าก็ส่งสหายคนงานทั้งหมดออกไป เพื่อแจ้งมาตรการลงโทษใหม่ให้แก่ผู้อยู่อาศัยและพ่อค้าแม่ค้าที่ยังไม่ได้ชำระค่าปรับ

คราวนี้ทุกคนไม่กล้ารอดูท่าทีอีกต่อไป พากันร้องห่มร้องไห้กอดเงินมาจ่ายค่าปรับที่สาขาด้วยตนเองกันยกใหญ่ โดนปรับเงินไปตั้งมากมายขนาดนี้ จะไม่ให้เสียใจจนร้องไห้ได้อย่างไรเล่า?

เนื่องจากจำนวนคนมีมากจนเกินไป ลานกว้างของสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาดจึงแทบจะระเบิด ท้ายที่สุดก็ต้องให้เซียวส่าออกโรง สั่งให้คนเหล่านี้เข้าคิวตามลำดับก่อนหลัง ถึงจะสามารถควบคุมความสงบเรียบร้อยของสถานที่เอาไว้ได้

แถวของคนที่มาจ่ายค่าปรับยาวเหยียดตั้งแต่สาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาดลามไปจนถึงถนนบนเขาชั้นที่สี่ ฝูงชนที่มารวมตัวกันต่อคิวยาวเหยียดจนมองไม่เห็นหางแถว ดูแล้วช่างเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่อลังการตระการตา

ทว่าคนเหล่านี้ล้วนมีสีหน้าอมทุกข์ บางคนถึงขั้นแอบปาดน้ำตา หากใครไม่รู้เรื่องคงคิดว่านี่เป็นฝูงชนผู้ประสบภัยที่กำลังเข้าคิวรอรับเงินช่วยเหลืออยู่เป็นแน่