บทที่ 61 นี่วิญญาณจูหยวนจางเข้าสิงหรืออย่างไร

อาจื่อแลบลิ้นด้วยความขวยเขิน "ไม่มีก็ดีแล้ว ข้าก็แค่หวังดีอยากจะเตือนท่านเท่านั้นเอง"

เซียวส่าดึงอาจื่อให้จงใจเดินรั้งท้ายไปสองสามก้าว แล้วกระซิบสั่ง "เดี๋ยวพอเลิกงานแล้ว เจ้าไปบอกหงเยี่ยนทีนะ ว่าคืนนี้ข้าจะจัดการประชุมลับที่สาขา เจ้ากับหงเยี่ยนต้องเข้าร่วมด้วย ให้นางเลิกงานแล้วอย่าเพิ่งรีบกลับ"

อาจื่อเห็นเซียวส่าทำตัวลึกลับถึงเพียงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น "ศิษย์พี่ ท่านทำตัวลับๆ ล่อๆ เช่นนี้ เตรียมจะทำอะไรหรือ?"

เซียวส่าหัวเราะหึๆ บนใบหน้าเผยสีหน้าเจ้าเล่ห์มีเลศนัย "เจ้าอย่าเพิ่งถามมาก ถึงเวลาแล้วข้าจะบอกพวกเจ้าเอง"

อาจื่อร้องอ้อ สะกดกลั้นความอยากรู้อยากเห็นในใจแล้วพยักหน้ารับคำ

หลังจากที่คนทั้งหมดกลับมาถึงสาขา เซียวส่าก็ล้มตัวลงนอนราบบนเก้าอี้เอนใต้ร่มไม้ อาจื่อเอาใจใส่อย่างยิ่งด้วยการรินน้ำชาให้เขาหนึ่งจอก จากนั้นก็หยิบพัดใบปาล์มขึ้นมาพัดคลายร้อนให้เขา

อากาศวันนี้ค่อนข้างอบอ้าว บนต้นไม้ใหญ่ในลานกว้างมีจั๊กจั่นเกาะอยู่มากมาย พวกมันส่งเสียงร้องระงมไม่หยุด ทำเอาเซียวส่ารำคาญจนทนไม่ไหว หลังจากดื่มน้ำชาหมด เขาก็เหลืออด เรียกกระบี่บินออกมาฟาดฟันจั๊กจั่นที่ส่งเสียงหนวกหูเหล่านั้นจนร่วงหล่นลงมาใต้ต้นไม้ทั้งหมด หลังจากฆ่าจั๊กจั่นจนหมดเกลี้ยง เซียวส่าถึงได้หลับตาพักผ่อนบนเก้าอี้เอน รับลมพัดจากอาจื่อด้วยสีหน้าผ่อนคลายสบายใจ

ดวงตาของอาจื่อกลอกไปมาไม่หยุด เดี๋ยวก็มองคิ้วของเซียวส่า เดี๋ยวก็มองจมูกของเซียวส่า เดี๋ยวก็มองปากของเซียวส่า ไม่รู้ว่าในใจนางกำลังคิดอะไรอยู่

รอจนกระทั่งเลิกงาน อาจื่อก็ปลุกเซียวส่าที่หลับสนิทให้ตื่นขึ้น จากนั้นก็ดึงหงเยี่ยนเข้ามาเอ่ยถามเซียวส่า "ศิษย์พี่ คนอื่นๆ เลิกงานกลับบ้านกันหมดแล้ว ท่านมีเรื่องอะไร ตอนนี้ก็พูดออกมาได้แล้วกระมัง?"

เซียวส่าขยี้ตา รอจนสมองกลับมาปลอดโปร่ง เขาถึงค่อยเอ่ยปาก เล่าแผนการอันชั่วร้ายของลวี่เอ๋อให้ทั้งสองคนฟังอย่างละเอียดทุกประการ

ท้ายที่สุดเขาก็สรุปว่า "ในเมื่อลวี่เอ๋อคิดจะวางแผนปองร้ายข้า ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจนางอีก ประเดี๋ยวพวกเจ้าสองคนไปซ่อนตัวรอดูงิ้วฉากเด็ดอยู่ข้างๆ รอจนลวี่เอ๋อเผยธาตุแท้ออกมา พวกเจ้าค่อยพุ่งออกมารวบตัวนางไว้ในคราวเดียว แล้วส่งตัวให้หอคุมกฎจัดการ"

อาจื่อและหงเยี่ยนล้วนมีสีหน้าโกรธเคือง พวกนางคิดไม่ถึงเลยว่าลวี่เอ๋อจะต่ำช้าไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ถึงกับจะใช้มารยาหญิงมาทำร้ายเซียวส่า หากปล่อยให้นางทำสำเร็จ เซียวส่ามิพังพินาศไปเลยหรือ?

