บทที่ 64 ยายเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้านี่มันร้ายกาจนัก

สมองของเซียวส่าประมวลผลอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานเขาก็อาศัยข้อมูลที่รับรู้มาอนุมานหาคำตอบได้ "ท่านปู่ของเจ้าอยากให้เจ้าไปคอยปรนนิบัติอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นใช่หรือไม่?"

อาจื่อมองเซียวส่าด้วยสายตาชื่นชม "ศิษย์พี่เก่งกาจจริงๆ เดาความจริงออกได้ในพริบตา ไม่ผิด ท่านปู่ตั้งใจจะจัดแจงให้ข้าไปปรนนิบัติอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นจริงๆ"

เซียวส่าเคยสัมผัสกับทักษะการดูแลคนของอาจื่อมาแล้วหลายครั้ง หากจะพูดโดยไม่เกินจริงเลย ทักษะการดูแลคนของอาจื่อจัดอยู่ในระดับสุดยอดอย่างแน่นอน เรียกได้ว่าเป็นสาวใช้ป้ายทองแห่งโลกเซียนหยวนเลยก็ว่าได้

เด็กเมื่อวานซืนคนนี้รู้จักคาดเดาจิตใจคน สายตาก็แหลมคมไม่ธรรมดา หลายๆ ครั้งไม่ต้องรอให้เจ้าเอ่ยปากสั่ง นางก็สามารถเดาได้ว่าเจ้าต้องการอะไร และจะคอยให้บริการชั้นเยี่ยมตามที่เจ้าต้องการอย่างรู้ใจ

เซียวส่าคิดมาถึงตรงนี้ก็มองอาจื่อด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น เขาเปลี่ยนเรื่องถามขึ้นมาว่า "อาจื่อ จู่ๆ ข้าก็นึกถึงปัญหาขึ้นมาข้อหนึ่ง ไม่ทราบว่าทักษะการปรนนิบัติคนของเจ้าไปเรียนรู้มาจากที่ใดหรือ?"

อาจื่อมีภูมิหลังครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ ท่านปู่ของนางเป็นถึงผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอข่าวกรอง เทียบเท่ากับราชันไร้มงกุฎแห่งหอข่าวกรอง (ตอนนี้ตำแหน่งหัวหน้าหอข่าวกรองยังว่างอยู่) บิดามารดาก็บำเพ็ญเพียรจนถึงระดับยอดนักพรตกันหมดแล้ว นางเกิดในครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ให้คนอื่นมาคอยปรนนิบัตินางยังจะดูเข้าท่ากว่า แล้วจะให้นางไปคอยปรนนิบัติคนอื่นได้อย่างไร? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วทักษะการปรนนิบัติคนของนางไปเรียนรู้มาจากที่ใดกันแน่?

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจพลางกล่าว "หลายปีก่อนท่านย่าของข้าล้มป่วยจนต้องนอนซมอยู่บนเตียง ข้าก็คอยเฝ้าปรนนิบัตินางอยู่ที่ข้างเตียงมาตลอด ทว่าน่าเสียดายที่ความกตัญญูของข้าไม่อาจยื้อชีวิตของนางไว้ได้ ท้ายที่สุดนางก็จากข้าไป ทักษะการปรนนิบัติคนของข้าก็เรียนรู้มาจากตอนที่คอยดูแลท่านย่านี่แหละ"

เซียวส่าแสร้งทำเป็นถอนหายใจด้วยความหนักใจ "ขอโทษจริงๆ ข้าไม่รู้เรื่องราว ทำให้เจ้าต้องนึกถึงอดีตอันแสนเศร้าเสียแล้ว"

อาจื่อโบกมืออย่างใจกว้าง "ไม่เป็นไรๆ คนเราล้วนต้องตายกันทั้งนั้น ต่อให้เป็นเซียน ก็ไม่อาจมีชีวิตอมตะได้ตลอดไปหรอก ดังนั้นท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษข้าเลย"

