บทที่ 59 “ทรวงอกโอบใต้หล้า” กับ “ไผ่ซ่อนอยู่ในอก”

โย่วผิงได้ยินดังนั้นก็เบิกตาโพล่ง แผดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยว "กำเริบเสิบสาน กำเริบเสิบสานจนล้นฟ้าแล้ว! รีบพาข้าไปดูเดี๋ยวนี้! ข้าอยากจะรู้นักว่าใครกันที่มันขวัญกล้าเทียมฟ้าถึงเพียงนี้!!"

จื่อเซวียนได้ยินดังนั้นก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเช่นกัน เขารีบอุ้มลวี่เอ๋อที่หมดสติไปแล้วเดินตามไปติดๆ

อาจื่อที่อยู่ในร้านซาลาเปาเห็นดังนั้นก็หัวเราะฮ่าๆ ลอบคิดในใจ: กระทั่งข้าพวกเจ้ายังรับมือไม่ได้ ไปเจอศิษย์พี่ซานเสียก็ยิ่งเหมือนเอาซาลาเปาเนื้อไปขว้างหมา—เอ้ย ไม่ใช่ ยิ่งเหมือนเอาเนื้อติดมันไปป้อนถึงปากเสือ รับรองว่าไปแล้วไม่ได้กลับมาแน่!

อาจื่อเป็นพวกชอบให้โลกวุ่นวาย นางรู้สึกว่าเรื่องทางฝั่งร้านซาลาเปาน่าจะจบลงแล้ว มิสู้ตามไปดูผลงานชิ้นโบแดงของศิษย์พี่ซานเสียเสียหน่อย จะได้เรียนรู้อะไรจากเขาเพิ่มขึ้นอีก

เมื่อคิดได้ดังนั้น อาจื่อก็โบกมือฉาดใหญ่ "คนที่เหลือคุมตัวสองพ่อลูกสุนัขคู่นี้ตามข้าไปสนับสนุนศิษย์พี่ซานเสีย จะได้ไม่ให้เขาต้องเสียเปรียบ!"

อาจื่อหาข้ออ้างอันสวยหรูเพื่อพาผู้ช่วยแปดคนและสองพ่อลูกลวี่เหมยไป ทิ้งไว้เพียงสองคนให้รับหน้าที่เทอุจจาระลงในบ่อน้ำของร้านซาลาเปา หากเซียวส่าได้รู้ถึงคุณสมบัติอันดีงามของนางที่ห่วงใยการเรียนรู้ในขณะที่ก็ไม่ทอดทิ้งการทำงานแล้วล่ะก็ เขาจะต้องยกนิ้วโป้งให้พร้อมกับกล่าวคำชมเชยอย่างแน่นอน

คนทั้งสองกลุ่มเดินทางมาถึงหน้าเรือนพักของลวี่เอ๋อแทบจะไล่เลี่ยกัน ผ่านการสั่นสะเทือนตลอดทาง ลวี่เอ๋อก็ได้สติฟื้นคืนมา ทว่าเมื่อนางได้เห็นสภาพอันน่าเวทนาของเรือนพักตนเอง นางก็ตาเหลือกขึ้นบน เกือบจะถูกทำให้โกรธจนสลบไปอีกรอบ

หลังจากผ่านการถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงที่ร้านซาลาเปามาแล้ว ความสามารถในการรับความกดดันทางจิตใจของลวี่เอ๋อก็ได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง ในที่สุดก็รวบรวมสติให้มั่นคงได้

เมื่อมองดูเรือนพักที่เละเทะไปหมด หัวใจของลวี่เอ๋อก็กำลังหลั่งเลือด: ห้องอาบน้ำหายไปแล้ว... สวนดอกไม้เล็กๆ หายไปแล้ว... กรงนกพิราบหายไปแล้ว... ราวไม้ไผ่ตากผ้ากับเชือกก็หายไปแล้ว... เสื้อผ้ายังอยู่ แต่ร่วงหล่นลงไปกองอยู่บนพื้น ถูกคนเหยียบย่ำจนมีสภาพดูไม่จืด...

ภาพเหตุการณ์เดียวกันนี้ในสายตาของอาจื่อกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป นางลอบชื่นชมอยู่ในใจ: สมแล้วที่เป็นศิษย์พี่ซานเสียที่ข้าเลื่อมใสศรัทธา ทำงานได้พิถีพิถันกว่าข้าเยอะเลย เรือนหลังน้อยนี้ส่วนใดที่ยื่นออกมานอกชายคา ล้วนถูกเขารื้อถอนจนสะอาดสะอ้าน ซ้ำเขายังนำเศษซากที่รื้อออกมาจุดไฟเผาจนกลายเป็นขี้เถ้า ไม่เพียงแต่ไม่ต้องเปลืองแรงคนขนย้าย ยังช่วยเป็นปุ๋ยบำรุงดินได้อีก ว่าแต่วิธีที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวแบบนี้ ทำไมข้าถึงคิดไม่ออกกันนะ?

