บทที่ 65 ใครบอกเจ้าว่ายิ่งบำเพ็ญเพียรได้เร็วก็ยิ่งดี?

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไป เผยสีหน้าสงสัย

"คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?"

อาจื่อจงใจอมพะนำ เอ่ยถามว่า

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดอาจารย์หญิงถึงได้เสียใจจนล้มป่วย?"

เซียวส่าถลึงตาใส่อาจื่อด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

"คุยกับเจ้านี่มันเหนื่อยจริงๆ เจ้าเลิกอมพะนำได้หรือไม่?"

อาจื่อแลบลิ้น

"ศิษย์พี่อย่าเพิ่งโมโหสิ ข้าจะบอกความจริงให้ฟังเดี๋ยวนี้แหละ ท่านเจ้าสำนักของเราธาตุไฟเข้าแทรกจนเป็นอัมพาตไปตั้งแต่คืนเข้าหอแล้ว เหล่าผู้อาวุโสส่งเขาไปรักษาตัวที่หอจื่ออวิ๋นซึ่งตั้งอยู่บนเขาชั้นที่เก้าอันเป็นสถานที่ทำงานของเหล่าเซียน ผลปรากฏว่ารักษามาหลายเดือน อาการไม่เพียงแต่จะไม่ดีขึ้น ซ้ำยังทรุดหนักลงเรื่อยๆ ช่วงหลายวันมานี้ท่านเจ้าสำนักยิ่งกินไม่ได้ดื่มไม่ลง ต้องพึ่งพาโอสถยื้อชีวิตไว้ล้วนๆ ดูท่าคงจะอยู่ได้อีกไม่นาน อาจารย์หญิงรู้ข่าวแล้วก็เอาแต่ล้างหน้าด้วยน้ำตาทุกวัน จนมาถึงวันนี้ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ล้มป่วยไปอย่างสมบูรณ์"

เซียวส่าฟังจนอ้าปากค้าง ลอบคิดในใจ

ข้ายังไม่ได้วาดวงกลมสาปแช่งท่านเจ้าสำนักเลย เขากลับเกิดเรื่องขึ้นเสียแล้ว นี่เป็นความประสงค์ของสวรรค์งั้นหรือ?

เซียวส่าคิดมาถึงตรงนี้ก็ซักถามด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"นะ... นี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือไม่? ท่านเจ้าสำนักไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์น่าทึ่ง ทั้งยังอยู่ในวัยหนุ่มแน่นแข็งแรง บำเพ็ญเพียรมาสามสิบกว่าปีไม่เคยเกิดเรื่อง ทำไมถึงได้บังเอิญธาตุไฟเข้าแทรกในคืนเข้าหอได้พอดีเล่า?!"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็เผยสีหน้าขบขัน

"ดูเผินๆ เหมือนท่านเจ้าสำนักจะธาตุไฟเข้าแทรกเพราะฝึกวิชา แต่ตามการสังเกตของบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลข้า เรื่องราวไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น บรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่บอกว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ท่านเจ้าสำนักจะได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนไม่อาจควบคุมปราณแท้ได้ จึงทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกจนเป็นอัมพาต เมื่อพิจารณาจากช่วงเวลาที่ท่านเจ้าสำนักเป็นอัมพาต คนที่สามารถสร้างความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงให้เขาได้ก็มีเพียงอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นเท่านั้น ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นคืนเข้าหอนี่นา อีกทั้งอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นก็งดงามถึงเพียงนั้น ดังนั้นการเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใดเลย"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"วะฮ่าฮ่า! คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าท่านเจ้าสำนักของเราจะธาตุไฟเข้าแทรกด้วยสาเหตุที่น่าขายหน้าถึงเพียงนี้ สวรรค์เข้าข้างข้าจริงๆ!"

อาจื่อกลอกตาบน

"ดูท่านดีใจเข้าสิ หากโรคของท่านเจ้าสำนักถูกรักษาจนหายดี ข้าอยากจะรู้นักว่าท่านยังจะหัวเราะออกหรือไม่?"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นหัวใจก็กระตุกวูบ รีบเอ่ยถามด้วยสีหน้าประจบประแจง

"ศิษย์น้องอาจื่อ ตามการสังเกตของบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ตระกูลเจ้า โรคของท่านเจ้าสำนักสามารถรักษาให้หายได้หรือไม่?"

