บทที่ 239 ยุ่งวุ่นวาย

"ขู่ไห่ ลูกพี่ใหญ่ให้เงินมาเท่าไหร่เหรอ?" อู๋อาหมานจ้องมองใบเสร็จรับเงินโอนทางโทรเลขในมือของขู่ไห่ด้วยสีหน้าตึงเครียด

อู๋อาหมานอ่านหนังสือไม่ออก ในบรรดาพวกเขาทั้งสิบสามคน มีเพียงขู่ไห่คนเดียวที่เคยเรียนหนังสือ ดังนั้นจึงมีแค่ขู่ไห่ที่รู้หนังสือ ด้วยเหตุนี้ เงินโอนทางโทรเลขของหลิวอันผิง จึงถูกส่งมาในชื่อของขู่ไห่อย่างแน่นอน

ขู่ไห่ถือใบเสร็จรับเงินโอนที่ส่งมาจากแดนไกลนับพันลี้ รู้สึกเหมือนไม่ค่อยสมจริงนัก ลูกพี่ใหญ่ส่งเงินจากที่ไกลแสนไกลอย่างปักกิ่งมาให้พวกเราได้ยังไงกัน? กระดาษแผ่นนี้สามารถนำไปแลกเป็นเงินได้จริงๆ งั้นเหรอ? ปักกิ่งตกลงแล้วมันเป็นสถานที่แบบไหนกันแน่? พลังของเทคโนโลยี เป็นสิ่งที่คนอย่างพวกขู่ไห่ไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลยแม้แต่น้อย ต่อให้เป็นโทรศัพท์ที่มีอยู่ทั่วไปรอบตัว ก็ยังทำให้พวกเขาอยากรู้อยากเห็นจนอดใจไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใบโอนเงินทางโทรเลขแผ่นนี้เลย

ขู่ไห่มองตัวเลขบนใบเสร็จรับเงินโอนทางโทรเลข ตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า "พี่หมาน ลูกพี่ใหญ่ให้เงินเรามาตั้งหนึ่งหมื่นหยวนแน่ะ"

"เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!" อู๋อาหมานและคนอื่นๆ พอได้ยินตัวเลขนี้ ก็ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปทันที