บทที่ 56 วาสนาช่างอัศจรรย์สุดจะเอ่ย

ด้วยเหตุผลข้างต้น ผู้อยู่อาศัยและพ่อค้าแม่ค้าที่จ่ายค่าปรับแล้ว ตอนนี้ล้วนกำลังยุ่งอยู่กับการแก้ไขพฤติกรรมที่ทำผิดกฎด้วยตนเอง ส่วนบุคคลและหน่วยงานหัวแข็งที่ไม่ยอมเชื่อฟังเพียงไม่กี่ราย เซียวส่าได้เริ่มพุ่งเป้าไปที่พวกเขาแล้ว และผู้โชคร้ายรายแรกก็คือลวี่เอ๋อ ผู้ดูแลสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่าน

เซียวส่าเอามือไพล่หลังยืนคุมงานอยู่ในที่ร่ม เมื่อเห็นจุดที่ 'ไม่สมเหตุสมผล' เขาก็จะเอ่ยปาก 'ชี้แนะ' ทันที

"ราวแขวนผ้านั่นดูเหมือนจะเก่าไปหน่อยนะ พวกเราช่วยผู้ดูแลลวี่เอ๋อเปลี่ยนอันใหม่ให้ดีกว่า"

เซียวส่าเพิ่งจะกล่าวจบ ราวแขวนผ้าไม้ตัวนี้ก็ถูกผู้ติดตามใช้ค้อนทุบจนแหลกละเอียด

"อ่างล้างหน้านั่นถึงกับทุบไม่พัง คุณภาพดีไม่เบาเลยนี่ พวกเจ้าลองทุบเพิ่มอีกสักสองสามทีสิ ดูซิว่าขีดจำกัดความทนทานของมันอยู่ที่ตรงไหน?"

เซียวส่าเพิ่งจะกล่าวจบ อ่างล้างหน้าใบนี้ก็ถูกผู้ติดตามออกแรงสุดชีวิตฟาดค้อนใส่จนแตกกระจาย

"อ่างทองเหลืองใบนี้น่าจะเล็กไปหน่อย คงไม่ได้เป็นอ่างที่ผู้ดูแลลวี่เอ๋อเอาไว้ใช้ล้างก้นหรอกนะ? ของสกปรกโสมมเช่นนี้จะเก็บไว้ทำไม? เจาะรูให้ข้าสักสองสามรู วันข้างหน้าเหลือไว้ให้ผู้ดูแลลวี่เอ๋อปลูกดอกไม้ใบหญ้าก็แล้วกัน"

เซียวส่าเพิ่งจะกล่าวจบ อ่างทองเหลืองใบเล็กประณีตใบนี้ก็ถูกผู้ติดตามใช้สิ่วเจาะจนทะลุ

"เจ้าถามข้าว่าถังอาบน้ำใบใหญ่นี้ควรจัดการอย่างไร? แล้วเจ้าคิดว่าควรจัดการอย่างไรถึงจะถูกล่ะ? ในเมื่อเจ้ารู้สึกว่าถังอาบน้ำใบนี้ขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้า เจ้าก็ทุบมันทิ้งเสียสิ"

เซียวส่าเพิ่งจะกล่าวจบ ถังอาบน้ำหรูหราส่วนตัวของลวี่เอ๋อก็ถูกผู้ติดตามแกว่งมีดตัดฟืนฟันจนแหลกไม่มีชิ้นดี

ภายใต้ 'การชี้แนะอย่างตั้งใจ' ของเซียวส่า ห้องอาบน้ำที่ลวี่เอ๋อต่อเติมขึ้นมาไม่เพียงแต่จะถูกรื้อจนเละเทะ แม้แต่ของใช้ภายในห้องอาบน้ำก็ยังถูกทำลายจนพังพินาศไม่มีชิ้นดี ผู้ติดตามทั้งสามนำเศษซากไม้ที่เหลือจากการบังคับรื้อถอนมากองรวมกัน จากนั้นก็จุดไฟเผามันตรงนั้นเลย

เมื่อกองไฟลุกโชน เซียวส่าก็สัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาทันที เขาก้าวถอยหลังไปรวดเดียวสิบกว่าก้าว หลบเลี่ยงคลื่นความร้อนแล้วสั่งผู้ติดตามทั้งสาม

"เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด พวกเจ้าอย่ามัวแต่ดูไฟอยู่เลย รีบไปจัดการถอนทำลายสวนดอกไม้ส่วนตัวที่ผู้ดูแลลวี่เอ๋อแอบปลูกไว้ให้ราบคาบ ข้ามีข้อเรียกร้องต่อพวกเจ้าเพียงข้อเดียว นั่นก็คืออย่าปล่อยดอกไม้ใบหญ้าต้นไหนไปเด็ดขาด ต้องถอนรากถอนโคนให้สิ้นซาก"