อาจื่อเห็นเซียวส่าแสดงสีหน้าประจบประแจงตนเอง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่อง หัวเราะเสียงใส

"หากเป็นท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักจื่ออวิ๋นของเราเป็นคนลงมือเอง โรคของท่านเจ้าสำนักย่อมต้องรักษาหายแน่ แต่ท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักจื่ออวิ๋นของเราออกเดินทางท่องเที่ยวยุทธภพมาหลายร้อยปีแล้ว จะไปตามหาท่านพบได้ที่ใดในเวลาอันสั้นเช่นนี้?"

อาจื่อพูดถึงตรงนี้ก็เปลี่ยนเรื่อง

"ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ตามหาท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งพบ ท่านก็ใช่ว่าจะยอมเปลืองแรงมาช่วยชีวิตคน ในสายตาของพวกเรา ท่านเจ้าสำนักอาจจะดูยิ่งใหญ่มาก แต่ในสายตาของท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งกลับไม่ใช่เช่นนั้น กระทั่งสำนักจื่ออวิ๋นของเราก็ยังเป็นท่านที่ก่อตั้งขึ้นมากับมือ แล้วท่านจะไปสนใจความเป็นตายของเจ้าสำนักคนใดคนหนึ่งได้อย่างไร? ในมุมมองของข้า เจ้าสำนักเลี่ยหยางคราวนี้คงต้องม่องเท่งจริงๆ แล้วล่ะ"

คำพูดเหล่านี้หากออกมาจากปากคนอื่น เซียวส่าอาจจะไม่เชื่อ แต่พอออกมาจากปากของอาจื่อ เซียวส่ากลับไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย สาเหตุหลักเป็นเพราะในตระกูลของอาจื่อมีเซียนดำรงอยู่ถึงสองท่าน ดังนั้นนางจึงสามารถล่วงรู้ความลับสุดยอดที่คนอื่นไม่มีทางรู้ได้

เซียวส่าค่อยวางใจลงได้อย่างสมบูรณ์ เขายื่นมือไปตบไหล่อาจื่อเบาๆ

"ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้ามากจริงๆ มิฉะนั้นข้าคงถูกปิดหูปิดตาไปตลอดกาล รอจนถึงวันที่ท่านเจ้าสำนักสิ้นใจ ข้าจะเลี้ยงมื้อเติบให้เจ้าสักมื้อเลย"

อาจื่อถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ศิษย์พี่ 'เลี้ยงมื้อเติบ' หมายความว่าอะไรหรือ?"

เซียวส่าอธิบายด้วยอารมณ์เบิกบาน

"เลี้ยงมื้อเติบก็หมายถึงเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่น่ะสิ"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็เบ้ปาก เอ่ยด้วยความไม่พอใจ

"ข้าบอกข่าวลับสุดยอดให้ท่านฟังตั้งมากมาย ซ้ำยังต้องช่วยเป็นพ่อสื่อแม่ชักระหว่างท่านกับอาจารย์หญิง ท่านจะใช้ข้าวแค่มื้อเดียวมาไล่ส่งข้าหรือ?"

เซียวส่าคิดดูแล้วก็เห็นว่าจริง จึงกล่าวเสริม

"นอกจากเลี้ยงข้าวแล้ว ข้าจะมอบของขวัญให้เจ้าอีกหนึ่งชิ้นเป็นสิ่งตอบแทน แต่ของขวัญชิ้นนี้ต้องรอให้เรื่องของข้ากับอาจารย์หญิงสำเร็จลุล่วงเสียก่อน ถึงจะมอบให้เจ้าได้"

อาจื่อกลอกตาบนด้วยความดูแคลน

"ท่านคิดว่าข้าขาดแคลนของขวัญงั้นหรือ? พูดกันตามตรงเลยนะ ของล้ำค่าที่ข้าเคยเห็นยังมีมากกว่าผู้หญิงที่ท่านเคยเจอเสียอีก ทำเช่นนี้ท่านช่างไร้ความจริงใจเกินไปแล้ว"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจด้วยสีหน้าปวดใจ

"เช่นนั้นเจ้าก็บอกมาเองเถอะ ว่าเจ้าต้องการสิ่งตอบแทนอันใด?"

อาจื่อเอียงคอครุ่นคิดอยู่นาน ก็ยังคิดหาความคิดดีๆ ไม่ออก ท้ายที่สุดนางก็ทำได้เพียงส่ายหน้าด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว

"ช่างเถอะๆ ของวิเศษในตระกูลข้ามีเยอะแยะมากมาย ไม่ขาดแคลนอะไรแล้ว ท่านแค่เลี้ยงมื้อเติบข้าบ่อยๆ ก็แล้วกัน"

เซียวส่าดีใจเป็นล้นพ้น หัวเราะร่าพลางกล่าว

"นี่เจ้าเป็นคนพูดเองนะ ถึงเวลานั้นอย่ามาหาว่าข้าขี้เหนียวก็แล้วกัน"

เมื่อพูดถึงของวิเศษ เซียวส่าก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงอีกเรื่องหนึ่ง เขามองอาจื่อด้วยสีหน้าคาดหวัง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราวกับหมาป่าตัวร้ายหลอกล่อหนูน้อยหมวกแดง

"ศิษย์น้องอาจื่อ ตระกูลเจ้าสมควรมีของดีที่สามารถช่วยยกระดับการบำเพ็ญเพียรได้ใช่หรือไม่? ช่วยเอามาให้ศิษย์พี่สักหน่อยได้ไหม?"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็รีบโบกมือปฏิเสธทันที

"มีย่อมต้องมีอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ท่านยังอยู่ในขั้นปูพื้นฐาน ไม่เหมาะที่จะฝืนยกระดับการบำเพ็ญเพียร มิฉะนั้นวันข้างหน้าท่านอาจจะมีรากฐานไม่มั่นคงเหมือนกับท่านเจ้าสำนักเลี่ยหยาง เจอความกระทบกระเทือนนิดหน่อยก็เป็นอันจบเห่ หากต้องพึ่งพาสิ่งของภายนอกเพื่อยกระดับการบำเพ็ญเพียร ก็ต้องรอให้ท่านเลื่อนขั้นเป็นนักพรตเสียก่อนถึงจะทำได้"

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวส่าได้ยินคนพูดว่านักพรตเลี่ยหยางมีรากฐานไม่มั่นคง เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าลังเล

"ท่านเจ้าสำนักเลี่ยหยางได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะด้านการบำเพ็ญเพียร ใช้เวลาเพียงสามสิบกว่าปีก็สามารถบำเพ็ญเพียรจากกระดาษเปล่าจนบรรลุถึงขั้นนักพรตขั้นสูงได้ คนที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ รากฐานของเขาจะไม่มั่นคงได้อย่างไร?"

อาจื่อเบ้ปาก

"ใครบอกเจ้าว่ายิ่งบำเพ็ญเพียรได้เร็วก็ยิ่งดี? ยกตัวอย่างเช่น หากท่านต้องการสร้างบ้านที่สูงเสียดฟ้า สิ่งแรกที่ต้องทำย่อมต้องเป็นการปูรากฐานให้มั่นคง ไม่ใช่เอาแต่สนใจเรื่องความเร็วในการก่อสร้าง หากรากฐานไม่มั่นคง บ้านหลังนี้เมื่อสร้างไปถึงความสูงระดับหนึ่งก็จะต้องพังทลายลงมาอย่างแน่นอน เหตุผลง่ายๆ แค่นี้ท่านคงไม่ได้ไม่เข้าใจหรอกใช่ไหม?"

นางพูดถึงตรงนี้ก็เปลี่ยนเรื่อง

"ยกตัวอย่างท่านปู่ของข้า ตอนนั้นแค่ในขั้นศิษย์ เขาก็ใช้เวลาไปถึงยี่สิบแปดปี ขั้นผู้บำเพ็ญเพียรใช้เวลาไปยี่สิบสามปี ขั้นนักพรตใช้เวลาไปยี่สิบห้าปี ขั้นยอดนักพรตบำเพ็ญเพียรมาจนถึงตอนนี้ก็ใช้เวลาไปแล้วสามสิบเอ็ดปี รวมทั้งหมดใช้เวลาไปร้อยกับอีกห้าปี เป็นเพราะเขาก้าวเดินอย่างมั่นคงในทุกๆ ขั้นตอน เขาจึงมีโอกาสทะลวงเข้าสู่ขั้นเซียนได้มากกว่าพวกที่เอาแต่ตามหาความเร็วในการบำเพ็ญเพียร"