บทที่ 237 จัดการให้ตรงจุดตาย

หลิวอันผิงยืนอยู่กลางห้องโถง มองดูผู้คนในธนาคารอย่างเงียบๆ แน่นอนว่า เขากำลังจ้องมองสวี่ซงอยู่เช่นกัน

โทรศัพท์โทรออกไปได้หลายนาทีแล้ว เขาไม่รู้ว่าผู้บริหารระดับสูงจากสำนักงานใหญ่ของธนาคารแห่งนี้จะมาหรือไม่

ในขณะที่หลิวอันผิงกำลังครุ่นคิดว่าผู้บริหารธนาคารจะมาหรือไม่นั้นเอง เสียงแตรจังหวะรถยนต์ก็ดังมาจากหน้าประตู สวี่ซงได้ยินเสียง ก็รีบเดินออกไปนอกห้องโถงทันที

แต่หลิวอันผิงกลับยืนนิ่งสงบอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องไปที่ประตูใหญ่

ไม่นานนัก ก็มีเสียงประจบประแจงและอ้อนวอนของสวี่ซงดังขึ้น "ท่านครับ ท่านต้องช่วยผมนะครับ ไอ้เด็กนั่นไม่รู้ว่ามีภูมิหลังอะไร ขนาดรองผู้กำกับหยางเหอยังไม่กล้าทำอะไรมันเลย ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้เด็กนั่น ภรรยากับน้องเมียผมก็คงไม่ถูกหยางเหอจับตัวไปหรอกครับ ท่านครับ ตอนนี้ผมพึ่งพาได้แค่ท่านคนเดียวแล้วนะครับ"