บทที่ 57 พวกเจ้าถึงกับกล้าทุบตีคนของหอซ่างซ่าน

เรื่องเหล่านี้ยังพอทนได้ แต่สิ่งที่ทำให้ลวี่เอ๋อไม่อาจทนได้มากที่สุดก็คือ บิดาบังเกิดเกล้าของนางในยามนี้กำลังถูกชายฉกรรจ์สองคนจับไพล่หลังเอาไว้ แล้วคุมตัวให้อยู่ต่อหน้าเด็กสาวร่างผอมบางคนหนึ่งเพื่อรับฟังคำด่าทอ

เด็กสาวคนนี้มีท่าทียโสโอหัง ชี้หน้าด่าทอบิดาของลวี่เอ๋อ

"เมื่อครู่นี้เจ้าเก่งนักไม่ใช่หรือ? ไม่ใช่ว่ากำเริบเสิบสานนักหรือ? ไม่ใช่ว่าด่าทอข้าไม่หยุดปากหรือ? ตอนนี้ทำไมถึงมาแกล้งตายเป็นหมาตายต่อหน้ามารดาแล้วล่ะ? แน่จริงเจ้าก็ด่าต่อสิ?!"

"ฮึ! เจ้าด่าออกมากี่คำ มารดาก็จะตบหน้าเจ้าให้ครบจำนวนนั้น! มารดาอยากจะรู้นักว่าหมาแก่อย่างเจ้าไปอาศัยบารมีใครมา! ไม่ยอมรับการลงโทษก็แล้วไปเถอะ ถึงกับกล้าใช้กำลังต่อต้านการปฏิบัติหน้าที่เชียวหรือ! คำนี้ก็เป็นคำที่นางเรียนรู้มาจากเซียวส่าเช่นกัน วันนี้หากมารดาไม่ได้สั่งสอนหมาแก่อย่างเจ้าให้หลาบจำ—"

"เจ้า—หุบ—ปาก—เดี๋ยว—นี้!!"

ลวี่เอ๋อฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว นางแผดเสียงคำรามใส่เด็กเมื่อวานซืนคนนี้อย่างบ้าคลั่ง ส่วนลวี่เหมยผู้เป็นน้องสาวก็กรีดร้องเสียงแหลมด้วยดวงตาแดงก่ำ คว้าขาเก้าอี้ที่ถูกทุบจนหักบนพื้นขึ้นมา แล้วพุ่งทะยานเข้าหาเด็กสาวคนนี้พร้อมกับส่งเสียงร้องโวยวาย

เด็กสาวคนนี้ก็คืออาจื่อ อันที่จริงอาจื่อเห็นสองพี่น้องคู่นี้มาตั้งนานแล้ว ซ้ำยังเตรียมใจรับมือกับทุกสถานการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วด้วย

นางไม่สนใจลวี่เอ๋อที่ตอนนี้ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อนางเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่ลวี่เหมยซึ่งถือขาเก้าอี้อยู่ในมือ

อย่าได้เห็นว่าอาจื่ออายุยังน้อย รูปร่างก็ดูผอมบาง หากเจ้าคิดว่านางรังแกได้ง่ายล่ะก็ นั่นถือว่าเจ้าคิดผิดถนัดเลยล่ะ

ด้วยความรักความเอ็นดูจากท่านปู่ผู้มีอำนาจล้นฟ้า อาจื่อจึงได้กินโอสถวิเศษมาตั้งแต่เด็ก โอสถบางชนิดกระทั่งยอดนักพรตเห็นแล้วยังต้องน้ำลายสอ เมื่อมีโอสถเหล่านี้ช่วยปูพื้นฐาน สภาพร่างกายของนางจึงแข็งแกร่งกว่าที่เห็นภายนอกมากนัก พละกำลังก็มากกว่าเด็กสาวในวัยเดียวกันไม่น้อย

และด้วยความรักความเอ็นดูจากท่านปู่อีกเช่นกัน ความกล้าของอาจื่อจึงเรียกได้ว่ามีมากจนล้นฟ้า สาเหตุที่นางถูกมารดาส่งตัวมาดัดนิสัยที่หอทำความสะอาด ก็เป็นเพราะคราวก่อนตอนที่นางมีเรื่องวิวาทกับผู้อื่น นางใช้ที่เจาะน้ำแข็งแทงทะลุท้องของอีกฝ่ายโดยตรง หากไม่ใช่เพราะท่านปู่ที่ได้ข่าวรีบรุดมาป้อนโอสถต่อชีวิตให้อีกฝ่ายได้ทันท่วงที คนผู้นั้นก็คงจะสิ้นใจไปแล้ว

