บทที่ 53 สบตาก็รู้ใจ เจ้าคือคนที่เข้าใจข้า

หลังจากเปิดเผย 'แผนปฏิบัติการซัดพวกมันให้ตาย' ออกมาจนหมดเปลือกแล้ว เซียวส่าก็กล่าวต่อว่า

"พวกเราไม่เพียงแต่จะต้องดำเนิน 'แผนปฏิบัติการซัดพวกมันให้ตาย' ให้ดีเท่านั้น ในขณะเดียวกันก็ต้องไม่ลืมงานหลักด้วย เงินที่เก็บมาได้ในครั้งนี้ ให้นำมาแบ่งให้ทุกคนหนึ่งส่วนตามที่ตกลงกันไว้ก่อน ส่วนเงินที่เหลือข้าเตรียมจะนำไปสร้างศาลาพักร้อน สวนดอกไม้ ลานพักผ่อนหย่อนใจ และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ นอกจากนี้ยังต้องเปลี่ยนถนนดินบนเขาชั้นที่ห้าที่มีอยู่ทั้งหมดให้เป็นถนนหินกรวด งานพวกนี้พวกเราสามคนไม่มีเวลาไปทำหรอก ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะให้หวังหมาจื่อกับเสี่ยวอู่นำทีมไปก่อสร้าง พวกเราแค่หาเวลาว่างไปคอยควบคุมดูแลก็พอแล้ว"

หงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยใบหน้าอยากรู้อยากเห็น

"เรื่องอื่นยังพอว่า แต่ไม่ทราบว่า 'ลานพักผ่อนหย่อนใจ' ที่ศิษย์พี่เพิ่งกล่าวถึงคืออะไรหรือ?"

เซียวส่าอธิบายด้วยรอยยิ้ม

"ก็ตามชื่อเลย ลานพักผ่อนหย่อนใจก็ย่อมต้องเป็นสถานที่สำหรับพักผ่อนและหาความบันเทิงน่ะสิ หน้าที่หลักก็คือเพื่อให้ศิษย์น้องบนเขาชั้นที่ห้าได้ผ่อนคลายร่างกายและจิตใจหลังจากบำเพ็ญเพียร เมื่อพิจารณาจากจำนวนผู้อยู่อาศัยบนเขาชั้นที่ห้าที่มีอยู่มากมาย ดังนั้นจำนวนลานพักผ่อนหย่อนใจจึงจะน้อยไม่ได้ ทางที่ดีควรสร้างให้มากหน่อย พื้นที่ก็พยายามทำให้กว้างขวางเข้าไว้ แบบแปลนและรายละเอียดต่างๆ ข้าได้เตรียมไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว ประเดี๋ยวเจ้าเอาไปให้หวังหมาจื่อกับเสี่ยวอู่ ให้พวกเขาก่อสร้างตามแบบแปลนนี้ก็พอ"

ระหว่างที่พูด เซียวส่าก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากถุงเฉียนคุน บนกระดาษแผ่นนี้ได้วาดโครงสร้างของลานพักผ่อนหย่อนใจเอาไว้ มองปราดเดียวก็เข้าใจได้ทันที

เซียวส่าจงใจทำเครื่องหมายไว้ตามทางเข้าออกต่างๆ ของลานกว้าง โดยกำชับให้ทีมก่อสร้างสร้างป้ายหินขึ้นในบริเวณที่ทำเครื่องหมายไว้ ป้ายหินเหล่านี้คือสถานที่ที่เซียวส่าเตรียมไว้ใช้สำหรับประกาศข้อมูลข่าวสารต่างๆ ในวันข้างหน้า เปรียบเสมือนป้ายประกาศข่าวสารบนโลกมนุษย์นั่นเอง

เซียวส่าผู้มาจากโลกมนุษย์ตระหนักดีถึงความทรงพลังของกระแสสังคม ขอเพียงเขาสามารถควบคุมกระแสสังคมเอาไว้ได้ เช่นนั้นวันข้างหน้าต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับคนดุดันอย่างผู้อาวุโสเหวินหยวน เขาก็ใช่ว่าจะต้องยอมพ่ายแพ้อย่างราบคาบเสียหน่อย

นอกจากป้ายหินสำหรับประกาศข่าวสารแล้ว เซียวส่ายังกำชับให้ทีมก่อสร้างสร้างกระดานหก ชิงช้า และม้าหมุนไม้อีกนับสิบเครื่องในแต่ละลานกว้าง เพื่ออำนวยความสะดวกให้ทุกคนได้มาหาความบันเทิง

หงเยี่ยนยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกน่าสนใจ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมเชย

"ความคิดดีๆ เช่นนี้ศิษย์พี่ก็ยังคิดออกมาได้ ศิษย์พี่ช่างเปี่ยมด้วยพรสวรรค์จริงๆ!"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็เบ้ปาก ลอบคิดในใจ

