บทที่ 50 พลังทำลายล้างผู้คนช่างร้ายกาจยิ่งนัก

รอจนกระทั่งสถานการณ์ในพื้นที่กลับสู่ความสงบเรียบร้อย เซียวส่าก็ยกเก้าอี้ไปนั่งจิบชาใต้ร่มไม้ด้านนอกลานกว้าง แม่ถั่วงอกเอาใจใส่อย่างยิ่งด้วยการนำพัดใบปาล์มขนาดใหญ่ที่เอามาจากบ้านมาช่วยพัดคลายร้อนให้เขา ส่วนคนอื่นๆ ล้วนยุ่งอยู่กับการช่วยเก็บเงินภายใต้การจัดการและควบคุมของหงเยี่ยน

หลังจากได้เห็นชั้นเชิงอันร้ายกาจของเซียวส่าด้วยตาตนเอง แม่ถั่วงอกก็ยอมศิโรราบให้แก่เขาอย่างสิ้นเชิง ไม่กล้าทำตัวเป็นปรปักษ์กับเขาอีกต่อไป

เซียวส่าที่เพิ่งจะได้สาวใช้มาหมาดๆ รู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องเป็นอย่างยิ่ง เขานั่งไขว่ห้างจิบชาไปพลาง คอยสอดส่องฝูงชนที่กำลังเข้าคิวไปพลาง ขอเพียงเห็นว่าใครกล้าแซงคิว เขาก็จะสวมรอยเป็นอันธพาลเอ่ยปากด่าทอทันที แม่ถั่วงอกที่กำลังพัดคลายร้อนให้เขาไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้มีสิ่งใดไม่เหมาะสม ทว่ากลับรู้สึกว่ามันเท่มากเสียด้วยซ้ำ

นางพัดลมไปพลาง อาศัยบารมีผู้อื่นมาข่มขู่ทำเป็นเก่งกาจ ใช้สายตาเหยียดหยามกวาดมองศิษย์ที่กำลังเข้าคิวจ่ายเงินไปพลาง ซ้ำยังมักจะเลียนแบบท่าทีหยิ่งยโสของเซียวส่า คอยเอ่ยปากด่าทอผู้ที่ไม่เคารพกฎระเบียบอย่างรุนแรงอยู่เป็นระยะ

เมื่อมีเซียวส่าคอยคุมสถานการณ์อยู่ บรรดาศิษย์รุ่นที่สี่เหล่านี้ต่างก็กล้าเพียงแค่โกรธแค้นในใจแต่ไม่กล้าเอ่ยปากต่อต้านพฤติกรรมอันเลวร้ายของแม่ถั่วงอก สิ่งนี้ช่วยเติมเต็มความทะนงตนของแม่ถั่วงอกได้อย่างมหาศาล ทำให้นางตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าวันข้างหน้าจะคอยติดตามรับใช้เซียวส่าต่อไป

เมื่อถึงเวลาเที่ยงวัน คิวที่ยาวเหยียดในที่สุดก็หายไป เซียวส่าสั่งให้ทุกคนไปกินมื้อเที่ยงกันก่อน รอจนกินอิ่มแล้ว เขาถึงค่อยสั่งให้หงเยี่ยนพาทุกคนไปสรุปผลงาน

ผ่านไปราวสองเค่อ ในที่สุดผลงานก็ถูกสรุปออกมา: การลงโทษในครั้งนี้มียอดค่าปรับสูงถึงหนึ่งหมื่นหกพันห้าร้อยตำลึงเงิน จนถึงปัจจุบันสามารถเก็บค่าปรับมาได้แล้วหนึ่งหมื่นหกพันสี่ร้อยแปดสิบตำลึงเงิน ส่วนหนึ่งในนั้นเป็นการนำสิ่งของมาหักล้าง ส่วนค่าปรับที่ยังเก็บไม่ได้มีเพียงยี่สิบตำลึงเงินเท่านั้น

หงเยี่ยนนำผลสรุปสุดท้ายมาให้เซียวส่าดูด้วยสีหน้าตื่นเต้นยินดี เอ่ยด้วยความตื่นเต้นอย่างผิดปกติ

"ศิษย์พี่ การกระทำของพวกเราในครั้งนี้เรียกได้ว่าสร้างผลงานได้อย่างงดงามเลยทีเดียว คิดไม่ถึงว่าจะเก็บเงินมาได้มากมายขนาดนี้!"

แม้ในใจเซียวส่าจะรู้สึกดีใจมากเช่นกัน ทว่าภายนอกกลับแสร้งทำเป็นนิ่งเฉยราวกับไม่แยแสต่อเกียรติยศหรือคำติเตียน เขาพยักหน้าเล็กน้อย

"อืม ก็พอใช้ได้"

หงเยี่ยนรีบส่งกระดาษอีกแผ่นให้เซียวส่า พลางรายงาน

"บนนี้คือรายชื่อผู้อยู่อาศัยและพ่อค้าแม่ค้าที่ยังไม่ได้ชำระค่าปรับ พวกเขายังค้างชำระอยู่อีกยี่สิบตำลึงเงิน"

สีหน้าของเซียวส่าพลันทะมึนลง เขาแค่นเสียงเย็น

"คนพวกนี้ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าจริงๆ ข้าอยากจะรู้สิว่าใครกันที่กินดีหมีหัวใจเสือ ถึงได้กล้าไม่ให้ความร่วมมือกับการทำงานของพวกเรา!"

