บทที่ 52 ร้านอาหารเครือข่าย

ในที่สุดหงเยี่ยนก็ดึงสติกลับมาได้บ้าง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "ศิษย์พี่ แม้ว่าพวกเราเพิ่งจะเก็บเงินมาได้หมื่นกว่าตำลึง แต่เงินเหล่านี้ล้วนเป็นของสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาด จะนำไปเปิดร้านอาหารตามอำเภอใจไม่ได้นะ มิฉะนั้นหากสำนักงานใหญ่เอาผิดขึ้นมา พวกเราจะทำอย่างไรกันเล่า?"

เซียวส่าหัวเราะฮ่าๆ "ศิษย์น้องคิดมากไปแล้ว ข้าจะเอาเงินหลวงมาทำธุรกิจได้อย่างไร? เจ้าวางใจได้ เงินก้อนนี้ข้าจะควักเนื้อจ่ายเอง รับรองว่าจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้ศิษย์น้องอย่างแน่นอน"

หงเยี่ยนถึงค่อยเบาใจลงมาบ้าง นางเอ่ยถามต่อ "การเปิดร้านอาหารย่อมต้องใช้เงินไม่ใช่น้อยๆ แม้ศิษย์พี่จะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะเพียงพอ ยิ่งไปกว่านั้น หากร้านอาหารเปิดใหม่นี้ไปแย่งลูกค้าจนสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่านต้องพังพินาศจริงๆ สำนักงานใหญ่ของหอซ่างซ่านจะยอมหรือ? หากพวกเขาออกหน้ามาแทรกแซง เงินก้อนโตที่ท่านลงทุนไปจะไม่สูญเปล่าหรอกหรือ?"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็หัวเราะพลางยกนิ้วโป้งให้ "สมกับเป็นศิษย์น้องหงเยี่ยนผู้ฉลาดหลักแหลม ปราดเดียวก็คิดถึงปัญหาสำคัญได้มากมายถึงเพียงนี้ ในเมื่อในใจเจ้ามีข้อสงสัย ข้าก็จะอธิบายให้ฟังทีละข้อก็แล้วกัน อันดับแรกพวกเรามาคุยเรื่องจำนวนเงินลงทุนกันก่อน... การลงทุน ก็คือการนำเงินไปต่อเงินนั่นแหละ"

หลังจากเซียวส่าอธิบายคำศัพท์ใหม่ของโลกเซียนหยวนอย่างคำว่าลงทุนจบ เขาก็กล่าวต่อ "ร้านอาหารแห่งนี้ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะสร้างให้ใหญ่โตหรูหรา ซ้ำยังไม่คิดจะสร้างเป็นเรือนอย่างเป็นทางการด้วย แค่สร้างเพิงพักสักสามสิบกว่าหลัง จากนั้นก็ใช้แผ่นไม้มาประกอบเป็นโต๊ะอาหารและม้านั่งยาวแบบง่ายๆ ก็พอแล้ว ศิษย์น้องลองคำนวณดูสิว่าการทำเช่นนี้จะใช้เงินสักกี่ตำลึงเชียว?"

หงเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามต่อด้วยสีหน้าลังเล "ศิษย์พี่ไม่ได้บอกว่าจะเปิดร้านอาหารหรอกหรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนั้น แล้วท่านจะสร้างเพิงพักไปทำไมล่ะ?"

เซียวส่าอธิบาย "ข้าอยากจะเปิดร้านอาหารในรูปแบบของเพิงขายอาหารว่าง เพิงพักสามสิบกว่าหลังก็เท่ากับร้านอาหารเล็กๆ สามสิบกว่าแห่ง โดยจะตั้งกระจายอยู่ในพื้นที่ต่างๆ ของเขาชั้นที่ห้า เพื่อเป็นการประหยัดเงิน โต๊ะเก้าอี้ก็ไม่จำเป็นต้องซื้อหา แค่ใช้แผ่นไม้มาประกอบเป็นโต๊ะอาหารและม้านั่งยาวแบบง่ายๆ ก็พอ คราวนี้เจ้าคงจะเข้าใจความหมายของข้าแล้วกระมัง?"

ผ่านการอธิบายของเซียวส่า ในที่สุดหงเยี่ยนก็เข้าใจแจ่มแจ้ง นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "ศิษย์พี่ นี่มันเห็นได้ชัดว่าท่านคิดจะเปิดร้านอาหารแบบเพิงพักเรียบง่ายสามสิบกว่าแห่ง ไม่เหมือนกับที่ท่านบอกก่อนหน้านี้ว่าจะเปิดร้านอาหารแค่แห่งเดียวนี่นา"