ตอนนั้นที่อาจื่อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแต่ก็ไม่ได้ลงไม้ลงมือกับเซียวส่า เป็นเพราะเซียวส่าเป็นชายหนุ่มที่ร่างกายกำยำแข็งแรง ซ้ำยังสามารถควบคุมกระบี่บินได้ ไม่ว่าจะสู้มือเปล่าหรือใช้อาวุธ อาจื่อก็รู้ตัวดีว่านางไม่ใช่คู่มือของเซียวส่า

นางแค่มีความกล้ามากหน่อย นิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้โง่เขลาเลยแม้แต่น้อย เรื่องที่เห็นอยู่ทนโท่ว่าต้องเสียเปรียบ นางย่อมไม่มีทางทำเด็ดขาด

แม้อาจื่อจะสู้เซียวส่าไม่ได้ แต่นางมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะสามารถเอาชนะลวี่เหมยได้ พอเห็นลวี่เหมยถือขาเก้าอี้พุ่งทะยานเข้ามาหาตน อาจื่อก็คว้าไม้คลึงแป้งที่จงใจวางเตรียมไว้ข้างกายขึ้นมาถือไว้ในมือ ด่ากราดไปหนึ่งประโยคว่า "นังตัวดี" จากนั้นก็กวัดแกว่งไม้คลึงแป้งพุ่งสวนเข้าไปหาลวี่เหมย ทั้งสองเปรียบเสมือนขิงก็ราข่าก็แรง ไม่มีใครมีความคิดที่จะถอยหนีเลยแม้แต่น้อย

เพียงไม่นาน ทั้งสองก็ปะทะกัน ประสบการณ์การต่อสู้วิวาทของอาจื่อมีมากกว่าลวี่เหมยอย่างเห็นได้ชัด อันดับแรกนางย่อตัวลงต่ำเพื่อหลบการโจมตีจากขาเก้าอี้ของลวี่เหมย จากนั้นก็อาศัยจังหวะนั้นกวาดไม้คลึงแป้งในมือพุ่งเป้าไปที่ขาทั้งสองข้างของลวี่เหมย

ลวี่เหมยคิดไม่ถึงเลยว่าอาจื่อจะมีลูกไม้นี้ ในขณะที่ไม่ได้ระวังตัวนางจึงโดนโจมตีเข้าอย่างจัง ขาขวาถูกไม้คลึงแป้งฟาดจนเจ็บปวดรวดร้าว อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา

อาจื่อไม่ใช่คนจิตใจดีมีเมตตาอะไรนัก พอเห็นว่าการโจมตีของตนเองได้ผล นางก็รีบรุกไล่ตามน้ำทันที นางใช้ไม้คลึงแป้งฟาดเข้าที่ข้างเอวของลวี่เหมยอีกครั้ง ทำเอาลวี่เหมยล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น จากนั้นนางก็เตะขาเก้าอี้ที่ร่วงอยู่บนพื้นของลวี่เหมยกระเด็นออกไป วางไม้คลึงแป้งลงแล้วขึ้นคร่อมบนท้องของลวี่เหมย ระดมหมัดน้อยๆ ของตนเองชกเข้าที่ใบหน้าของลวี่เหมยไม่ยั้ง

แต่อาจื่อก็ยังคงรู้จักยั้งมือ ท่าทางดูแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับหญิงชาวบ้านทะเลาะตบตีกันตามท้องถนน ไม่ได้ลงมือโหดเหี้ยมอำมหิตนัก มิฉะนั้นหากนางยังคงใช้ไม้คลึงแป้งกระหน่ำตีลวี่เหมยต่อไป ลวี่เหมยต่อให้ไม่ตายก็คงต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส

ลวี่เอ๋อถึงกับยืนอึ้งไปเลย นางคาดไม่ถึงว่าเด็กเมื่อวานซืนที่ดูผอมบางอ่อนแอผู้นี้กลับมีพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็สามารถซัดน้องสาวของตนเองจนหมดทางสู้ได้

พอเห็นน้องสาวเสียเปรียบอย่างหนัก ลวี่เอ๋อก็รีบดึงสติกลับมาทันที นางก้มหน้าลงคว้าเศษแผ่นไม้บนพื้นขึ้นมา ร้องโวยวายเสียงหลงแล้วพุ่งทะยานเข้าไปหาอาจื่อ

อาจื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็รีบผละออกจากลวี่เหมยที่ถูกตีจนมึนงงแยกทิศทางไม่ออก ยื่นมือไปคว้าไม้คลึงแป้งที่เพิ่งวางไว้ข้างกายขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะเปิดศึกใหญ่กับลวี่เอ๋ออีกสักตั้ง

ในเวลานั้นเอง เสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวของชายหนุ่มสองคนก็ดังก้องขึ้นมาไล่เลี่ยกัน

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

"รีบหยุดมือเดี๋ยวนี้!"