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวส่าได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเซียน เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนใจขึ้นมา จึงรีบเอ่ยถามทันที "ข้าได้ยินมาว่าเซียนสามารถมีชีวิตอมตะได้ แต่เจ้ากลับบอกว่าเซียนก็ไม่อาจมีชีวิตอมตะได้ ไม่ทราบว่าคำพูดของเจ้ามีหลักฐานอ้างอิงจากสิ่งใด?"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อาจื่อก็เชิดคางขึ้น ตอบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "ท่านอาจจะไม่รู้—คนส่วนใหญ่ในสำนักจื่ออวิ๋นก็ไม่รู้เช่นกันว่า บรรพบุรุษของตระกูลข้าเคยมีเซียนถือกำเนิดขึ้นมาถึงสองท่านเชียวนะ! หากไม่มีอะไรผิดพลาด ตระกูลข้าก็มีแนวโน้มสูงมากที่จะมีเซียนท่านที่สามถือกำเนิดขึ้นในอีกไม่ช้า และคนผู้นั้นก็คือท่านปู่ของข้าเอง!"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนแทบอ้าปากค้าง กลายเป็นหินไปในทันที

เมื่อคำนวณจากข้อมูลที่รับรู้มา นับตั้งแต่ก่อตั้งสำนักจื่ออวิ๋นจนถึงปัจจุบัน น่าจะมีเซียนถือกำเนิดขึ้นมาเพียงสิบกว่าท่านเท่านั้น หากท่านปู่ของอาจื่อได้เลื่อนขั้นเป็นเซียนด้วย จำนวนเซียนที่ถือกำเนิดจากตระกูลของพวกเขาก็จะกินสัดส่วนถึงหนึ่งในสามของจำนวนเซียนทั้งหมดในสำนักจื่ออวิ๋น นี่นับว่าเป็นสัดส่วนที่น่าสยดสยองมากทีเดียว!

นี่เป็นครั้งแรกที่อาจื่อได้เห็นเซียวส่าแสดงสีหน้าตกตะลึงถึงเพียงนี้ นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก จึงกล่าวต่ออย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง "ในเมื่อตระกูลข้ามีเซียนอยู่แล้วถึงสองท่าน ข้าย่อมต้องรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเซียนที่คนอื่นไม่รู้บ้างอยู่แล้ว ตามที่บรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลข้ากล่าวไว้ เซียนแบ่งออกเป็นหกระดับด้วยกัน ต่อให้บำเพ็ญเพียรจนถึงระดับสูงสุด เซียนก็ยังไม่อาจหลีกหนีจุดจบที่ต้องสิ้นชีพดับสูญไปได้อยู่ดี ส่วนสาเหตุที่แท้จริงนั้น ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก"

ในที่สุดเซียวส่าก็ดึงสติกลับมาได้ เขากะพริบตาจ้องมองอาจื่อ พลางลอบคิดในใจ: มิน่าล่ะยายเด็กเมื่อวานซืนคนนี้ถึงได้กล้าอาสาเป็นพ่อสื่อแม่ชักระหว่างข้ากับอาจารย์หญิง ฐานะของนางสูงส่งถึงเพียงนั้น ต่อให้นางทำเช่นนั้นจริงๆ แล้วใครจะทำอะไรนางได้? ใครจะกล้าทำอะไรนางเล่า? วะฮ่าฮ่า! ดูท่าเรื่องของข้ากับอาจารย์หญิงจะมีหวังแล้วสิ!

อาจื่อถูกสายตาอันเร่าร้อนของเซียวส่าจ้องมองจนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว นางยกมือขึ้นกอดอกโดยสัญชาตญาณ เอ่ยเตือนด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า 'ข้าช่างบอบบาง ข้ารังแกง่ายนะ' "ศิษย์พี่ ท่าน... ท่านอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ..."

เซียวส่ากลอกตาบนทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ไม่ชะโงกดูหุ่นกระดานซักผ้าของตัวเองบ้างล่ะ ข้าจะไปสนใจเจ้าได้อย่างไร?"

อาจื่อลดแขนลง ฮึดฮัดกล่าว "กระดานซักผ้าแล้วทำไมล่ะ? ท่านไม่เห็นค่า ก็มีคนอื่นเห็นค่าตั้งเยอะแยะ!"

อาจื่อกำลังบอกใบ้ว่าฐานะของนางไม่ธรรมดา ในอนาคตย่อมต้องมีคนมาสู่ขอนางมากมายอย่างแน่นอน หากได้แต่งงานกับนาง วันข้างหน้าก็เท่ากับลดเวลาดิ้นรนไปได้อย่างน้อยหนึ่งร้อยปีเชียวนะ

เซียวส่ายิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม พูดจาโจมตีว่า "คนที่เห็นค่าเจ้าย่อมมีมากมายอยู่แล้ว แต่จุดประสงค์ของพวกเขาคงไม่ได้บริสุทธิ์ใจนักหรอก เจ้าเต็มใจจะแต่งงานกับผู้ชายพรรค์นั้นหรือ?"