ภายใต้ "การชี้แนะด้วยความหวังดี" ของเซียวส่า ผู้ติดตามทั้งสามได้รื้อถอนส่วนที่ยื่นออกมานอกชายคาเรือนของลวี่เอ๋อออกจนหมด พวกเขารื้อถอนได้เป๊ะราวกับใช้ไม้บรรทัดวัด ไม่เหลือให้ลวี่เอ๋อแม้แต่ครึ่งชุ่น เรียกได้ว่าทำให้เรือนพักหลังนี้กลับคืนสู่ขนาดดั้งเดิมอย่างสมบูรณ์แบบ

เซียวส่าผู้เป็นตัวต้นคิด ยามนี้กำลังควบคุมกระบี่บินไล่สังหารนกพิราบที่ลวี่เอ๋อแอบเลี้ยงไว้ไปทั่วทิศ เดิมทีนกพิราบเหล่านี้ถูกลวี่เอ๋อเลี้ยงไว้ในกรง ตามเนื้อหาในหนังสือแจ้งเรื่องการปรับปรุงแก้ไข การทำเช่นนี้ไม่ถือว่าผิดกฎ

แต่เซียวส่ามีวิธี เขาตัดสินให้กรงนกพิราบเป็นสิ่งปลูกสร้างผิดระเบียบโดยตรง แล้วให้ลูกมือรื้อถอนกรงนกพิราบทิ้งไป พอกรงนกพิราบถูกรื้อ นกพิราบที่เคยเลี้ยงไว้ในกรงก็เปลี่ยนสถานะเป็นสัตว์ที่ถูกเลี้ยงแบบปล่อยปละละเลยทันที

ตามกฎระเบียบการปรับปรุงแก้ไข ผู้อยู่อาศัยห้ามเลี้ยงสัตว์ปีกและปศุสัตว์แบบปล่อยปละละเลย ด้วยเหตุนี้เซียวส่าจึงอาศัยกฎข้อนี้เริ่มทำการสังหารหมู่นกพิราบของลวี่เอ๋อ ต้องยอมรับเลยว่า ขั้นตอนการทำงานทั้งหมดของเขานั้นช่างล้ำลึก (หน้าด้านไร้ยางอาย) ยิ่งนัก

นกพิราบเหล่านี้มีทั้งหมดสิบห้าตัว สิบสองตัวในจำนวนนั้นถูกจัดการไปแล้ว เหลืออีกสามตัวที่ไม่ยอมจากรังไปไหน ยังคงบินวนเวียนอยู่แถวเรือนพัก

ขณะที่เซียวส่ากำลังอาศัยนกพิราบเพื่อฝึกวิชาควบคุมกระบี่ ลวี่เอ๋อ อาจื่อ และคนอื่นๆ ก็เดินทางมาถึงอย่างไล่เลี่ยกัน

เขาไม่ได้หยุดมือจากสิ่งที่ทำอยู่ รอจนกระทั่งจัดการนกพิราบตัวสุดท้ายเสร็จ เซียวส่าถึงค่อยเก็บกระบี่บิน หันหน้าไปยิ้มถามว่า "ศิษย์น้องอาจื่อ ทางฝั่งเจ้าจัดการเสร็จแล้วหรือ?"

อาจื่อวิ่งเหยาะๆ เข้ามา รายงานผลงานของตนเองอย่างออกรสออกชาติ จากนั้นก็ชี้ไปที่สองพ่อลูกลวี่เหมยที่ถูกคุมตัวอยู่ด้านหลัง "ศิษย์พี่ ข้าพาคนมาแล้ว จะจัดการอย่างไรก็ให้ศิษย์พี่เป็นคนตัดสินใจเถิด"

เซียวส่าพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อแสดงการยอมรับผลงานของอาจื่อ จากนั้นก็สั่งการ "ให้คนไปถามตาแก่ผู้นั้นดู หากเขายอมจ่ายค่าปรับ พวกเราก็จะปล่อยเขาไป หากเขาไม่ยอม ก็ส่งคนไปพังร้านซาลาเปาของเขาทิ้งเสียก่อน จากนั้นค่อยคุมตัวเขามาใช้แรงงานที่สาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาดของเรา ใช้ค่าแรงมาหักล้างกับค่าปรับ หักล้างค่าปรับจนหมดเมื่อใดค่อยปล่อยเขาไปเมื่อนั้น"

เซียวส่าพูดถึงตรงนี้ก็มองดูลวี่เหมยที่ถูกทุบตีจนหน้าตาบวมปูด ลอบคิดในใจ: ดูไม่ออกเลยจริงๆ เด็กเมื่อวานซืนอย่างอาจื่อจะมีพลังการต่อสู้ไม่เบาเลยนี่นา ทุบตีลวี่เหมยจนเกือบจะกลายเป็นหัวหมูอยู่แล้ว

