บทที่ 58 เจ้าไร้ศีลธรรมถึงเพียงนี้ ไม่กลัวถูกฟ้าผ่าหรือไร!

อาจื่อแกว่งไม้คลึงแป้งในมือด้วยใบหน้าดูแคลน ฮึดฮัดกล่าวว่า

"เจ้าอย่ามาพูดจาส่งเดชนะ ประการแรก ข้าไม่รู้ว่านางเป็นคนของหอซ่างซ่าน ประการที่สอง ข้าไม่ได้จงใจทุบตีนาง นางเป็นฝ่ายลงมือตีข้าก่อน ข้าจึงจำใจต้องตอบโต้ นี่เป็นสิ่งที่กฎของสำนักอนุญาตให้ข้าทำได้ ดังนั้นต่อให้เจ้าไปฟ้องร้องที่หอคุมกฎ ข้าก็ไม่กลัวแม้แต่น้อย!"

สิ่งที่อาจื่อพูดล้วนเป็นความจริงทุกประการ ฝูงชนที่มุงดูอยู่ในเหตุการณ์ต่างก็เป็นพยานให้นางได้ นางถึงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมถึงเพียงนี้

จื่อเซวียนได้ยินดังนั้นก็หันไปมองลวี่เอ๋อเพื่อขอคำยืนยัน พอเห็นลวี่เอ๋อหน้าเขียวปัดไม่ยอมเอ่ยปาก เขาก็รู้แล้วว่าสิ่งที่อาจื่อพูดไม่ใช่เรื่องโกหก ดูท่าลวี่เหมยคงต้องเจ็บตัวฟรีเสียแล้ว

จื่อเซวียนคิดถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ในเมื่อตอนนี้เจ้ารู้แล้วว่านางเป็นคนของหอซ่างซ่าน ทำไมเจ้ายังไม่รีบปล่อยนางไปอีก?"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปากยิ้ม เผยสีหน้าดูแคลนออกมา

"เจ้าเป็นใครมาจากไหนกัน? สั่งให้ข้าปล่อยคนข้าก็ต้องปล่อยงั้นหรือ? อีกอย่าง ตามกฎของสำนักจื่ออวิ๋นของเรา ผู้ที่จงใจทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักจะต้องรับโทษ ประเดี๋ยวข้าจะพานางไปขอความเป็นธรรมที่หอคุมกฎ จะได้รู้กันไปเลยว่าคนของหอซ่างซ่านจะยิ่งใหญ่ไปกว่ากฎของสำนักจื่ออวิ๋นเราหรือไม่!"

จื่อเซวียนถูกตอกกลับจนเถียงไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

โย่วผิงที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็ชี้มือไปยังสภาพอันน่าเวทนาของร้านซาลาเปาเฉินจี้ เอ่ยถามเสียงกร้าว

"ไม่ทราบว่าเรื่องพวกนี้จะอธิบายว่าอย่างไร? หรือนี่ก็เป็นสิ่งที่กฎของสำนักอนุญาตให้เจ้าทำได้เช่นกัน?! คนของหอทำความสะอาดอย่างพวกเจ้าก่อเหตุอุกอาจกลางวันแสกๆ สมควรได้รับโทษจากสำนักด้วยหรือไม่?!"

อาจื่อกลอกตาบน กล่าวอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

"สาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาดของพวกเรากำลังปฏิบัติหน้าที่ตามแผนการปรับปรุงแก้ไข แผนการนี้นักพรตชิงซงแห่งหอคุมกฎก็รับรู้มาตั้งนานแล้ว ซ้ำยังบอกว่าจะให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ หากเจ้าไม่พอใจก็เชิญไปฟ้องร้องพวกเรากับนักพรตชิงซงได้เลย ข้ารับรองว่าจะไม่ขวางทางเจ้า"

โย่วผิงพอจะระแคะระคายเรื่องนี้มาบ้าง เขาโกรธจนหอบหายใจหนักๆ หยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วซักถามต่อ

"ต่อให้นักพรตชิงซงจะสนับสนุนแผนการปรับปรุงแก้ไขอะไรนั่นของพวกเจ้า แต่เขาจะสนับสนุนให้พวกเจ้าพังร้านและทำร้ายคนงั้นหรือ? สิ่งที่พวกเจ้าทำมันต่างอะไรกับพวกอันธพาลไร้ยางอายเล่า?!"