เซียวส่าหัวเราะหึๆ "ร้านอาหารสามสิบกว่าแห่งนี้ล้วนใช้ชื่อเดียวกันหมด ย่อมนับว่าเป็นร้านอาหารแห่งเดียวกันได้ ข้าเรียกสิ่งนี้ว่ารูปแบบร้านอาหารเครือข่าย ศิษย์น้องลองคิดดูให้ดีสิ การจัดสรรเช่นนี้สามารถประหยัดต้นทุนไปได้มหาศาลเลยไม่ใช่หรือ? ซ้ำยังเป็นการอำนวยความสะดวกให้แก่ศิษย์น้องทั้งหลายที่อาศัยอยู่ตามจุดต่างๆ ในเขาชั้นที่ห้าได้อย่างสูงสุดอีกด้วย จากนั้นขอเพียงพวกเราต้อนรับขับสู้ลูกค้าด้วยรอยยิ้ม รสชาติอาหารก็ดีกว่าหอซ่างซ่าน เจ้าคิดว่าสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่านวันข้างหน้าจะยังมีลูกค้าอีกหรือ?"

หงเยี่ยนเอ่ยชมเชยมันสมองทางธุรกิจอันน่าทึ่งของเซียวส่าไม่ขาดปาก "ศิษย์พี่ช่างเปี่ยมด้วยพรสวรรค์จริงๆ หากทำเช่นนี้จริง เกรงว่าสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่านวันข้างหน้าคงเงียบเหงาจนแทบจะจับนกกระจอกหน้าประตูได้เลยกระมัง!"

เซียวส่าหัวเราะหึๆ "นี่ไม่ตรงกับจุดประสงค์ของพวกเราพอดีหรอกหรือ? หากคนจากสำนักงานใหญ่ของหอซ่างซ่านมาเอาเรื่อง ร้านอาหารเครือข่ายแบบเรียบง่ายสามสิบกว่าแห่งนั้นจะถูกรื้อก็รื้อไปเถอะ พวกเราก็ไม่ได้สูญเสียเงินทองไปเท่าใดนัก ไม่เพียงเท่านั้น การกระทำเช่นนี้ของสำนักงานใหญ่หอซ่างซ่านย่อมต้องก่อให้เกิดความไม่พอใจและเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากทุกคนอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นก็มาดูกันว่าพวกเขาจะหาทางลงอย่างไร!"

ผู้คนมากมายบนภูเขาจื่ออวิ๋น แทบจะไม่มีใครเลยที่ไม่เกลียดชังหอซ่างซ่าน หอซ่างซ่านอาศัยรสชาติอาหารที่ย่ำแย่สุดทน ผนวกกับทัศนคติในการบริการที่เลวร้ายสุดขีด สร้างชื่อเสียงอันเน่าเหม็นที่ถูกผู้คนก่นด่าไม่ขาดปากบนภูเขาจื่ออวิ๋น หากไม่ใช่เพราะทุกคนขี้เกียจเสียเวลาลงไปกินข้าวที่เชิงเขา เกรงว่าหอซ่างซ่านคงต้องปิดกิจการไปตั้งนานแล้ว

เซียวส่าต้องการใช้โอกาสนี้สั่งสอนหอซ่างซ่านอย่างหนัก เพื่อให้พวกเขาทบทวนปัญหามากมายที่ซุกซ่อนอยู่ในหน่วยงานของตนเอง หากพวกเขายังคงยืนกรานที่จะไม่แก้ไขปัญหาเหล่านี้ และเตรียมจะดื้อรั้นให้ถึงที่สุด เซียวส่าก็ไม่รังเกียจที่จะดื้อรั้นกับพวกเขาให้ถึงที่สุดเช่นกัน

เขาคิดมาถึงตรงนี้ก็เปลี่ยนเรื่อง "ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องรื้อร้านอาหารเครือข่ายตามความต้องการของพวกเขาเสมอไป ต้องรู้ไว้นะว่า หอทำความสะอาดของพวกเราต่างหากที่เป็นหน่วยงานอนุมัติการวางผังและสิทธิ์การใช้ที่ดินของทั่วทั้งภูเขาจื่ออวิ๋น ขอเพียงพวกเราไม่สนใจข้อเรียกร้องอันไร้เหตุผลของหอซ่างซ่าน แล้วพวกเขาจะทำอะไรพวกเราได้?"

เซียวส่าไม่ได้พูดจาเหลวไหล หอทำความสะอาดมีอำนาจสองประการดังที่เขาเพิ่งกล่าวไปจริงๆ

ยกตัวอย่างเช่น หากมีคนต้องการสร้างเรือนสักหลังบนภูเขาจื่ออวิ๋น เขาผู้นั้นก็จำเป็นต้องยื่นคำร้องต่อหอทำความสะอาดเสียก่อน รอจนกระทั่งคำร้องได้รับการอนุมัติ เรือนหลังนี้จึงจะสามารถเริ่มการก่อสร้างได้ เรือนจื่ออวิ๋นที่อาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นพักอาศัยอยู่ ก็ถูกสร้างขึ้นตามขั้นตอนนี้นี่เอง

