บทที่ 217 ความคิดถึงที่ซ่อนเร้น

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ สี่พี่น้องตระกูลถังก็ยังคงอ้อนวอนถังเฟิ่งอิง หวังให้พี่น้องร่วมสายเลือดคนนี้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกเธอ

แต่ถังเฟิ่งอิงจะกล้ารับปากได้อย่างไร เธอเอาแต่ปิดปากเงียบ ไม่ยอมตอบรับ สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ

หลิวไฉ่ฟางที่กำลังช่วยเก็บกวาดถ้วยชาม เห็นแม่มีสีหน้าลำบากใจ ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ "ป้าใหญ่ แล้วก็น้าๆ ทุกคน เลิกกดดันแม่ฉันเถอะค่ะ ถึงแม่จะเป็นคนดูแลบ้าน แต่เรื่องเปิดร้าน แม่ฉันตัดสินใจไม่ได้หรอกค่ะ พวกคุณต้องไปถามน้องชายฉันนู่น"

กลุ่มของถังต้าอิงมองถังเฟิ่งอิงที่เอาแต่ก้มหน้านิ่งสลับกับหลิวไฉ่ฟาง แล้วถามขึ้น "ในเมื่อแม่ของหลานเป็นคนดูแลบ้าน แล้วทำไมเรื่องเปิดร้านถึงต้องไปถามอันผิงด้วยล่ะ?"

"เรื่องเปิดร้านน่ะ น้องชายฉันแอบปิดบังแม่กับพวกฉัน แล้วเรียกพวกลุงๆ น้าๆ มาคุยกันเองค่ะ ก่อนหน้านี้ พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด จนกระทั่งน้องชายเรียกพวกลุงๆ มา พวกเราถึงเพิ่งจะรู้เรื่อง ดังนั้น พวกคุณอย่ากดดันแม่ฉันอีกเลยค่ะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกคุณก็รอช่วงปีใหม่ ตอนที่น้องชายฉันกลับมา ค่อยไปถามเขาดูอีกทีเถอะค่ะ" หลิวไฉ่ฟางเล่าความจริงให้พวกถังต้าอิงฟังอย่างตรงไปตรงมา