แม่ถั่วงอกที่อยู่ด้านข้างก็ชูหมัดเล็กๆ ขึ้นมาแกว่งไปมา เผยสีหน้าดุดันเอาเรื่องพลางเอ่ยเสริม

"หากใครกล้าไม่ให้ความร่วมมือกับการทำงานของพวกเรา พวกเราก็จะซัดมันให้ตาย!"

คำว่า 'ซัดให้ตาย' เป็นคำที่แม่ถั่วงอกเรียนรู้มาจากเซียวส่า แม้นางจะเพิ่งติดตามเซียวส่ามาได้เพียงวันครึ่ง แต่ก็ยังเรียนรู้คำศัพท์ใหม่ๆ จากเซียวส่ามาได้ไม่น้อย ตัวอย่างเช่น 'ซัดมันให้ตาย' ก็เป็นหนึ่งในนั้น

แม่ถั่วงอกก็นับว่าเป็นสาวงามตัวน้อยที่หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราและร่าเริงสดใสคนหนึ่ง ผลปรากฏว่ากลับถูกเซียวส่าสั่งสอนจนกลายเป็นหญิงร้ายกาจที่พ่นแต่คำหยาบคายและทำตัวกำเริบเสิบสาน จากจุดนี้ย่อมเห็นได้ชัดว่าพลังทำลายล้างผู้คนของเซียวส่านั้นช่างร้ายกาจและทรงพลังยิ่งนัก

ยามนี้เซียวส่าไม่เพียงแต่จะไม่รังเกียจแม่ถั่วงอก ทว่ากลับรู้สึกชื่นชมนางอยู่บ้าง สาเหตุหลักเป็นเพราะเด็กเมื่อวานซืนคนนี้มีสายตาแหลมคมรู้กาลเทศะ พอเขาหิวน้ำ นางก็ไปชงชามาให้โดยไม่ต้องรอให้สั่ง พอเขาเหนื่อย นางก็รู้ใจไปยกเก้าอี้มาให้นั่ง พอเขาร้อน นางก็จะคอยพัดลมคลายร้อนให้

ที่สำคัญที่สุดก็คือ เด็กเมื่อวานซืนคนนี้เข้าใจในศาสตร์แห่งการเป็นลูกคู่เป็นอย่างดี เมื่อมีเรื่องเกิดขึ้น นางมักจะเป็นคนแรกที่เอ่ยปากช่วยพูด บางครั้งยังช่วยเขารับบทเป็นคนเลวอีกด้วย สาวใช้ที่รู้ความเช่นนี้—เอ้ย ไม่ใช่สิ สาวน้อยที่รู้ความเช่นนี้ ใครเล่าจะไม่ชอบ?

หากไม่ใช่เพราะรู้เบื้องหลังอันยิ่งใหญ่ของแม่ถั่วงอกแล้ว เซียวส่าคงคิดว่านางเกิดมาเพื่อเป็นสาวใช้จริงๆ มิฉะนั้นนางจะรู้ใจและคาดเดาความต้องการของเขาได้อย่างแม่นยำถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? แล้วจะมีจิตวิญญาณแห่งการบริการที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้อย่างไร?

นอกจากนี้ ท่าทีเลียนแบบคำพูดแบบนกแก้วนกขุนทองของแม่ถั่วงอกก็ทำให้เซียวส่ารู้สึกปลาบปลื้มใจไม่น้อย ทุกครั้งที่นางพูดคำศัพท์ใหม่ๆ ที่เรียนรู้มาจากเขา มันก็ทำให้เซียวส่ารู้สึกถึงความผูกพันคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

ในเวลานี้ พอได้ยินแม่ถั่วงอกพูดคำว่า 'ซัดมันให้ตาย' ออกมา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเซียวส่าอย่างไม่รู้ตัว ทว่าเมื่อเขามองเห็นเนื้อหาบนรายชื่ออย่างชัดเจน รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างไปในทันที จากนั้นก็ขมวดคิ้วจมลงสู่ห้วงความคิด

บนรายชื่อได้บันทึกชื่อของผู้อยู่อาศัยสี่คน พ่อค้าแม่ค้าหนึ่งราย และหน่วยงานอีกหนึ่งแห่ง ซ้ำความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ไม่ธรรมดาเลย

ผู้อยู่อาศัยทั้งสี่คนได้แก่ ลวี่เอ๋อ ลวี่เหมย จื่อเซวียน และโย่วผิง ในจำนวนนี้ ลวี่เอ๋อและลวี่เหมยเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ทั้งสองคนรับหน้าที่เป็นผู้ดูแลและรองผู้ดูแลของสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่านตามลำดับ

ส่วนจื่อเซวียนและโย่วผิงก็เป็นผู้จัดการของสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่าน ทั้งสี่คนนี้เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องที่ถูกคัดออกจากการเป็นศิษย์รุ่นที่สามมาพร้อมกันในปีนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสนิทสนมกันมาก

