บทที่ 238 มีธุรกิจเข้ามาอีกแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลิวอันผิงหิ้วกระเป๋าหนังใส่เงินเดินออกจากธนาคาร หลิวอันผิงไม่ได้ถอนเงินออกมาทั้งหมด แน่นอนว่าเป็นเพราะชายวัยกลางคนคนนั้น หลิวอันผิงจึงยกเลิกความตั้งใจนี้ไป

ไม่นานนัก หลิวอันผิงก็ไปที่ธนาคารอีกแห่งหนึ่ง เพื่อโอนเงินทางโทรเลขไปที่เมืองหยางเฉิง และแน่นอนว่าต้องโทรศัพท์ไปแจ้งด้วย

"เถ้าแก่หลิว คุณนี่รักษาคำพูดจริงๆ เลยนะ ถ้าวันนี้คุณไม่โอนเงินมาให้ผม ผมอาจจะต้องโทรไปทวงเงินจากคุณแล้วล่ะ แต่ก็นะ โชคดีที่เถ้าแก่หลิวเป็นคนรักษาคำพูด" เสียงของเฝิงเต๋อข่ายดังมาจากในโทรศัพท์

หลิวอันผิงหัวเราะเบาๆ "ทำธุรกิจ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือความซื่อสัตย์ครับ อีกอย่าง เถ้าแก่เฝิงไว้ใจผมขนาดนี้ ผมย่อมไม่มีทางทำเรื่องผิดสัจจะแบบนั้นแน่นอน อ้อ จริงสิ เถ้าแก่เฝิง โรงงานของคุณสนใจจะรับสั่งทำเสื้อผ้าตามออเดอร์ไหมครับ? ถ้าสนใจล่ะก็ อีกสักสองสามวัน ผมจะส่งรูปตัวอย่างไปให้ดูนะครับ"

"สนใจแน่นอนสิ เถ้าแก่หลิว หรือว่าคุณอยากจะทำเสื้อผ้าแบรนด์ของตัวเองงั้นเหรอ?" เฝิงเต๋อข่ายเอ่ยถาม