อาจื่อถอนหายใจด้วยความห่อเหี่ยว "ก็ใช่น่ะสิ ข้าไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายพรรค์นั้นหรอก ถึงเวลานั้นถ้ามากดดันข้ามากๆ ข้ายอมหนีออกจากบ้านดีกว่าต้องแต่งงาน!"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถาม "ก่อนหน้านี้เจ้าเคยบอกข้าว่าพี่สาวเจ้าแต่งงานกับพ่อค้า หากดูจากฐานะครอบครัวของพวกเจ้าแล้ว นางก็สมควรจะได้แต่งงานกับผู้บำเพ็ญเพียรถึงจะถูก ทำไมนางถึงแต่งงานกับคนธรรมดาได้ล่ะ?"

อาจื่อกะพริบตาตี่เล็ก "เพราะพี่สาวข้าไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่านพ่อท่านแม่ แต่เป็นบุตรบุญธรรมที่พวกท่านรับมาเลี้ยง อีกอย่างพี่สาวข้าก็ไม่ได้เป็นผู้บำเพ็ญเพียร ย่อมไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับผู้บำเพ็ญเพียรหรอก"

เซียวส่าร้องอ้อ "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง"

ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปมักไม่ค่อยแต่งงานกับคนธรรมดา สาเหตุหลักเป็นเพราะผู้บำเพ็ญเพียรมีอายุยืนยาว ส่วนคนธรรมดามีอายุสั้น หากทั้งสองครองคู่กัน ผู้บำเพ็ญเพียรย่อมต้องพบเจอกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียคู่ครองไปก่อนวัยอันควรอย่างแน่นอน สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องที่น่าเศร้าสลดเป็นอย่างยิ่ง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้ตัดไฟแต่ต้นลมเพื่อหลีกเลี่ยงความเศร้าโศกนี้เสียดีกว่า

เซียวส่าเปลี่ยนเรื่องคุย "พวกเรากลับมาคุยเรื่องของข้ากับอาจารย์หญิงกันต่อเถอะ เจ้าบอกข้ามาตามตรงนะ เจ้าเตรียมจะช่วยเป็นพ่อสื่อแม่ชักให้ข้าอย่างไร?"

อาจื่อบอกความจริงในใจออกมา "ข้าต้องไปคอยปรนนิบัติอาจารย์หญิงไม่ใช่หรือ? เช่นนี้ข้าก็สามารถช่วยพูดจายกยอท่านต่อหน้าอาจารย์หญิงให้มากๆ ได้ ด้วยสุดยอดฝีปากอันไร้เทียมทานของข้า รับรองว่าต้องได้ผลอย่างแน่นอน"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็เผยสีหน้าที่บ่งบอกว่า 'เจ้าอยากให้ข้าเป็นคนเลว ยายเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้านี่มันร้ายกาจนัก' เขาแค่นเสียงฮึพลางกล่าว "เจ้าจะบีบให้ข้าต้องพูดคำถามอันบังอาจนั้นออกมาจากปากตัวเองให้ได้ใช่หรือไม่?"

อาจื่อถูกพูดใส่จนอึ้งไปครู่หนึ่ง เอ่ยถามด้วยความลังเล "ศิษย์พี่ ไม่ทราบว่าเรื่องบังอาจที่ท่านพูดถึงหมายความว่าอะไรหรือ?"

เซียวส่าตบหน้าผากอาจื่อด้วยความหงุดหงิดที่นางไม่ได้ดั่งใจ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าสามีของอาจารย์หญิงคือใคร? หากปัญหานี้ยังไม่ถูกจัดการ ต่อให้เจ้าจะช่วยพูดจายกยอข้าให้ตายมันจะมีประโยชน์อะไร?!"

อาจื่อได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าผ่อนคลายลง นางหัวเราะหึๆ พลางกล่าว "ปัญหาข้อนี้ศิษย์พี่ไม่ต้องกังวลเลยแม้แต่น้อย ฐานะฮูหยินเจ้าสำนักของอาจารย์หญิงอันที่จริงก็เป็นเพียงแค่ในนามมาตั้งนานแล้ว คาดว่าอีกไม่นานนางก็คงจะกลายเป็นอดีตฮูหยินเจ้าสำนักแล้วล่ะ"