เจ้าเปลี่ยนคำชมเขาหน่อยไม่ได้หรือไง? ทุกครั้งที่ชมเขาก็เอาแต่พูดว่า ศิษย์พี่ช่างเปี่ยมด้วยพรสวรรค์จริงๆ ซ้ำไปซ้ำมา ข้าฟังจนเอียนไปหมดแล้วเนี่ย

เซียวส่ายิ้มอย่างถ่อมตนทว่าในใจกลับลำพอง

"ศิษย์น้องชมเกินไปแล้ว สำหรับแผนการก่อสร้างสวนดอกไม้และศาลาพักร้อน โดยส่วนตัวข้าขอเสนอว่าทางที่ดีควรสร้างไว้ข้างลานพักผ่อนหย่อนใจ หากสามารถทำให้กลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกันได้ย่อมดีที่สุด แต่ข้าไม่ค่อยเข้าใจศาสตร์แห่งการออกแบบสวนเท่าใดนัก รายละเอียดรูปธรรมคงต้องปล่อยให้ทีมก่อสร้างผู้มากประสบการณ์ไปขบคิดกันเอาเองเถิด"

เซียวส่าพูดถึงตรงนี้ก็กล่าวเสริม

"นอกจากนี้ ข้ายังอยากจะปลูกดอกไม้ใบหญ้าสวยๆ ไว้สองข้างทางเดินลงเขา ทุกๆ ระยะทางหนึ่งลี้จะต้องสร้างเก้าอี้หินหนึ่งตัว ทุกๆ ระยะทางสองลี้จะต้องสร้างศาลาหลบฝนหนึ่งหลัง ภายในศาลาจะต้องมีโต๊ะหินและม้านั่งหินให้ผู้คนได้พักพิงด้วย"

เนื่องจากคำสั่งของเซียวส่ามีค่อนข้างมาก หงเยี่ยนจึงหยิบกระดาษและพู่กันออกมาจากถุงเฉียนคุน แล้วจดบันทึกทีละข้อๆ จนครบ

หลังจากจดบันทึกเสร็จ หงเยี่ยนก็พยักหน้าเล็กน้อย

"ศิษย์พี่วางใจได้ ข้าจะไปกำชับหวังหมาจื่อกับเสี่ยวอู่ให้ชัดเจนเอง"

เซียวส่ายิ้มไปพลางลอบคิดในใจไปพลาง

หากโครงการสร้างผลงานเหล่านี้สำเร็จลุล่วง เกรงว่าผู้อยู่อาศัยบนเขาชั้นที่ห้าไม่เพียงแต่จะไม่ด่าทอข้า ทว่ากลับจะยกย่องชมเชยข้าขนานใหญ่เลยกระมัง? ถึงอย่างไรเงินค่าปรับของพวกเขาก็ถูกนำมาใช้เพื่อตัวพวกเขาเอง ข้าไม่ได้ยักยอกเงินมาเลยแม้แต่ครึ่งอีแปะ ชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และพึ่งพาได้อย่างข้า ย่อมคู่ควรแก่การยกย่องจากทุกคนอยู่แล้ว

เซียวส่าคิดมาถึงตรงนี้ก็ผุดลุกขึ้นยืน

"สิ่งที่ควรพูดข้าก็พูดไปหมดแล้ว พวกเรามาเข้าสู่ขั้นตอนต่อไปกันเถอะ"

อาจื่อและหงเยี่ยนขานรับอย่างพร้อมเพรียง แล้วเดินตามเซียวส่าออกมาที่ลานกว้าง

ทั้งสามคนเริ่มต้นด้วยการทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้ในตอนแรก นั่นคือการนำส่วนแบ่งค่าปรับที่สหายคนงานแต่ละคนควรจะได้รับมาแจกจ่ายให้ทุกคนต่อหน้า เรื่องที่ทั้งได้หน้าและช่วยเพิ่มความรู้สึกดีๆ ได้อย่างมหาศาลเช่นนี้ เซียวส่าย่อมไม่ยืมมือผู้อื่น แต่ลงมือทำด้วยตนเอง

สหายคนงานต่างตั้งตารอคอยรางวัลส่วนนี้มาตั้งนานแล้ว บางคนยังแอบกังวลว่าเซียวส่าจะตระบัดสัตย์ ไม่ยอมทำตามที่ตกลงกันไว้เสียด้วยซ้ำ ยามนี้พอเห็นเซียวส่านำส่วนแบ่งค่าปรับมาแจกจ่ายให้จริงๆ บนใบหน้าของทุกคนต่างก็เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

รางวัลส่วนนี้มียอดรวมทั้งสิ้นหนึ่งพันหกร้อยสี่สิบแปดตำลึงเงิน ถูกแจกจ่ายให้แก่คนงานทั้งสี่สิบสองคนไม่รวมเซียวส่าและหงเยี่ยน ต่อให้เป็นคนที่เขียนใบสั่งปรับได้น้อยที่สุด ก็ยังได้รับส่วนแบ่งรางวัลเกือบสามสิบตำลึงเงิน ส่วนคนที่เขียนใบสั่งปรับได้มากที่สุดยิ่งได้รับส่วนแบ่งรางวัลสูงถึงห้าสิบกว่าตำลึง