ผู้ติดตามทั้งสามขานรับอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นก็กวัดแกว่งจอบและเคียว เริ่มถอนทำลายสวนดอกไม้ส่วนตัวสุดหรูที่ลวี่เอ๋อต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมา

ขณะที่เซียวส่ากำลังยืนคุมงานอยู่ใต้ร่มไม้ สายลมบนเขาก็พัดผ่านมาวูบหนึ่ง เซียวส่าเพิ่งจะอ้าปากเตรียมเอ่ยชมว่าช่างเย็นสบายเสียนี่กระไร ก็เห็นสิ่งของชิ้นหนึ่งปลิวหมุนคว้างตกลงมาตรงหน้าเขา

เซียวส่ายื่นมือออกไปคว้าสิ่งนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ เมื่อเพ่งตามองให้ชัด เขาก็ถึงกับชะงักงันไป

มีคำกล่าวไว้ว่าอย่างไรนะ—วาสนานั้นช่างอัศจรรย์สุดจะเอ่ย สิ่งที่ถูกลมพัดมาตกตรงหน้าเซียวส่า แล้วถูกเขาคว้าไว้ได้อย่างพอดิบพอดีนี้ กลับเป็นเอี๊ยมตัวหนึ่ง

เมื่อก่อนซานเสียก็เคยเก็บเอี๊ยมของอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นได้ด้วยวิธีนี้ มาบัดนี้เซียวส่ากลับเก็บเอี๊ยมได้อีกตัวด้วยวิธีเดียวกัน พูดไปแล้วมันช่างบังเอิญเสียจริงๆ

อึ้งไปได้ไม่นาน เซียวส่าก็อดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงเด็กออกมา

"ข้าเก็บเงินหนึ่งเฟินได้ริมถนน นำไปส่งให้คุณอาตำรวจ คุณอารับเงินไปแล้วพยักหน้าให้ ข้ากล่าวลาคุณอาด้วยความดีใจ~~~~"

เซียวส่าฮัมเพลงเด็กไปพลาง เก็บเอี๊ยมตัวนี้ลงในถุงเฉียนคุนหมายเลขหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติไปพลาง สีหน้าของเขาดูเรียบเฉย ไร้ซึ่งวี่แววของความขัดเขินเลยแม้แต่น้อย

ไม่ใช่ว่าเซียวส่าไม่อยาก (ไม่ใช่ไม่อยาก แต่ไม่เคยคิดเลยต่างหาก) คืนเอี๊ยมตัวนี้ให้เจ้าของ สาเหตุหลักเป็นเพราะเขาไม่รู้ (แสร้งทำเป็นไม่รู้) ว่าเจ้าของคือใคร

—ตอนนี้เซียวส่ายืนอยู่ข้างเรือนพักของลวี่เอ๋อ เรือนพักอีกหลังที่อยู่ใกล้ที่สุด (ของลวี่เหมย) ก็ยังอยู่ห่างออกไปเกือบห้าสิบก้าว เอี๊ยมตัวนี้ไม่ใช่ของลวี่เอ๋อแล้วจะเป็นของใครได้?

ต่อให้เป็นเช่นนั้นแล้วจะทำไมล่ะ? เซียวส่าก็จะแกล้งโง่ทั้งที่รู้แก่ใจนี่แหละ ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครเห็น แล้วใครจะมาว่าเขาได้เล่า?

สรุปแล้วในใจของเซียวส่าคิดเช่นนี้: เอี๊ยมอยู่ในมือ ข้าคือผู้ครองแผ่นดิน—เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ควรจะเป็น เอี๊ยมตกอยู่ในมือข้า ก็อย่าหวังว่าจะได้คืน! ก๊ากๆ!

เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าภาคภูมิใจเท่าใดนัก เพื่อหลีกเลี่ยงข้อสงสัย เซียวส่าจึงฮัมเพลงพลางเปลี่ยนไปยืนอยู่ใต้ต้นไม้อีกต้นเพื่อคุมงานต่อไป

ลวี่เอ๋อไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นฝั่งเรือนพักเลยแม้แต่น้อย ยามนี้นางกำลังเปิดศึกปะทะคารม (ด่าทอกันไปมา) อย่างดุเดือดกับอาจื่อ

ย้อนเวลากลับไปเมื่อหนึ่งเค่อก่อนหน้านี้ ขณะที่ลวี่เอ๋อกำลังสรุปบัญชีอยู่ที่สาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่าน จู่ๆ นางก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างร้อนรนของลวี่เหมยผู้เป็นน้องสาว

"ท่านพี่ ท่านรีบตามข้าไปดูเถอะ! ข้าได้ยินมาว่าร้านซาลาเปาของท่านพ่อถูกคนพังราบเป็นหน้ากลองแล้ว!"

