บทที่ 60 เจ้าหลอกข้า ข้าหลอกเจ้า

เซียวส่าพูดมีเหตุผลยิ่งนักจนตนเองมิอาจหาคำใดมาโต้แย้งได้ ลวี่เอ๋อจึงทำได้เพียงเริ่มจากอีกแง่มุมหนึ่ง

"แล้วเรื่องที่จัดแจงให้บิดาข้าไปใช้แรงงานเพื่อหักล้างกับค่าปรับเล่า? เรื่องนี้ก็มีหลักฐานอ้างอิงด้วยงั้นหรือ?"

เซียวส่าพยักหน้าด้วยความจริงจังเป็นอย่างยิ่ง

"เรื่องนี้ย่อมต้องมีหลักฐานอ้างอิงอยู่แล้ว หลักฐานที่เป็นรูปธรรมอยู่ที่นี่"

ระหว่างที่พูดเซียวส่าก็หยิบหนังสือแจ้งเรื่องการปรับปรุงแก้ไขที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากถุงเฉียนคุน ชี้ไปยังข้อความท่อนหนึ่งบนนั้นแล้วอธิบาย

"ศิษย์น้องลวี่เอ๋อโปรดดูตรงนี้ บนนี้เขียนไว้ว่า 'สำหรับพ่อค้าแม่ค้าที่ไม่ให้ความร่วมมือ สาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาดจะดำเนินมาตรการลงโทษดังต่อไปนี้ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง' คำว่า 'รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง' ในประโยคนี้แหละคือหลักฐานอ้างอิง ศิษย์น้องลวี่เอ๋อน่าจะฟังเข้าใจกระมัง? ไม่ทราบว่าเจ้ายังมีข้อสงสัยอื่นใดเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกหรือไม่?"

ก่อนหน้านี้อาจื่อได้อธิบายเจตนาที่แท้จริงของ 'สิทธิ์ในการตีความขั้นเด็ดขาด' ให้ลวี่เอ๋อและคนอื่นๆ ฟังไปแล้ว ตอนนี้เซียวส่าก็มาอธิบายความหมายที่แท้จริงของคำว่า 'รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง' ให้ลวี่เอ๋อฟังอีก ไม่ว่าจะเป็นอาจื่อหรือเซียวส่า คำอธิบายของพวกเขาล้วนทำให้ลวี่เอ๋อถึงกับเถียงไม่ออก

ลวี่เอ๋อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความหงุดหงิดในใจ จากนั้นก็คลี่ยิ้มกล่าว

"ขอบคุณศิษย์พี่ซานเสียที่ช่วยคลายข้อสงสัยให้ผู้น้อง เมื่อได้ฟังคำอธิบายของศิษย์พี่แล้ว ผู้น้องก็ยอมรับอย่างหมดใจ ยินดีจ่ายค่าปรับที่ค้างชำระแทนบิดา อีกทั้งค่าปรับของข้าและลวี่เหมยก็จะจ่ายให้ทั้งหมดในคราวเดียว ขอศิษย์พี่โปรดเห็นแก่ที่พวกเราต้องพบหน้ากันอยู่เป็นประจำ ช่วยอโหสิกรรมต่อพฤติกรรมที่ทำผิดกฎของพวกเราสามพ่อลูกด้วยเถิด"

ระหว่างที่พูด ลวี่เอ๋อก็ยิ้มแย้มงดงามราวกับดอกไม้ คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่านางกับเซียวส่าเป็นสหายเก่าที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมากเป็นแน่

อาจื่อคิดไม่ถึงเลยว่าลวี่เอ๋อจะยอมแพ้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ นางกลอกตากลมโตที่มีชีวิตชีวาทั้งสองข้าง กวาดตามองลวี่เอ๋อใหม่อีกครั้งด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย พอเห็นว่าลวี่เอ๋อมีความมั่นใจเต็มอกแล้ว อาจื่อก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาบน จากนั้นก็ยกมือขึ้นกอดอก ปิดบังกระดูกซี่โครงสองซี่ของตนเองเอาไว้

เซียวส่าเผยรอยยิ้ม

"ในเมื่อศิษย์น้องลวี่เอ๋อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ศิษย์พี่อย่างข้าย่อมต้องไว้หน้าเจ้า ก็เอาตามที่เจ้าพูดก็แล้วกัน"

ลวี่เอ๋อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ายิ้มรับ เอ่ยถาม

"ไม่ทราบว่าพวกเราค้างชำระค่าปรับทั้งหมดเท่าใดหรือ?"

