บทที่ 63 ข้าจะวาดวงกลมสาปแช่งเจ้า

เมื่อก่อนซานเสียมักจะไปดูดาวที่เขาด้านหลังอยู่บ่อยๆ ดังนั้นเซียวส่าจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับเขาด้านหลังเช่นกัน เขาเตรียมจะไปหาสถานที่สงบเงียบสักแห่งบนเขาด้านหลัง เพื่อใช้วิธีใหม่ฝึกฝนวิชาควบคุมกระบี่ต่อไป

ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว เซียวส่าเดินไปพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับไปพลาง สายลมบนเขาที่พัดปะทะใบหน้านำพาความเย็นสบายมาให้ ทำให้ความร้อนอบอ้าวลดลงไปมาก สบายกว่าตอนกลางวันเยอะเลย

เมื่อเขาเดินผ่านเรือนจื่ออวิ๋น ก็พบว่ามีห้องหนึ่งกำลังจุดตะเกียงสว่างอยู่ เซียวส่าอดไม่ได้ที่จะลอบคิดในใจ: อาจารย์หญิงคงไม่ได้กำลังอาบน้ำอยู่อีกหรอกนะ? อืม ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่เลย ไม่น่าจะใช่

เมื่อนึกถึงใบหน้างดงามล่มเมืองและทรวดทรงองเอวอันเย้ายวนใจของอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋น ตลอดจนความจริงที่ว่าอาจารย์หญิงแต่งงานมีสามีแล้ว เซียวส่าก็แทบจะอดรนทนไม่ได้อยากจะทุบอกกระทืบเท้า: ที่น่าเจ็บใจก็คือสาวงามระดับซูเปอร์สตาร์อย่างอาจารย์หญิงดันตกเป็นของนักพรตเลี่ยหยางไปแล้วนี่สิ นักพรตเลี่ยหยาง เจ้านี่มันน่าชังนัก ข้าจะวาดวงกลมสาปแช่งเจ้า ขอให้เจ้ารีบๆ ม่องเท่งไปไวๆ โอกาสของข้าจะได้มาถึงเสียที

เซียวส่าผู้มาจากโลกมนุษย์เคยชินและยอมรับเรื่องบางเรื่องมาตั้งนานแล้ว เขาไม่ได้รังเกียจเลยสักนิดว่าผู้หญิงจะเคยแต่งงานมาแล้วเป็นครั้งที่สองหรือไม่ หากนักพรตเลี่ยหยางม่องเท่งไปจริงๆ เซียวส่าย่อมไม่รังเกียจอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นเลยแม้แต่น้อย เขาจะต้องรีบเสนอตัวออกหน้า พยายามตามจีบอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นมาครองให้จงได้

เซียวส่าเพิ่งจะคิดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ ไหล่ของเขาก็ถูกคนตบอย่างแรง เขาตกใจจนสะดุ้งโหยง ร้องจ๊ากแล้วกระโดดถอยหลังไปหลายก้าว หันขวับไปมองด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ

เมื่อเห็นชัดตา เซียวส่าก็อดไม่ได้ที่จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขายื่นมือไปคว้าแขนของผู้มาเยือนแล้วกดนางลงกับพื้น จากนั้นก็ฟาดก้นน้อยๆ ของนางอย่างแรง เซียวส่าตีไปพลางด่าทอไปพลาง

"นังตัวดี เกือบจะทำให้บิดาตกใจตายเสียแล้ว! คอยดูเถอะบิดาจะสั่งสอนเจ้าอย่างไร!"

คนที่ถูกตีคืออาจื่อ นางคิดไม่ถึงเลยว่าการกระทำหยอกล้อของตนเองจะทำให้เซียวส่าตกใจได้ถึงเพียงนี้ อาจื่อที่รู้สึกผิดอยู่ในใจจึงไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เซียวส่าสั่งสอนตนเองแต่โดยดี

เซียวส่าตีไปได้สองสามทีก็หยุดมือชะงัก ลูบคลำฝ่ามือของตนเองเบาๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ก้นเจ้ามีแต่กระดูก ทำเอาบิดาเจ็บมือไปหมดแล้ว!"

อาจื่อหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตาเซียวส่า ปากก็พึมพำว่า

"เมื่อครู่นี้ข้าทำผิดไปจริงๆ ข้าขอโทษท่านก็แล้วกันได้ไหมล่ะ? หากมือท่านยังเจ็บอยู่ ให้ข้าช่วยนวดให้เอาไหม?"