พ่อค้าแม่ค้ารายนี้มีชื่อว่า 'ร้านซาลาเปาเฉินจี้' เถ้าแก่ของร้านซาลาเปาเฉินจี้ก็คือบิดาแท้ๆ ของลวี่เอ๋อและลวี่เหมย อาจเป็นเพราะอาหารของหอซ่างซ่านนั้นรสชาติแย่จนเกินจะทน ประกอบกับทัศนคติในการบริการก็ย่ำแย่จนหาดีไม่ได้ ดังนั้นกิจการร้านซาลาเปาเฉินจี้ที่อยู่ข้างๆ จึงขายดีเป็นเทน้ำเทท่า สามารถทำกำไรได้ไม่น้อยในแต่ละวัน

หากพูดกันตามตรง ซาลาเปาของร้านเฉินจี้นั้นรสชาติดีมาก มื้อเช้าและมื้อเที่ยงของเซียวส่าตลอดหลายวันมานี้โดยพื้นฐานแล้วล้วนต้องพึ่งพาร้านซาลาเปาเฉินจี้ทั้งสิ้น

ในตอนแรกเซียวส่าไม่รู้ถึงภูมิหลังความสัมพันธ์ของร้านซาลาเปาเฉินจี้เลย ต่อมาหงเยี่ยนบังเอิญพูดถึง เขาถึงเพิ่งจะรู้ว่าเถ้าแก่ของร้านซาลาเปานี้คือบิดาแท้ๆ ของลวี่เอ๋อและลวี่เหมยนี่เอง หลังจากทราบข่าวนี้ เซียวส่ายังเคยคิดอกุศลคาดเดาไปว่า: การที่อาหารของสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่านรสชาติแย่ถึงเพียงนี้ เป็นเพราะพี่น้องสองสาวลวี่เอ๋อและลวี่เหมยจงใจทำเช่นนั้นหรือเปล่า? ที่พวกนางทำเช่นนี้ก็เพื่อช่วยเรียกลูกค้าให้ร้านของบิดาแท้ๆ ตัวเองใช่หรือไม่?

ส่วนหน่วยงานที่เหลืออยู่เป็นแห่งสุดท้ายนั้น ก็คือสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่าน

ในเมื่อหอซ่างซ่านได้มาตั้งสาขาอยู่บนเขาชั้นที่ห้า ดังนั้นสาขาแห่งนี้ก็ย่อมมีหน้าที่ในการรักษาความสะอาดของสภาพแวดล้อมบนเขาชั้นที่ห้าเช่นกัน เซียวส่ารู้สึกชื่นชมการกระทำของสหายคนงานที่ไม่เกรงกลัวอำนาจมืด และกล้าบันทึกพฤติกรรมการทำผิดกฎของอีกฝ่ายตามความเป็นจริง

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่หอซ่างซ่านก็คือหอซ่างซ่าน เซียวส่าย่อมไม่อาจปฏิบัติต่อที่แห่งนั้นเหมือนเป็นพ่อค้าแม่ค้าทั่วไปได้ มิฉะนั้นหากใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดกับที่นั่นจริงๆ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง พังร้าน ปิดประตู ตัดน้ำ ตัดไฟ เป็นต้น นี่จะต้องกลายเป็นปัญหาใหญ่ระดับชาติอย่างแน่นอน

หอซ่างซ่านคือโรงอาหารที่ให้กินฟรีสำหรับผู้อยู่อาศัยทุกคนบนเขาชั้นที่ห้า ต่อให้อาหารที่นี่จะรสชาติแย่แค่ไหน หรือทัศนคติในการบริการจะย่ำแย่เพียงใด ก็ไม่อาจปฏิเสธถึงความสำคัญของมันได้เลย

การที่เซียวส่ากล้าเรียกเก็บค่าปรับจากผู้อยู่อาศัยที่ทำผิดกฎ ก็เพราะต่อให้เขาจะริบเงินเก็บของผู้อยู่อาศัยไปจนหมด คนเหล่านี้ก็ยังสามารถไปกินข้าวฟรีที่หอซ่างซ่านได้ โดยไม่ต้องทนหิวโหย หากเขาริบเงินทุกคนไปจนหมดเสียก่อน แล้วค่อยไปลงมือกับสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่านเพื่อตัดเสบียงอาหารของคนเหล่านี้ล่ะก็ นี่ย่อมเทียบเท่ากับการไม่เหลือทางรอดให้ใครเลย

เดิมทีสิ่งที่เขาทำอยู่ในตอนนี้ก็ทำให้ผู้อยู่อาศัยบนเขาชั้นที่ห้าไม่พอใจมากพออยู่แล้ว หากไปเติมเชื้อไฟเข้าไปอีกด้วยมาตรการที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เกรงว่าแม้แต่ผู้อาวุโสหงเยี่ยและนักพรตชิงซงก็คงจะไม่สนับสนุนเขาอีกต่อไป ถึงเวลานั้นจุดจบของเขาย่อมคาดเดาได้ไม่ยากเลย