เซียวส่าจดจำยอดค้างชำระไว้ในใจตั้งนานแล้ว เขารีบตอบกลับทันที

"ร้านซาลาเปาเฉินจี้ค้างอยู่สี่ตำลึง เจ้ากับศิษย์น้องลวี่เหมยค้างคนละสามตำลึง รวมกันแล้วก็สิบตำลึงเงินพอดิบพอดี"

ลวี่เอ๋อได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบทองคำหนึ่งตำลึงออกมาจากถุงเฉียนคุนทันที ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วส่งให้เซียวส่า พร้อมกับยิ้มกล่าว

"นี่คือทองคำหนึ่งตำลึง พอดีเทียบเท่ากับสิบตำลึงเงิน ขอศิษย์พี่โปรดรับไว้ด้วย"

เซียวส่ารับทองคำมาเดาะดูในมือ เมื่อยืนยันว่าถูกต้องแล้วก็ยื่นใบสั่งปรับให้ลวี่เอ๋อ

"รบกวนศิษย์น้องลวี่เอ๋อช่วยเซ็นชื่อยืนยันสักหน่อย ข้าจะได้นำกลับไปเก็บเป็นหลักฐาน"

ลวี่เอ๋อหยิบพู่กันของตนเองออกมาจากถุงเฉียนคุน แล้วเซ็นชื่อลงบนใบสั่งปรับทั้งสามใบ จากนั้นนางก็คืนใบสั่งปรับให้เซียวส่า กะพริบตาให้เขาพลางยิ้มถาม

"ศิษย์พี่ซานเสีย ตอนนี้ปล่อยคนได้แล้วใช่หรือไม่?"

อาจื่อเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาบนอีกครั้ง ลอบด่าทอในใจ

ถุย นังผู้หญิงสำส่อนหน้าไม่อาย ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองเสียบ้าง หน้าตาอย่างเจ้ายังจะกล้ามายั่วยวนศิษย์พี่ซานเสียอีกหรือ?!

จะโทษอาจื่อที่ด่าทอก็ไม่ได้ สาเหตุหลักเป็นเพราะท่าทางกะพริบตาของลวี่เอ๋อเมื่อครู่นี้มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการยั่วยวนจริงๆ

เซียวส่าดูเหมือนจะถูกลวี่เอ๋อยั่วยวนเข้าให้แล้วจริงๆ เขาเผยรอยยิ้มแบบเฒ่าหัวงูออกมา

"ปล่อยคน ย่อมต้องปล่อยคนอยู่แล้ว"

เซียวส่าพูดถึงตรงนี้ก็สั่งอาจื่อ

"อาจื่อ เจ้าไปปล่อยคนเถอะ"

อาจื่อร้องอ้อ แล้วเดินไปสั่งให้ลูกมือปล่อยคนอย่างไม่เต็มใจนัก

ลวี่เอ๋อฉวยโอกาสนี้กระซิบเสียงเบา

"ศิษย์พี่ซานเสีย ผู้น้องรู้สึกถูกชะตากับท่านยิ่งนัก มิสู้คืนนี้ผู้น้องขอเป็นเจ้ามือ พวกเรามาพบปะพูดคุยกันสักหน่อยดีหรือไม่?"

เซียวส่าดูเหมือนจะหวั่นไหวอยู่บ้าง แต่ก็ทำทีเป็นลังเลแล้วกล่าว

"ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง นี่... เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง?"

ลวี่เอ๋อกะพริบตาให้เซียวส่าอีกครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

"คนน้อยๆ ถึงจะคุยกันสะดวกอย่างไรเล่า ศิษย์พี่ไม่ต้องคิดมาก คืนนี้ยามไฮ่หนึ่งเค่อ ผู้น้องจะหิ้วสุราและกับแกล้มไปหาท่านที่สาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาดอย่างแน่นอน ท่านต้องรอรับนัดให้ได้นะ"

ปากลวี่เอ๋อพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับคิดว่า

เมื่อครู่นี้เจ้านี่มองหน้าอกข้าตั้งหลายครั้ง ตอนนั้นข้าก็รู้สึกแล้วว่าเขาต้องเป็นพวกบ้ากามแน่ ตอนนี้ดูท่าจะไม่ผิดจริงๆ ข้ายั่วยวนแค่นิดเดียวเขาก็ติดกับแล้ว ฮึ ถึงเวลานั้นข้าจะต้องทำให้เจ้าต้องตกนรกหมกไหม้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!