เซียวส่าถลึงตาใส่นางด้วยความโมโห

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนหลอกคนมันทำให้คนตกใจตายได้จริงๆ นะ? นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย หากมีคราวหน้าอีกล่ะก็ อย่าหาว่าข้าเอาแส้มาฟาดก้นเจ้าก็แล้วกัน!"

อาจื่อลอบสังเกตสีหน้าของเซียวส่า แล้วพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

"ศิษย์พี่ ท่านอย่าโกรธไปเลยน่า ข้ารับรองว่าจะไม่มีครั้งที่สองอีกแล้ว"

เซียวส่าแค่นเสียงฮึ จึงเอ่ยถามต่อ

"ดึกดื่นป่านนี้เจ้าไม่อยู่พักผ่อนที่บ้าน วิ่งมาทำอะไรที่นี่?"

อาจื่อมองไปทางเรือนจื่ออวิ๋น แล้วตอบว่า

"ท่านปู่เป็นคนเรียกข้ามา"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองแสงไฟที่สว่างไสวอยู่ในเรือนจื่ออวิ๋น เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ป่านนี้แล้ว ท่านปู่ของเจ้ามาทำอะไรที่เรือนจื่ออวิ๋น?"

อาจื่อมองดูรอบๆ ก่อนเป็นอันดับแรก เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ นางจึงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

"ข้าจะบอกท่านแค่คนเดียวนะ ท่านห้ามเอาไปบอกคนอื่นเด็ดขาดเลยนะ"

เซียวส่าเห็นอาจื่อทำตัวลึกลับถึงเพียงนี้ ก็ยิ่งรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก จึงพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าจริงจัง

"เจ้าวางใจได้ ปากข้าหนักจะตาย รับรองว่าจะไม่เอาไปพูดมั่วซั่วให้ใครฟังแน่"

อาจื่อตอบรับอืม แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เบาลงไปอีก

"ท่านปู่ของข้ามาพร้อมกับผู้อาวุโสหงเยี่ยแห่งหอคุมกฎ แล้วก็อดีตเจ้าสำนักปรมาจารย์หงอู่ พวกเขาทั้งหมดมาเยี่ยมอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นน่ะ"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าห่วงใย

"อาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นเป็นอะไรไปหรือ?"

อาจื่อเห็นสีหน้าเช่นนั้นของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก

"ศิษย์พี่ ท่านสารภาพมาตามตรงเลยนะ ท่านชอบอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นใช่หรือไม่?"

เซียวส่ารีบส่ายหน้ารัวเป็นป๋องแป๋ง ปฏิเสธเสียงแข็งทั้งที่ในใจรู้สึกผิด

"จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? เด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าอย่ามาพูดจาส่งเดชนะ เรื่องนี้มันทำให้คนตายได้เลยนะเจ้ารู้หรือไม่?!"

อาจื่อกลอกตาบน เอ่ยด้วยความไม่พอใจ

"มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าท่านกำลังร้อนตัว สำนักจื่ออวิ๋นของเรามีผู้ชายตั้งมากมายที่ชอบอาจารย์หญิง จะมีท่านเพิ่มมาอีกสักคนก็ไม่แปลก ท่านจะกลัวอะไรนักหนา?"

เซียวส่ารู้สึกว่าคำพูดนี้ช่างมีเหตุผลยิ่งนัก จนตนเองไม่อาจหาคำใดมาโต้แย้งได้ ในใจจึงรู้สึกสงบลงบ้าง ซักไซ้ต่อ

"เจ้ายังไม่ได้พูดเรื่องของอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นเลย รีบบอกข้ามาเร็วว่าตกลงนางเป็นอะไรไป?"