เซียวส่าลอบคิดในใจ: ผู้นำของหอทำความสะอาดช่างไร้สมองเสียจริง ทั้งที่ในมือก็กุมอำนาจอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้เอาไว้แท้ๆ แต่พวกท่านกลับมองข้ามมันไป ทำหน้าที่เพียงแค่จัดสรรให้คนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย และคนพิการไปกวาดถนน ปล่อยให้โรงอาหารเครือข่ายอย่างหอซ่างซ่านกล้าขึ้นมาขี่คอขี้รดหัวพวกท่านได้ โชคดีนะที่บิดาแอบหนีเข้าเมืองจากโลกมนุษย์มาที่นี่ แถมยังบังเอิญถูกส่งมาใช้แรงงานดัดนิสัยที่หอทำความสะอาดของพวกท่านพอดี มิฉะนั้นไม่แน่ว่าพวกท่านอาจจะต้องถูกคนอื่นขี่คอขี้รดหัวไปชั่วลูกชั่วหลานเลยก็ได้

หงเยี่ยนรู้สึกกังวลต่อความดื้อรั้นของเซียวส่าเป็นอย่างยิ่ง "ที่พูดมาก็ถูก แต่หัวหน้าหอซ่างซ่านคือผู้อาวุโสเหวินหยวนนะ คนผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะไปตอแยได้ง่ายๆ หากเขาออกโรงมาจัดการด้วยตนเอง พวกเราต้านทานไม่ไหวแน่ๆ"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็เบ้ปากด้วยความดูแคลน "ผู้อาวุโสเหวินหยวนแล้วอย่างไรล่ะ เขาจะยังกล้าทำตัวไร้เหตุผลอีกหรือ? ขอเพียงพวกเรามีเหตุผลรองรับ จะไปกลัวเขาทำไม?"

เซียวส่าไม่ได้รู้เรื่องราวของผู้อาวุโสเหวินหยวนมากนัก จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "ผู้อาวุโสเหวินหยวนเก่งกาจมากเลยหรือ?"

หงเยี่ยนพยักหน้าอย่างแรง เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "ย่อมต้องเก่งกาจมากอยู่แล้ว ตอนนี้เขาเป็นถึงผู้บำเพ็ญเพียรระดับปรมาจารย์ขั้นสูง ขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะสำเร็จเป็นเซียนแล้ว ว่ากันว่าในปีนั้นผู้อาวุโสเหวินหยวนมีความหวังอย่างยิ่งที่จะได้ขึ้นเป็นเจ้าสำนักจื่ออวิ๋นของพวกเรา แต่ต่อมาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องอันใด ในที่สุดตำแหน่งเจ้าสำนักก็ถูกปรมาจารย์หงอู่แย่งชิงไป เพื่อเป็นการปลอบใจผู้อาวุโสเหวินหยวน ปรมาจารย์หงอู่จึงมอบหมายให้เขาดูแลหอซ่างซ่านซึ่งเป็นหน่วยงานที่ร่ำรวยจนน้ำมันไหลเยิ้มนี้ กระทั่งอดีตเจ้าสำนักก็ยังต้องเอาอกเอาใจเขา ท่านว่าเขาเก่งกาจหรือไม่ล่ะ?"

ปรมาจารย์หงอู่คือบิดาแท้ๆ ของอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋น เพราะความสัมพันธ์กับอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋น เซียวส่าจึงค่อนข้างรู้เรื่องราวของปรมาจารย์หงอู่ดีอยู่บ้าง คนผู้นี้มีชื่อเสียงในสำนักจื่ออวิ๋นดีมาก ระดับการบำเพ็ญเพียรส่วนตัวก็ล้ำลึกสุดหยั่งคาด เรียกได้ว่าได้รับความเคารพรักจากเหล่าศิษย์ในสำนักอย่างล้นหลาม ยามนี้พอได้ยินว่ากระทั่งยอดคนอย่างปรมาจารย์หงอู่ก็ยังต้องเอาใจผู้อาวุโสเหวินหยวน เซียวส่าก็รู้สึกกดดันราวกับถูกภูเขาทับถมทันที

เขากลอกตาไปมาเพื่อชั่งน้ำหนักอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยปาก "พวกเราทำตามแผนที่วางไว้ไปก่อน หากถึงเวลานั้นผู้อาวุโสเหวินหยวนไม่ออกโรง พวกเราก็ซัดมันต่อไป แต่ถ้าเขาออกโรงมา พวกเราค่อยรับมือตามสถานการณ์จริงก็แล้วกัน"

อาจื่อรีบสนับสนุนทันที "ข้าเห็นด้วยกับความคิดของศิษย์พี่"

หงเยี่ยนเห็นดังนั้นก็ไม่อาจเอ่ยเกลี้ยกล่อมได้อีก ทำได้เพียงพยักหน้าตกลง