อาจื่อเริ่มจากสบถด่าทอคำว่า "หน้าไม่อายต่ำช้าไร้ยางอาย" ออกมาสองสามประโยค จากนั้นก็แค่นเสียงเย็น "ศิษย์พี่ ท่านทำเช่นนี้ไม่เป็นการปล่อยให้นางรอดตัวไปง่ายๆ หน่อยหรือ? พวกเราถ้าไม่ทำก็แล้วไป แต่ถ้าทำก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ทำให้พวกนางทั้งครอบครัวสามคนต้องตกนรกหมกไหม้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด! มิฉะนั้นหากปล่อยบิดาและน้องสาวของนางไป วันข้างหน้าพวกเขาก็คงไม่ยอมรามือจากท่านแน่!"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็ดวงตาเป็นประกาย ลอบคิดในใจ: ยายหนูอาจื่อคนนี้ต้องมีวิญญาณจูหยวนจางเข้าสิงแน่ๆ เด็กเมื่อวานซืนคนนี้มีจิตใจเหี้ยมโหดอำมหิตไม่เบาเลยนี่ ทว่า... ทว่าข้ากลับชื่นชอบนิสัยเช่นนี้ของนางเหลือเกิน! วันข้างหน้าจะต้องตั้งใจฟูมฟักนางให้ดียิ่งขึ้น เพื่อให้นางสามารถเป็นกำลังสำคัญของข้าได้!

หงเยี่ยนรู้สึกว่าคำพูดนี้ช่างมีเหตุผลยิ่งนัก จนตนเองไม่อาจหาคำใดมาโต้แย้งได้ จึงพยักหน้าทันที "วันนี้พวกเราจัดการพวกนางทั้งสามพ่อลูกจนย่ำแย่ถึงเพียงนั้นแล้ว หากแผนการร้ายของนางสำเร็จ นางย่อมไม่ปล่อยศิษย์พี่ไปแน่ เมื่อโค่นศิษย์พี่ลงได้แล้ว เป้าหมายต่อไปก็คือข้ากับอาจื่อ ดังนั้นข้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของน้องอาจื่ออย่างยิ่ง พวกเราจะปล่อยให้มีภัยแฝงหลงเหลืออยู่ไม่ได้เด็ดขาด"

เซียวส่าเห็นว่าสตรีทั้งสองคนเต็มใจที่จะรับบทคนใจดำอำมหิตไว้เอง เขาจึงแสร้งถอนหายใจและกล่าวด้วยสีหน้าเสียดาย "เดิมทีข้าอยากจะพุ่งเป้าไปที่ลวี่เอ๋อเพียงคนเดียว ไม่อยากให้เดือดร้อนไปถึงครอบครัวของนาง แต่ในเมื่อพวกเจ้าสองคนพูดเช่นนี้ งั้นพวกเราก็มาช่วยกันวางแผนเถอะ"

เซียวส่าพูดจบก็ทอดสายตาไปหยุดอยู่ที่อาจื่อ ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า 'ข้าหวังพึ่งเจ้าอยู่นะ'

เมื่อครู่นี้แม้อาจื่อจะพูดจาด้วยท่าทีดุดันเหี้ยมเกรียม แต่พอถึงคราวต้องเป็นคนออกความเห็น นางกลับมีใจแต่ไร้กำลัง พอเห็นเซียวส่าจ้องมองตน อาจื่อก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะแห้งๆ "ศิษย์พี่ เรื่องออกความเห็นยังต้องพึ่งพาท่านแล้วล่ะ เกรงว่าข้ากับศิษย์พี่หญิงหงเยี่ยนคงเป็นที่พึ่งให้ไม่ได้"

เซียวส่ากลอกตาบน "ข้ากะไว้แล้วเชียวว่าเจ้าเก่งแต่ดีแต่ปาก ดังนั้นข้าจึงไม่ได้คาดหวังให้เจ้ามาช่วยออกความคิดเห็นอะไรแต่แรกแล้ว"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขิน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น แล้วศิษย์พี่มองข้าทำไมล่ะ?"

เซียวส่าไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความอีก หงายไพ่ในมือออกมาโดยตรง "ข้าต้องการให้เจ้าไปช่วยตรวจสอบบัญชีของสองพี่น้องลวี่เอ๋อและลวี่เหมยให้ข้าที"

เขาพูดถึงตรงนี้ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกลอกตาไปมาแล้วกล่าวต่อ "ยังมีจื่อเซวียนกับโย่วผิงอีกสองคนด้วย พวกเขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพี่น้องลวี่เอ๋อ หากเก็บพวกมันไว้ก็เป็นภัยแฝงเช่นกัน เจ้าช่วยข้าตรวจสอบบัญชีของพวกเขาให้ชัดเจนด้วย คนทั้งสี่ทำงานในสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอซ่างซ่านมาตั้งหลายปี ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเบื้องหลังของพวกมันจะขาวสะอาด"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "แผนนี้ดีเยี่ยม ตีงูต้องตีที่เจ็ดชุ่น ขอเพียงพวกเขามีพฤติกรรมทุจริตจริง พวกเราก็สามารถยืมมือหอคุมกฎมากวาดล้างพวกเขารวดเดียวจบ ตัดรากถอนโคนให้สิ้นซากไปเลย!"