อาจื่อปรายตาส่งสัญญาณที่สื่อความหมายว่า 'ท่านชอบอาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นจริงๆ ด้วยสินะ' ไปให้เซียวส่าแวบหนึ่ง ถึงค่อยพูดความจริงออกมา

"อาจารย์หญิงหลิวอวิ๋นล้มป่วยเพราะความโศกเศร้าเสียใจมากเกินไปน่ะ"

เซียวส่าได้ยินดังนั้นหัวใจก็หล่นวูบ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

อาจื่อเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะทำปากยื่น เอ่ยด้วยความไม่พอใจ

"ท่านยังจะปากแข็งว่าไม่ชอบอาจารย์หญิงอีกหรือ? พอได้ยินว่าอาจารย์หญิงป่วย ท่านก็เป็นห่วงเป็นใยถึงเพียงนี้ ฮึ ช่างเสแสร้ง—เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ข้าหมายความว่าศิษย์พี่ช่างเป็นศิษย์ที่ดีที่ห่วงใยผู้อาวุโสจริงๆ"

เซียวส่ายังคงพะวงเรื่องสุขภาพของอาจารย์หญิง พอได้ยินยายหนูอาจื่อคนนี้เอาแต่บ่นพึมพำอยู่ข้างๆ ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่นางอย่างแรง ทำเอาอาจื่อตกใจจนต้องรีบเปลี่ยนคำพูดกลางคัน

ดูเหมือนเพื่อเป็นการเอาใจเซียวส่า อาจื่อจึงพูดต่อว่า

"ศิษย์พี่ หากท่านชอบอาจารย์หญิงจริงๆ ข้าคิดว่าข้าพอจะช่วยเป็นพ่อสื่อแม่ชักให้ท่านได้นะ"

เซียวส่าตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เขารีบเอื้อมมือไปปิดปากนางไว้ กดเสียงต่ำดุด่าว่า

"มารดามันเถอะ อยากตายนักก็ไปซื้อเต้าหู้มาโขกหัวตายเอาเองสิ! อย่าลากบิดาไปตายเป็นเพื่อนเจ้าด้วย! ที่นี่คือเรือนจื่ออวิ๋นนะ หากเจ้ายังกล้าพูดจาเหลวไหลอีกล่ะก็ บิดาจะเตะเจ้าให้กระเด็นไปเลย!"

อาจื่อดูเหมือนจะมีน้ำโหขึ้นมาเช่นกัน นางออกแรงง้างฝ่ามือของเซียวส่าออก เอ่ยด้วยความหงุดหงิด

"ท่านลองคิดดูให้ดีสิ ข้าเคยพูดโกหกกับท่านเมื่อใดกัน?!"

เซียวส่าลองนึกย้อนกลับไปอย่างละเอียด ก็พบว่าอาจื่อไม่เคยพูดโกหกกับตนเองจริงๆ เขาจึงเริ่มรู้สึกสนใจในความหวังดีที่อาจื่อเสนอตัวเข้ามาช่วยเมื่อครู่นี้ เขาดึงตัวอาจื่อให้เดินมุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลัง

"ที่นี่ไม่ค่อยเหมาะจะคุยกันเท่าใดนัก พวกเราไปหาสถานที่สงบๆ นั่งคุยรายละเอียดกันดีกว่า"

อาจื่อถูกเซียวส่าดึงให้เดินไปข้างหน้าอย่างเสียมิได้ นางเดินไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง

"ก็ไม่รู้ว่าใครนะ ที่เอาแต่ป่าวประกาศซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตนเองเป็นวิญญูชนผู้ไม่หวั่นไหวต่ออิสตรี ตอนนี้ดูท่าพี่สาวจะพูดถูกจริงๆ ผู้ชายมันก็พวกเสแสร้งหลอกลวงกันทั้งนั้นแหละ"

เห็นแก่อาจื่อที่ 'สามารถรับหน้าที่สำคัญได้' (อันที่จริงก็คือช่วยเป็นพ่อสื่อแม่ชักอาจารย์หญิงให้เขา) เซียวส่าจึงขี้เกียจจะไปใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ เขารีบดึงอาจื่อมาที่ป่าเล็กๆ บนเขาด้านหลังอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตรวจสอบดูรอบๆ อย่างละเอียด เมื่อแน่ใจแล้วว่าบริเวณนี้ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่ครึ่งคน เซียวส่าถึงค่อยเอ่ยถามด้วยสีหน้าคาดหวัง

"ศิษย์น้องอาจื่อ ที่เจ้าบอกว่าจะช่วยเป็นพ่อสื่อแม่ชักระหว่างข้ากับอาจารย์... ข้ากับคนผู้นั้นน่ะ ไม่ทราบว่าเจ้าจะช่วยข้าได้อย่างไรหรือ?"

อาจื่อไม่ตอบแต่กลับย้อนถาม

"ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดท่านปู่ถึงเรียกให้ข้าไปที่เรือนจื่ออวิ๋นด้วยในคืนนี้?"