อาจื่อเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี เมื่อได้ยินดังนั้นนางก็ล้วงเอาหนังสือแจ้งเรื่องการปรับปรุงแก้ไขออกมาจากกระเป๋าทันที ชูขึ้นแกว่งไปมาพลางกล่าวอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องต่อไป

"เจ้าคงไม่ได้ตาบอดหรอกนะ? ในเมื่อตาไม่บอด ก็ควรจะมองเห็นข้อกำหนดการลงโทษบนหนังสือแจ้งเรื่องการปรับปรุงแก้ไขสิ บนนี้มีลายลักษณ์อักษรเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าพวกเรามีอำนาจในการพังร้าน หากเจ้ามีความคิดเห็นขัดแย้งล่ะก็ เชิญไปฟ้องร้องพวกเราได้เลยนะ"

โย่วผิงโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง

"บนนั้นเขียนว่าพังร้านได้ก็จริง แต่ข้อที่บอกให้ตีคนกลับไม่มีเขียนไว้ แล้วเจ้าจะว่าอย่างไร?!"

อาจื่อใช้ไม้คลึงแป้งชี้ไปที่ข้อความบรรทัดหนึ่งบนหนังสือแจ้งเรื่องการปรับปรุงแก้ไขที่เขียนว่า 'สิทธิ์ในการตีความขั้นเด็ดขาดเป็นของสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาด' แล้วกล่าวอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องต่อไป

"เห็นข้อความบรรทัดนี้หรือไม่? ข้อความบรรทัดนี้หมายความว่า สาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาดของพวกเราสามารถเพิ่มเติมและแก้ไขกฎระเบียบในหนังสือแจ้งการปรับปรุงแก้ไขได้ทุกเมื่อในยามจำเป็น"

นางพูดถึงตรงนี้ก็ชี้มือไปยังบิดาบังเกิดเกล้าของลวี่เอ๋อ แล้วกล่าวต่อ

"เมื่อครู่นี้ตาแก่คนนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ให้ความร่วมมือในการปฏิบัติหน้าที่ของพวกเรา หนำซ้ำยังทำตัวกำเริบเสิบสานท้าทายพวกเรา ซ้ำร้ายยังกล้าด่าทอพวกเราอีก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ย่อมต้องใช้สิทธิ์ในการตีความขั้นเด็ดขาดที่มอบให้ ซ้อมเขาให้หมอบกระแตไปเสียสิ นี่เป็นเรื่องสมเหตุสมผลแล้ว มิฉะนั้นจะให้พวกเราคุกเข่าโขกศีรษะขอร้องให้เขาช่วยให้ความร่วมมือในการปฏิบัติหน้าที่หรืออย่างไร? บนโลกนี้มีเหตุผลเช่นนี้ที่ไหนกัน!"

คราวนี้แม้แต่โย่วผิงก็ยังเถียงไม่ออก เขาโกรธจนกำหมัดแน่นดังกรอบแกรบ ท่าทางราวกับอยากจะฆ่าคนให้ตาย

อาจื่อเห็นดังนั้นก็เชิดคางขึ้น เผยสีหน้ายียวนกวนประสาทจงใจยั่วยุ

"เป็นอย่างไรล่ะ? เถียงสู้ด้วยเหตุผลไม่ได้ก็คิดจะใช้กำลังใช่หรือไม่? หากเจ้าเป็นลูกผู้ชายตัวจริงก็เข้ามาตีข้าสิ!"

โย่วผิงถูกยั่วโมโหจนถึงขีดสุด เขาถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะพุ่งเข้าไปซ้อมอาจื่ออย่างหนัก

จื่อเซวียนรีบดึงเขาเอาไว้ ลวี่เอ๋อก็ช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ด้านข้าง

"ศิษย์พี่อย่าไปหลงกลนาง นางจงใจยั่วโมโหท่านชัดๆ หากท่านละเมิดกฎของสำนักเมื่อใด นางก็จะกระโจนเข้ามาไล่งับท่านไม่ปล่อยเหมือนสุนัขบ้าตัวหนึ่ง!"

หากพูดถึงเรื่องการด่าทอ อาจื่อเคยพ่ายแพ้ให้กับเซียวส่าเพียงคนเดียวเท่านั้น นอกจากเซียวส่าแล้วนางก็ไม่เคยกลัวใครเลย เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นางก็เบิกตาโพลงทันที

"เจ้านั่นแหละที่เป็นหมา! เป็นหมาตัวเมีย! น้องสาวเจ้าก็เป็นหมาตัวเมีย! พ่อของเจ้าก็เป็นหมาตัวผู้แก่จนฟันหลุด! บ้านของพวกเจ้ามันก็แค่รังหมาเท่านั้นแหละ!"

