บทที่ 66 นี่ไม่เรียกว่าพูดเกินจริง นี่มันเรียกว่าตำนานชัดๆ

อาจื่อพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กล่าวต่อว่า "แน่นอนว่า เรื่องทุกเรื่องย่อมไม่อาจเหมารวมได้ สภาพร่างกายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน สภาพจิตใจก็ไม่เหมือนกัน ดังนั้นประสบการณ์การบำเพ็ญเพียรที่เหมาะสมกับคนอื่นก็ใช่ว่าจะเหมาะสมกับตนเอง ทางที่ดีที่สุดคือต้องพิจารณาจากสภาพความเป็นจริงของตนเอง"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารัวๆ เพื่อแสดงความเห็นด้วย "เจ้าพูดได้ถูกต้องมาก สถานการณ์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน จำเป็นต้องแยกแยะวิธีปฏิบัติจริงๆ"

อาจื่อตอบรับอืม แล้วกล่าวต่อ "แน่นอนว่าอัจฉริยะที่แท้จริงก็ย่อมมีอยู่ ท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักจื่ออวิ๋นของเราก็คืออัจฉริยะผู้ไร้เทียมทาน ว่ากันว่าในปีนั้นท่านใช้เวลาเพียงยี่สิบปีในการบำเพ็ญเพียรจากคนธรรมดาจนบรรลุถึงขั้นเซียน หากมองไปทั่วทั้งโลกเซียนหยวน สถิตินี้จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่มีใครทำลายได้เลย ทว่าอัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานเช่นนี้ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงคนส่วนน้อยนิด คนส่วนใหญ่ล้วนทำได้เพียงค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปตามขั้นตอนเท่านั้น"

เซียวส่าถูกคำพูดของอาจื่อทำให้สั่นสะท้านไปถึงส่วนลึกของจิตใจอีกครั้ง เขาลอบอุทานด้วยความตกตะลึงอยู่ในใจ: แม่เจ้าโว้ย! ท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักจื่ออวิ๋นตกลงยังเป็นคนอยู่หรือไม่? จะเป็นไปได้อย่างไรที่ใช้เวลาเพียงยี่สิบปีบำเพ็ญเพียรจากคนธรรมดาจนบรรลุถึงขั้นเซียนได้? นี่มันไม่เรียกว่าพูดเกินจริงแล้ว แต่นี่มันเรียกว่าตำนานชัดๆ! บิดาไม่นับถือใครหน้าไหนทั้งนั้น นับถือแค่ท่านคนเดียว!

ผู้ก่อตั้งสำนักจื่ออวิ๋นมีนามว่าเซียนจื่ออวิ๋น เนื่องจากยุคสมัยนั้นผ่านพ้นมายาวนานเกินไป ตำนานมากมายเกี่ยวกับท่านจึงถูกกลืนหายไปในกระแสธารแห่งประวัติศาสตร์ ดังนั้นต่อให้เซียนจื่ออวิ๋นจะอยู่ในสายตาของบรรดาศิษย์รุ่นหลังแห่งสำนักจื่ออวิ๋น ท่านก็เป็นตัวตนที่ลึกลับเป็นอย่างยิ่ง หากไม่ใช่เพราะครอบครัวของอาจื่อมีสถานการณ์พิเศษ เกรงว่านางก็คงไม่รู้สถิติการบำเพ็ญเพียรอันน่าตื่นตะลึงสะท้านฟ้าที่เซียนจื่ออวิ๋นสร้างขึ้นมานี้

อาจื่อรู้สึกว่าสีหน้าของเซียวส่าในเวลานี้น่าขบขันยิ่งนัก นางอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะพรวดออกมา "เอาล่ะๆ พวกเราอย่าไปพูดเรื่องของคนอื่นเลย มาคุยเรื่องของตัวเองกันดีกว่า พรุ่งนี้ข้ามีแนวโน้มสูงมากที่จะต้องไปปรนนิบัติอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋น งานที่หอทำความสะอาดเกรงว่าคงจะทำไม่ได้แล้ว ศิษย์พี่ ทางที่ดีท่านควรเตรียมการล่วงหน้าไว้เสียหน่อยนะ"