ลวี่เอ๋อและอาจื่อหยุดการกระทำทั้งหมด หันขวับไปมองพร้อมกัน

อาจื่อพบว่าคนที่ตะโกนมานั้นตนเองไม่รู้จัก นางจึงรีบดึงสายตากลับมา จ้องมองลวี่เอ๋อด้วยสีหน้าระแวดระวัง

เมื่อลวี่เอ๋อเห็นผู้มาเยือน ใบหน้าก็พลันเผยความยินดี

"ที่แท้ก็เป็นจื่อเซวียนกับโย่วผิงมานี่เอง พวกเจ้ารีบเข้ามาช่วยข้าเร็วเข้า วันนี้ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะสั่งสอนนังเด็กตัวดีคนนี้ให้จงได้!"

พออาจื่อเห็นว่ากำลังเสริมของอีกฝ่ายมาถึง นางก็รีบสั่งผู้ช่วยทั้งสิบคนที่ตนเองพามาทันที

"พวกเจ้าทุกคนหยิบอาวุธขึ้นมา! หากใครกล้าเข้ามาก็ซัดมันให้ตาย!"

คนทั้งสิบคนนี้ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ที่เซียวส่าคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน พวกเขาต่างเป็นคนงานของสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาด เมื่อครู่นี้ที่พวกเขาไม่สะดวกเข้าไปช่วยอาจื่อต่อสู้ก็เพราะเห็นว่าลวี่เหมยเป็นผู้หญิง แต่ตอนนี้พอเห็นว่าอีกฝ่ายมีชายหนุ่มมาสองคน ผู้ช่วยทั้งสิบคนนี้ก็รีบคว้าเอาแผ่นไม้และขาเก้าอี้ที่พังเสียหายบนพื้นขึ้นมาเป็นอาวุธ ก้าวออกมายืนขวางหน้าอาจื่อด้วยท่าทางดุดันเอาเรื่อง

ชายหนุ่มสองคนที่เพิ่งตะโกนเมื่อครู่นี้คือผู้จัดการของสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่าน มีชื่อว่าจื่อเซวียนและโย่วผิง พวกเขาเข้าสำนักจื่ออวิ๋นมาในปีเดียวกับลวี่เอ๋อและลวี่เหมย จากนั้นก็ถูกคัดออกพร้อมกันในปีเดียวกัน ถือเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมาก

ทั้งสองเดินขมวดคิ้วเข้ามาหาลวี่เอ๋อ จากนั้นจื่อเซวียนก็เอ่ยถามขึ้น

"ศิษย์น้อง นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?"

ลวี่เอ๋ออธิบายสถานการณ์ให้ฟังด้วยใบหน้าโกรธแค้น จากนั้นก็เอ่ยด้วยความโกรธจนแทบจะระเบิด

"พวกมันไม่เพียงแต่พังร้านซาลาเปาของท่านพ่อข้า ซ้ำยังทุบตีท่านพ่อกับลวี่เหมยด้วย ความแค้นครั้งนี้ข้าจะต้องชำระให้ได้!"

จื่อเซวียนยังไม่เห็นลวี่เหมย เมื่อได้ยินดังนั้นจึงรีบซักถาม

"แล้วลวี่เหมยอยู่ที่ใดล่ะ?"

ลวี่เหมยถูกอาจื่อเหยียบยอดอกเอาไว้อย่างแรง นอนกองอยู่บนพื้นจนลุกไม่ขึ้น เมื่อได้ยินคำถามของจื่อเซวียน นางจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้

"ศิษย์พี่จื่อเซวียน ขะ... ข้าอยู่นี่..."

จื่อเซวียนรีบเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองเข้าไปในร้านซาลาเปา เพียงไม่นานเขาก็เห็นลวี่เหมยที่ถูกอาจื่อเหยียบอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของลวี่เหมยที่ถูกทุบตีจนหน้าตาฟกช้ำดำเขียว สีหน้าของจื่อเซวียนก็พลันเย็นชาขึ้นมาทันที เขาแผดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยว

"พวกเจ้าถึงกับกล้าทุบตีคนของหอซ่างซ่านเชียวหรือ! ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าจริงๆ! รีบปล่อยคนเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นดี!"