"ส่วนลวี่เหมย หากนางยอมจ่ายค่าปรับด้วย พวกเราก็จะปล่อยนางไปเช่นกัน มิฉะนั้นพวกเราก็จะส่งนางไปที่หอคุมกฎโดยตรง ในขณะที่ฟ้องร้องความผิดฐานที่นางลงมือทำร้ายคนก่อน ก็จะดำเนินมาตรการปรับปรุงแก้ไขที่พักของนางขั้นเด็ดขาดต่อไปด้วย"

เมื่อครู่นี้ลวี่เอ๋อเอาแต่เงียบมาตลอด นางกำลังลอบคิดหาวิธีรับมืออยู่

จากเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เห็นได้ชัดว่าเซียวส่าเป็นคนที่รับมือได้ยากมาก อีกทั้งอีกฝ่ายยังมีเหตุผลรองรับ กระทั่งนักพรตชิงซงก็ยังให้การสนับสนุน ดังนั้นการที่นางจะมาโวยวายไร้สาระย่อมไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไร ต้องคิดหาวิธีรับมือให้ดีก่อนแล้วค่อยกลับมาแก้แค้นถึงจะรอบคอบกว่า

ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวส่าในยามนี้ ลวี่เอ๋อก็ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เอ่ยปากตั้งคำถาม "ศิษย์พี่ซานเสียช่างคิดคำนวณได้รอบคอบนัก เพียงแต่ไม่ทราบว่าท่านจัดการบิดาข้าเช่นนี้โดยอาศัยหลักฐานอันใด?"

แม้ลวี่เอ๋อจะอายุมากกว่าเซียวส่าไม่น้อย แต่ตอนนี้นางถูกคัดออกให้เป็นศิษย์สายนอกแล้ว ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซียวส่าที่อายุน้อยกว่าตนเองมาก นางจึงทำได้เพียงเรียกอีกฝ่ายว่าศิษย์พี่ตามกฎของสำนัก

เซียวส่าเผยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น "ไม่ทราบว่าเจ้าคือผู้ใดหรือ?"

ลวี่เอ๋อสะกดกลั้นความโกรธตอบ "ข้าคือลวี่เอ๋อ"

เซียวส่าร้องอ้อ เผยสีหน้ากระจ่างแจ้ง "ที่แท้เจ้าก็คือศิษย์น้องลวี่เอ๋อนี่เอง สมแล้วที่ใจกว้าง (อกใหญ่) —เอ้ย ไม่ใช่ สมแล้วที่มีบุคลิกโดดเด่นเหนือใคร"

เซียวส่าลอบคิดในใจ: แม้เจ้าจะไม่ได้มี 'ทรวงอกโอบใต้หล้า (อกอึ๋ม)' เหมือนหงเยี่ยน แต่ก็มีส่วนคล้ายกับอาจารย์หญิง ที่เรียกได้ว่ามี 'ซีกไผ่ซ่อนอยู่ในอก (อกกระดาน)' เพียงแต่หน้าตาไม่ได้โดดเด่นอะไร อย่าว่าแต่จะเอาไปเทียบกับอาจารย์หญิงเลย กระทั่งหงเยี่ยนก็ยังดูดีกว่าเจ้าเสียอีก

หลังจากทักทายเสร็จ เซียวส่าก็ตอบคำถาม "การที่ข้าจัดการบิดาเจ้าย่อมต้องมีหลักฐานแน่นอน อันดับแรกมาคุยเรื่องพังร้านซาลาเปากันก่อน เท่าที่ข้ารู้ ตอนที่เริ่มก่อสร้างร้านซาลาเปาเฉินจี้ ไม่เคยมีการยื่นคำร้องขอใช้ที่ดินต่อหอทำความสะอาดของพวกเราเลย นี่ถือเป็นสิ่งปลูกสร้างที่ผิดกฎระเบียบอย่างสิ้นเชิง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตอนนี้พวกเราพังมันทิ้งแล้วจะมีปัญหาอะไรล่ะ?"

ลวี่เอ๋อได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะแอบตำหนิตัวเองที่ชะล่าใจเกินไป ร้านซาลาเปาเฉินจี้นี้เป็นสิ่งที่นางช่วยสร้างขึ้นมา ตอนนั้นนางไม่ได้ไปยื่นคำร้องขอใช้ที่ดินที่หอทำความสะอาด เพราะนางคิดว่าตนเองก็พอจะมีหน้ามีตาอยู่บ้าง หอทำความสะอาดคงไม่มาสร้างความลำบากให้นางเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอก

ต่อมาหอทำความสะอาดก็ไม่ได้เข้ามาแทรกแซงเรื่องนี้จริงๆ ทำให้นางรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ทว่าตอนนี้เมื่ออีกฝ่ายเอาจริงขึ้นมาและยืนยันที่จะทำตามกฎระเบียบ ลวี่เอ๋อจึงตกที่นั่งลำบากเข้าเสียแล้ว