เซียวส่าถึงเพิ่งดึงสติกลับมาได้ พยักหน้าพลางกล่าว "ศิษย์น้องวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย ต่อให้เจ้าจะออกจากหอทำความสะอาดไป ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อแผนการปรับปรุงแก้ไขของพวกเราหรอก"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นปัดก้น "งั้นข้าขอตัวก่อนนะ ท่านก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ—จริงสิ ดึกดื่นป่านนี้ท่านวิ่งออกมาทำไม? คงไม่ได้ตั้งใจวิ่งออกมาแอบดูอาจารย์หญิงหรอกนะ?"

เมื่อเซียวส่าได้ยินดังนั้น ในหัวก็พลันปรากฏภาพบางภาพที่ซานเสียเคยแอบดูขึ้นมา เขาแสร้งทำเป็นกลอกตาบนกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดในใจ "ข้าดูมีความคิดอกุศลเช่นที่เจ้าคิด หรือไง? ที่ข้าออกมาดึกป่านนี้ก็เพื่อมาฝึกวิชาที่เขาด้านหลัง ไม่ได้ทำตัวต่ำช้าอย่างที่เจ้าคิดเสียหน่อย"

อาจื่อส่งเสียงอ้อด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท เผยสีหน้าที่บ่งบอกว่า 'ข้าไม่เชื่อคำโกหกของท่านหรอก'

เซียวส่าทำท่าจะตี อาจื่อก็รีบร้องจ๊ากแล้วสับขาวิ่งหนีทันที หลังจากวิ่งไปได้ระยะหนึ่ง นางถึงค่อยหันกลับมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เซียวส่า

เซียวส่าทั้งฉิวทั้งขำ เอ่ยเตือนว่า "อย่ามัวแต่ซุกซนอยู่ตรงนั้นเลย ระวังทางด้วยล่ะ"

อาจื่อหัวเราะเสียงใสพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็กระโดดโลดเต้นเดินจากไป

หลังจากรู้ข่าวว่าเจ้าสำนักเลี่ยหยางใกล้จะม่องเท่งแล้ว อารมณ์ของเซียวส่าก็เบิกบานขึ้นเป็นอย่างมาก เขาฮัมเพลงพลางหยิบตะเกียงน้ำมันออกมาจุดไฟ จากนั้นก็อาศัยยุงและแมลงที่ถูกแสงไฟดึงดูดเข้ามาเพื่อฝึกวิชาควบคุมกระบี่ต่อไป

เขาฝึกซ้อมไปจนล่วงเข้าสู่วันใหม่ ถึงค่อยลุกขึ้นเดินกลับเรือนพักเพื่อพักผ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น หงเยี่ยนก็ยังคงเหมือนเดิม นางหิ้วมื้อเช้ามาที่เรือนพักของเซียวส่า แล้วตบประตูปลุกเขาให้ตื่น

เซียวส่ายังคงสวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ พกพาน้องชายตัวน้อยที่กำลังชูชันรับยามเช้ามาเปิดประตู ทันทีที่เปิดประตูเซียวส่าก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป เขาพิจารณาหงเยี่ยนอย่างละเอียดอยู่สองสามครั้ง

หงเยี่ยนในวันนี้ดูแตกต่างไปจากวันวานเล็กน้อย ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดก็คือวันนี้เขาสวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวอ่อนที่ดูประณีตพิถีพิถัน ใบหน้าก็แต่งแต้มเครื่องสำอางบางๆ ดูงดงามกว่าเมื่อก่อนมาก