ท่านปู่ของอาจื่อคือผู้อาวุโสระดับสูงของหอข่าวกรองซึ่งเป็นหน่วยสืบราชการลับ ขอเพียงนางกลับบ้านไปออดอ้อนท่านปู่สักสองสามประโยค ท่านปู่ของนางย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างแน่นอน

ตัวอาจื่อเองก็ตระหนักถึงจุดนี้ดี นางยืดหลังตรงทันที พร้อมกับรับประกันกับเซียวส่าว่า "ศิษย์พี่โปรดวางใจ อย่างช้าที่สุดไม่เกินสามวัน ข้าจะนำหลักฐานทั้งหมดที่ท่านต้องการมามอบให้ท่านอย่างแน่นอน"

เซียวส่าพยักหน้า ปรายตามองกระดูกซี่โครงสองซี่ที่หน้าอกของอาจื่ออย่างไม่ตั้งใจ ลอบคิดในใจ: นังหนูนี่ก็เชื่อฟังข้าดีเหมือนกันนะ หากนางไม่ได้อกกระดานไร้ซึ่งน้ำหมึกถึงเพียงนี้ การรับนางมาเป็นอนุภรรยาก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว

อาจื่อสังเกตเห็นสายตาของเซียวส่า นางจึงค้อมตัวลงเล็กน้อยด้วยความประหม่า ลอบคิดในใจ: ศิษย์พี่นั้นดีไปหมดทุกอย่าง เสียก็แต่ติดจะกะล่อนไปหน่อย มิฉะนั้นในสายตาของข้า เขาก็คงเป็นบุรุษที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติไปแล้วจริงๆ

หงเยี่ยนเห็นทั้งสองคนส่งสายตาให้กันไปมา ก็อดไม่ได้ที่จะลอบคิดในใจ: ศิษย์พี่ซานเสียคงไม่ได้หมายปองอาจื่อเข้าหรอกนะ? อืม ไม่น่าจะใช่ แม้อาจื่อจะหน้าตาน่ารัก แต่นั่น... ตรงนั้นมันเล็กเกินไป ต่อให้ศิษย์พี่จะชอบ ก็ควรจะชอบข้าถึงจะถูก... แต่ถ้าเกิดศิษย์พี่ชอบข้าขึ้นมาจริงๆ ข้าควรจะทำอย่างไรดี? ผู้ชายน่ากลัวจะตายไป มีเรื่องของน้องสาวเป็นตัวอย่างให้เห็นอยู่ หากศิษย์พี่ชอบข้าขึ้นมาจริงๆ ข้าก็ทำตัวให้ดูไร้ค่าไม่ได้เด็ดขาด จะต้องรักนวลสงวนตัวเข้าไว้

หงเยี่ยนคิดถึงตรงนี้ก็ปรายตามองเซียวส่าอย่างไม่ตั้งใจ เอ่ยถามด้วยสีหน้าปกติ "สำหรับบิดาของสองพี่น้องลวี่เอ๋อ ไม่ทราบว่าศิษย์พี่เตรียมจะจัดการอย่างไรหรือ?"

เซียวส่ายิ้มอย่างสบายๆ "เรื่องนี้ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ตาแก่คนนี้มาเปิดร้านซาลาเปาในเขตเขาชั้นที่ห้าของพวกเราฟรีๆ มาตั้งหลายปีไม่ใช่หรือ? ขอเพียงพวกเราจัดการลูกสาวสองคนที่เป็นที่พึ่งพิงของเขาได้สำเร็จ พวกเราก็เข้าควบคุมตัวเขาทันที บังคับให้เขาจ่ายค่าเช่าที่ดิน ภาษี และรายได้จากการประกอบกิจการอย่างผิดกฎหมายย้อนหลังตลอดหลายปีที่ผ่านมาให้ครบถ้วน รอจนรีดไถทรัพย์สินของเขามาจนหมดตัวแล้วค่อยปล่อยเขากลับไปทำนาที่บ้านเกิด ถึงเวลานั้นตาแก่ที่ไร้ทั้งเงินและอำนาจ จะมาเป็นภัยคุกคามอะไรให้พวกเราได้อีกเล่า?"