หอทำความสะอาดนับว่าเป็นหน่วยงานที่ยากจนและไร้อนาคตที่สุดในศูนย์กลางสำนักจื่ออวิ๋น คนงานแต่ละเดือนจะได้รับเบี้ยหวัดตายตัวเพียงสองตำลึงเงินเท่านั้น ยามนี้เพียงแค่พึ่งพาส่วนแบ่งจากค่าปรับ ก็ได้รับเงินมากกว่ารายได้ทั้งปีเสียอีก จึงไม่แปลกใจเลยที่ทุกคนจะมีความสุขกันถึงเพียงนี้

ทุกคนล้วนรู้ดีว่าใครเป็นคนช่วยพวกเขาหาเงินก้อนนี้มา ดังนั้นทุกคนที่ได้รับส่วนแบ่งรางวัลต่างก็โค้งคำนับขอบคุณเซียวส่าอย่างไม่ขาดสาย เซียวส่าเอาแต่พยักหน้ายิ้มรับ แสดงท่าทีถ่อมตนเป็นอย่างยิ่งว่านี่คือผลจากหยาดเหงื่อแรงกายที่พวกเจ้าสมควรได้รับ ตนเองก็แค่ทำตามข้อตกลงเท่านั้น ไม่คู่ควรให้ทุกคนมาขอบคุณถึงเพียงนี้หรอก

รูปแบบการทำงานของเซียวส่าที่ว่า 'ข้าเป็นคนคิดหาวิธี แต่ผลประโยชน์พวกเจ้าเอาไปแบ่งกัน' ทำให้ทุกคนนอกจากจะรู้สึกซาบซึ้งใจแล้ว ยังเกิดความเคารพเลื่อมใสในตัวเขาอย่างลึกซึ้งอีกด้วย ทุกคนต่างแอบตั้งปณิธานไว้ในใจว่า วันข้างหน้าจะต้องติดตามทำงานให้ศิษย์พี่สามต่อไปให้จงได้! เขาให้ทำอะไรพวกเราก็จะทำ! ต่อให้ต้องเผชิญกับความยากลำบากใหญ่หลวงเพียงใด พวกเราก็จะไม่มีวันถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว!

รอจนกระทั่งแจกจ่ายส่วนแบ่งรางวัลของอาจื่อเสร็จสิ้น เซียวส่าก็หยิบทองคำสามตำลึงออกมาจากถุงเฉียนคุนของตนเอง หัวเราะร่าทว่าในใจกลับกำลังหลั่งเลือดพลางกล่าว

"ตอนแรกข้าได้ประกาศไว้อย่างชัดเจนแล้วว่าจะมอบเงินรางวัลให้แก่สหายคนงานที่มีผลงานดีเด่น ตอนนี้ข้าก็จะทำตามที่ตกลงกันไว้ แจกจ่ายเงินรางวัลให้แก่คนงานดีเด่นก็แล้วกัน"

แม้ปากของเซียวส่าจะพูดเช่นนั้น ทว่าสายตากลับคอยชำเลืองมองอาจื่อและเงินในมือของนางอยู่ตลอดเวลา ในขณะเดียวกันเขาก็กรีดร้องอยู่ในใจ

เจ้าหัวไวมากไม่ใช่หรือ? หูตากว้างไกลมากไม่ใช่หรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมนังหนูอย่างเจ้าถึงไม่รีบออกโรงมาช่วยข้าหยุดยั้งความสูญเสียเสียทีล่ะ? บิดาทุ่มเทสติปัญญาและแรงกายอย่างสุดความสามารถ สิ้นเปลืองหยาดเหงื่อแรงกายไปตั้งมากมายเพื่อช่วยพวกเจ้ากอบโกยผลประโยชน์ก้อนโตขนาดนี้ ท้ายที่สุดนอกจากตัวเองจะไม่ได้ผลประโยชน์เลยสักอีแปะเดียว ยังต้องควักเนื้อจ่ายเองอีก แบบนี้ยังมีกฎเกณฑ์อยู่ไหม? ยังมีความยุติธรรมอยู่หรือเปล่า?

อาจื่อเป็นเด็กฉลาดมีไหวพริบจริงๆ นางมองความคิดของเซียวส่าออกได้ในทันที จึงรีบก้าวออกมาทำทีเป็นโกรธเคืองแทนพลางกล่าว

"ศิษย์พี่ซานเสียโปรดรอเดี๋ยวก่อน อาจื่อมีเรื่องจะพูด!"

เซียวส่าลอบส่งสายตาที่สื่อความหมายว่า 'ข้าหวังพึ่งเจ้าอยู่นะ' ไปให้นางอย่างแนบเนียน จากนั้นก็แสร้งทำเป็นสงสัยเอ่ยถาม

"ไม่ทราบว่าศิษย์น้องอาจื่อมีเรื่องอันใดจะพูดหรือ?"