เมื่อเห็นเซียวส่าจ้องมองตนเอง หงเยี่ยนก็หันหน้าหนีด้วยความขวยเขิน "สายมากแล้ว ศิษย์พี่รีบไปล้างหน้าบ้วนปากเถอะ วันนี้ยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะนะ"

เซียวส่าตอบรับอืม หันหลังไปหยิบเสื้อคลุมยาวมาสวมทับ

หงเยี่ยนกังวลว่าเซียวส่าจะมองว่านางแต่งตัวเช่นนี้เป็นการไม่เคารพต่อน้องสาวที่ล่วงลับไป จึงเป็นฝ่ายอธิบายขึ้นก่อน "วันทำบุญครบรอบสี่สิบเก้าวันของน้องสาวข้าผ่านพ้นไปแล้ว ประกอบกับวันนี้เป็นวันเกิดของข้า ข้าจึงแต่งตัวสักหน่อย ไม่ได้มีเจตนาจะไม่เคารพต่อน้องสาวเลยนะ"

เซียวส่าใช้เสื้อคลุมยาวปกปิดน้องชายตัวน้อยที่กำลังชูชันรับยามเช้าเอาไว้ พยักหน้าด้วยสีหน้าเข้าใจอย่างยิ่ง "ที่แท้วันนี้ก็เป็นวันเกิดของศิษย์น้องนี่เอง ศิษย์พี่ขอให้เจ้ามีความสุขในวันเกิดนะ คืนนี้ศิษย์พี่จะเป็นเจ้ามือ เลี้ยงของอร่อยๆ เพื่อฉลองให้เจ้าเอง"

เซียวส่าพูดถึงตรงนี้ก็เปลี่ยนเรื่อง "ศิษย์น้องวางใจได้ ข้าไม่มีอคติใดๆ กับเรื่องนี้หรอก ผู้จากไปก็จากไปแล้ว ผู้มีชีวิตอยู่ก็ต้องเดินหน้าต่อไป หากจมปลักอยู่กับความโศกเศร้าในอดีตตลอดไป นี่สิถึงจะเรียกว่าไม่เหมาะสม"

หงเยี่ยนดวงตาเป็นประกาย รีบหยิบกระดาษและพู่กันออกมาจากถุงเฉียนคุน จดบันทึกประโยคที่เซียวส่าเพิ่งพูดว่า "ผู้จากไปก็จากไปแล้ว ผู้มีชีวิตอยู่ก็ต้องเดินหน้าต่อไป" เอาไว้

เซียวส่าชินชากับเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว หลังจากแต่งตัวเสร็จ เขาก็หันไปล้างหน้าบ้วนปากที่ระเบียงหลังเรือนพักเล็กๆ

หงเยี่ยนเก็บข้อความที่เขียนเสร็จลงในถุงเฉียนคุน จากนั้นก็เดินตามมาช่วยตักน้ำล้างหน้า นางตักน้ำไปพลาง เอ่ยถามด้วยท่าทีราวกับไม่ใส่ใจนักไปพลาง "ศิษย์พี่ เมื่อคืนท่านหลับสบายดีหรือไม่?"

เซียวส่าหยิบผ้าเช็ดหน้าไปชุบน้ำในอ่าง เช็ดหน้าไปพลางตอบไปพลาง "อืม ก็ไม่เลว"

หงเยี่ยนยังคงเอ่ยถามด้วยท่าทีราวกับไม่ใส่ใจต่อไป "เมื่อคืนศิษย์พี่ไม่ได้ไปตามนัด ไม่ทราบว่าลวี่เอ๋อมาหาท่านที่นี่หรือไม่?"

เซียวส่าบิดผ้าเช็ดหน้าจนหมาด แล้วนำไปตากไว้บนราวไม้ไผ่ "เมื่อคืนข้าไปฝึกวิชาที่เขาด้านหลังจนถึงเที่ยงคืนถึงกลับมา ไม่รู้ว่านางได้มาหาข้าหรือไม่"

เซียวส่าพูดจบก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปปรายตามองหงเยี่ยน ลอบคิดในใจ: หงเยี่ยนคงไม่ได้กำลังหึงหวงหรอกนะ ถึงได้จงใจซักไซ้เรื่องระหว่างข้ากับลวี่เอ๋อ?