ลวี่เอ๋อได้ยินดังนั้นตนเองก็กลั้นความโกรธไว้ไม่อยู่ ถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะลงมือบ้าง

โย่วผิงที่เพิ่งถูกลวี่เอ๋อเกลี้ยกล่อมจนดึงสติกลับมาได้ คราวนี้กลับเป็นฝ่ายหันมาเกลี้ยกล่อมนางแทน

"ศิษย์น้องอย่าเพิ่งวู่วาม นางก็กำลังจงใจยั่วโมโหเจ้า เพื่อหลอกล่อให้เจ้าทำผิดกฎเช่นกัน เจ้าระวังอย่าไปหลงกลอันชั่วร้ายของนางเด็ดขาดนะ!"

ลวี่เอ๋อตะโกนด้วยความโกรธจนแทบระเบิด

"ข้าไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้ว! พวกเจ้ารีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะฉีกปากโสโครกของนางให้ขาด!"

อาจื่อเชิดคางขึ้น เผยสีหน้าชวนโดนต่อยพลางสวนกลับ

"ฮึ เจ้านั่นแหละที่ปากโสโครก ตำแหน่งปากโสโครกอันดับหนึ่งแห่งจื่ออวิ๋นต้องเป็นของเจ้าเท่านั้น!"

ลวี่เอ๋อถูกทำให้โกรธจนแทบเสียสติ นางกรีดร้องเสียงหลง เผยสีหน้าราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ กางกรงเล็บพุ่งเข้าใส่อาจื่อ หากไม่ใช่เพราะจื่อเซวียนและโย่วผิงคอยดึงเอาไว้ เกรงว่านางคงพุ่งเข้าไปตะลุมบอนตั้งนานแล้ว

อาจื่อพึงพอใจกับผลงานของตนเองเป็นอย่างมาก นางสั่งผู้ช่วยสองคน

"พวกเจ้าสองคนรีบไปถมบ่อน้ำในร้านซาลาเปาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"

ลูกน้องสองคนรีบขานรับเสียงดัง หยิบเครื่องมือแล้วก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในลานหลังร้านซาลาเปาทันที

ลวี่เอ๋อเห็นดังนั้นก็โกรธจนหน้ามืดวิงเวียน นางชี้หน้าอาจื่อ กระทั่งคำพูดสักประโยคยังพูดออกมาไม่เป็นคำ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้ช่วยสองคนก็กลับมาที่โถงหน้าร้านซาลาเปา หนึ่งในนั้นมีสีหน้าลำบากใจพลางกล่าว

"ศิษย์น้องอาจื่อ บ่อน้ำนั่นทั้งใหญ่ทั้งลึก แถวนี้ไม่มีดินทรายให้ใช้ พวกเราถมมันไม่ได้หรอก"

สมองของอาจื่อค่อนข้างฉับไว นางกลอกตาไปมา เพียงไม่นานก็คิดหาวิธีรับมือได้ สั่งการด้วยสีหน้ายิ้มร้าย

"ถมไม่ได้ก็ไม่ต้องถม ไปตักอุจจาระในส้วมมาสาดลงไปสักสิบกว่าอ่างเลย ทำเช่นนี้ข้าอยากจะรู้นักว่าวันข้างหน้าจะมีใครกล้ามาซื้อซาลาเปาที่นี่อีก"

เมื่อลวี่เอ๋อได้ยินวิธีอันไร้ศีลธรรมและสุดแสนจะชั่วร้ายนี้ ความดันเลือดก็พุ่งปรี๊ด นางถึงกับโกรธจนเป็นลมล้มพับไปทันที

จื่อเซวียนรีบยื่นมือไปประคองนางเอาไว้ พร้อมกับตะโกนเรียกชื่อนางไม่หยุด ส่วนโย่วผิงก็ชี้หน้าอาจื่อด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด ตะโกนลั่น

"เจ้าไร้ศีลธรรมถึงเพียงนี้ ไม่กลัวถูกฟ้าผ่าตายหรือไร?!!"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็จงใจเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยสายตาดูแคลน จากนั้นก็กล่าวอย่างไม่แยแส

"ข้าก็อยากถูกฟ้าผ่าอยู่หรอกนะ แต่มันไม่ผ่าข้าเสียทีนี่สิ แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้ล่ะ?"

โย่วผิงเพิ่งจะอ้าปากเตรียมด่าทอ ลูกจ้างของหอซ่างซ่านคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเขา รีบรายงานว่า

"เกิดเรื่องใหญ่แล้ว คนของหอทำความสะอาดกำลังรื้อเรือนของผู้ดูแลลวี่เอ๋ออยู่ พวกท่านรีบไปดูเถิด!"