ภายนอกลวี่เอ๋อทำเหมือนอยากจะสานสัมพันธ์กับเซียวส่า แต่ความจริงแล้วกำลังวางกับดักเพื่อทำร้ายเขาต่างหาก สาเหตุที่นางเลือกสถานที่นัดพบเป็นสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาด ก็เพื่อลดความระแวดระวังและความกังวลของเซียวส่าลง

เหตุใดลวี่เอ๋อถึงได้ดูถูกเซียวส่าถึงเพียงนี้ และคิดว่าเซียวส่าจะต้องติดกับดักอย่างแน่นอน? สาเหตุหลักมีอยู่สองประการ

ประการแรกคือ เมื่อครู่นี้เซียวส่าปรายตามองหน้าอกของนางไปสองสามครั้ง ทำให้นางเข้าใจผิดคิดว่าเซียวส่าเป็นพวกบ้ากาม

ประการที่สองคือ ความประทับใจที่นางมีต่อเซียวส่าในคราบของซานเสียยังคงหยุดอยู่แค่ในอดีต คิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เจ้าทึ่มที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานในใจ ประกอบกับเพื่อเป็นการแก้แค้นเซียวส่า ลวี่เอ๋อจึงได้จัดฉากรักแรกพบฉากนี้ขึ้นมาให้เซียวส่าดู

เซียวส่าจะหลงกลหรือ? หากเขาหลงกล การเป็นผู้ชายเจ้าชู้มาตั้งหลายปีของเขาก็ถือว่าเสียเปล่าแล้ว

อันที่จริงเซียวส่ามองแผนการของลวี่เอ๋อทะลุปรุโปร่งตั้งแต่แรกเห็นแล้ว สาเหตุที่เขายังจงใจเล่นตามน้ำไปกับการแสดงของลวี่เอ๋อ ก็เพราะเขาอยากจะฉวยโอกาสนี้กำจัดภัยแฝงอย่างลวี่เอ๋อให้สิ้นซากไปเสีย

ผ่านการอาละวาดของอาจื่อและเขาในครั้งนี้ ทั้งสองฝ่ายก็ได้ผูกความแค้นต่อกันอย่างลึกซึ้งแล้ว ก่อนหน้านี้เซียวส่าเคยรับรู้นิสัยใจคอของลวี่เอ๋อผ่านทางหงเยี่ยนมาบ้าง รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีความคิดที่ลึกล้ำ

สำหรับศัตรูเช่นนี้ เซียวส่าไม่เป็นฝ่ายชิงลงมือกำจัดนางก่อนก็ดีแค่ไหนแล้ว ตอนนี้นางกลับมองว่าเขาเป็นคนโง่ เป็นฝ่ายมาเล่นแผนการอันตื้นเขินเช่นนี้กับเขาก่อน เซียวส่าย่อมยินดีที่จะให้ความร่วมมือ จากนั้นก็ตามน้ำจัดการนางเสียเลย

ทั้งสองต่างก็ซ่อนความนัยไว้ในใจ หลังจากสบตากันและยิ้มให้กันแล้ว ก็แสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วบอกลากัน

ก่อนที่ลวี่เอ๋อจะพาบิดาและน้องสาวจากไป นางได้จงใจเกลี้ยกล่อมจื่อเซวียนและโย่วผิง ให้พวกเขายอมจ่ายค่าปรับแต่โดยดีเหมือนกับตน จื่อเซวียนและโย่วผิงเข้าใจนิสัยของลวี่เอ๋อเป็นอย่างดี เมื่อเห็นดังนั้นพวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าลวี่เอ๋อต้องมีแผนการอื่นซ่อนอยู่อย่างแน่นอน ดังนั้นทั้งสองจึงให้ความร่วมมือด้วยการพยักหน้าตกลง และจ่ายค่าปรับตรงนั้นเลย

ในเมื่ออีกฝ่ายยอมจ่ายเงินแล้ว เซียวส่าย่อมไม่สะดวกที่จะปฏิบัติหน้าที่ต่อ เขาโบกมือฉาดใหญ่แล้วกล่าว

"ถอนกำลัง"

ระหว่างทางกลับสาขา อาจื่อก็กระซิบถามเสียงเบา

"ศิษย์พี่ เมื่อครู่นี้ข้าเห็นนังผู้หญิงสำส่อนลวี่เอ๋อนั่นขยิบตาให้ท่าน ท่านคงจะไม่ได้ถูกนางหลอกล่อไปแล้วหรอกนะ?"

เซียวส่ากลอกตาบน ย้อนถามด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความชอบธรรมอันน่าเกรงขาม

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนตื้นเขินเช่นนั้นหรือ? แค่ผู้หญิงส่งสายตาให้ ข้าก็จะถูกหลอกล่อแล้วงั้นหรือ?"