หงเยี่ยนไม่กล้าสบตาเซียวส่า นางก้มหน้าเตรียมแปรงและผงขัดฟันให้เซียวส่า แล้วยื่นส่งให้ "ศิษย์พี่แปรงฟันเถิด"

เซียวส่าก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจมากนัก รับแปรงมาเริ่มแปรงฟัน

หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ ทั้งสองก็เดินทางไปยังสาขาเขาชั้นที่ห้าแห่งหอทำความสะอาดด้วยกัน ระหว่างทางเซียวส่าก็จัดการน้ำแกงบะหมี่ที่หงเยี่ยนนำมาให้จนหมดเกลี้ยง ถือโอกาสเล่าเรื่องที่อาจื่อไปปรนนิบัติอาจารย์หญิงให้ฟัง ซ้ำยังกำชับให้หงเยี่ยนเก็บเรื่องที่อาจารย์หญิงล้มป่วยไว้เป็นความลับอย่างเคร่งครัด

หงเยี่ยนย่อมตกปากรับคำอย่างหนักแน่น เมื่อทั้งสองมาถึงสาขาก็ไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง ต่างคนต่างนำทีมไปทำงาน

วันนี้มีงานค่อนข้างเยอะ เนื่องจากขาดผู้ช่วยมือขวาอย่างอาจื่อไป เซียวส่าจึงทำได้เพียงทนตากแดดวิ่งวุ่นไปทั่ว

ยุ่งอยู่จนถึงเวลาสิบโมงเช้า เซียวส่าถึงเพิ่งจะจัดระเบียบงานต่างๆ ได้เข้าที่เข้าทาง เมื่อเห็นว่าทีมก่อสร้างแต่ละทีมทำงานกันอย่างราบรื่น เขาถึงกลับมาพักผ่อนรับลมเย็นในลานกว้างของสาขา

เซียวส่าเพิ่งจิบน้ำชาไปได้สองสามอึก ก็เห็นเด็กสาวรูปร่างอ้อนแอ้นคนหนึ่งเดินเข้ามา

เด็กสาวคนนี้หน้าตาไม่คุ้นเอาเสียเลย ขณะที่เซียวส่ากำลังสงสัย อีกฝ่ายก็ย่อตัวคารวะอย่างอ่อนช้อย แล้วแจ้งจุดประสงค์ในการมาเยือน "ท่านก็คือใต้เท้าซานเสียใช่หรือไม่? ข้าคือสาวใช้ที่คุณหนูอาจื่อส่งมาคอยปรนนิบัติท่าน คุณชายเรียกข้าว่าเสี่ยวผิงก็พอ"

เซียวส่าถึงกับอึ้งไปเลย เขาคิดไม่ถึงว่าหลังจากอาจื่อไม่สามารถมาปรนนิบัติตนเองได้แล้ว นางถึงกับจะส่งคนมาช่วยปรนนิบัติเขาแทน นี่... นี่... นี่มันช่างดีประเสริฐเลิศเลออะไรเช่นนี้!

หลังจากเสี่ยวผิงทำความเคารพเสร็จ นางก็หยิบพัดใบปาล์มออกมาจากห่อผ้าใบใหญ่ที่หิ้วติดมือมาด้วย เดินเข้าไปยืนข้างเซียวส่าแล้วพัดคลายร้อนให้เขา

ในที่สุดเซียวส่าก็ดึงสติกลับมาได้ หัวเราะกล่าว "ศิษย์น้องอาจื่อช่างใส่ใจจริงๆ เจ้ากลับไปแล้วอย่าลืมฝากคำขอบคุณจากข้าไปให้นางด้วยล่ะ"