ลวี่เอ๋อได้ยินดังนั้นก็เผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ นางอึ้งไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม

"เสี่ยวเหมย เมื่อ... เมื่อครู่นี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"

ลวี่เหมยคว้าแขนพี่สาวแล้วลากออกไปข้างนอก นางเดินไปพลางกล่าวซ้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ข้าบอกว่าร้านซาลาเปาของท่านพ่อถูกคนพังราบเป็นหน้ากลองแล้ว! พวกเรารีบไปดูกันเถอะ!"

คราวนี้ลวี่เอ๋อมั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด นางกัดฟันกรอดเอ่ยถาม

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นฝีมือใคร?"

ลวี่เหมยตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ได้ยินว่าเป็นฝีมือคนของหอทำความสะอาด! ไอ้พวกนั้นมันกำเริบเสิบสานจริงๆ กล้าพาคนมาก่อเหตุอุกอาจกลางวันแสกๆ! ข้าไม่มีวันปล่อยพวกมันไปแน่!"

เมื่อลวี่เอ๋อได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงแผนการปรับปรุงแก้ไขอะไรนั่นที่ทำให้เขาชั้นที่ห้าวุ่นวายไปหมดในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ในใจพลันรู้สึกโกรธแค้นยิ่งนัก: คนของหอทำความสะอาดคงลงมือกับร้านซาลาเปาของท่านพ่อเพราะแผนการปรับปรุงแก้ไขนี่เป็นแน่ พวกเขากล้าพูดกล้าทำจริงๆ! ถึงกับไม่ไว้หน้าข้าเลยสักนิด ข้าจะต้องให้พวกมันได้เห็นดี!

เมื่อเทียบกับลวี่เหมยผู้เป็นน้องสาวแล้ว ลวี่เอ๋อมีความคิดที่ลึกล้ำกว่ามาก แม้ในใจจะมีเปลวไฟแห่งความโกรธลุกโชน แต่นางกลับเก็บความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าไปอย่างรวดเร็ว นางตามน้องสาวไปยังร้านซาลาเปาเฉินจี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางย่อมไม่มีทางรู้เลยว่าอันที่จริงลวี่เอ๋อกำลังอยู่ในสภาวะโกรธจัด นี่ก็คือเหตุผลสำคัญที่ทำให้นางสามารถก้าวขึ้นมาเป็นผู้ดูแลสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่านได้

ทว่าเมื่อนางได้เห็นสภาพอันน่าเวทนาของร้านซาลาเปาเฉินจี้ด้วยตาตนเอง ต่อให้นางจะมีความคิดลึกล้ำเพียงใด ก็ไม่อาจสะกดกลั้นความโกรธในใจได้อีกต่อไป

หากลวี่เอ๋อไม่ได้มาเยี่ยมบิดาที่ร้านซาลาเปาเฉินจี้เป็นประจำ นางก็คงไม่กล้าเชื่อว่าสถานที่ที่นางมาเยือนคือร้านซาลาเปาเฉินจี้

ยามนี้ร้านซาลาเปาเฉินจี้อยู่ในสภาพเละเทะไปหมด มองไม่ออกเลยว่าเคยมีหน้าตาเช่นไร ซาลาเปาและหมั่นโถวสีขาวตกเกลื่อนกลาดอยู่หน้าประตูร้าน เข่งนึ่งซาลาเปาถูกโยนทิ้งกระจัดกระจาย ซ้ำเข่งทุกใบยังถูกคนใช้ของมีคมฟันจนเสียหาย ตาข่ายไม้ไผ่บนเข่งล้วนฉีกขาดทั้งหมด

นอกจากนี้ ป้ายร้านซาลาเปาเฉินจี้ก็ถูกคนฟันขาดเป็นท่อนๆ แล้วโยนทิ้งไว้บนถนนใหญ่หน้าประตูร้าน

หันไปมองภายในร้าน นอกจากคนแล้ว สิ่งของอื่นๆ ล้วนถูกจับคว่ำและทุบทำลายจนกองอยู่บนพื้น เตาที่ใช้สำหรับนึ่งซาลาเปาก็ถูกคนใช้น้ำราดจนดับไฟไปแล้ว บนพื้นใกล้ๆ เตาก็มีเศษถ่านหินที่ถูกเหยียบจนแตกกระจายอยู่เกลื่อนกลาด ส่วนโต๊ะที่ใช้สำหรับสับไส้และนวดแป้ง ก็ถูกคนสาดอุจจาระใส่จนเต็มไปหมด ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปไกล