บทที่ 240 ข่าวสุดช็อก

หลังจากอาฉือจากไป หลิวอันผิงเดินทอดน่องอยู่บนถนนเพียงลำพังราวกับคนไร้จุดหมาย ทว่า ภายในหัวของเขากลับกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก

เครื่องใช้ไฟฟ้าและโคล่าลอตที่หลินกุ้ยหัวบอกมานั้น ถึงฉันจะเหมามาคนเดียวไหว แต่ก็ไม่มีช่องทางการจัดจำหน่ายเลย แถมยังไม่มีเอกสารสิทธิ์และใบอนุญาตที่เกี่ยวข้องอีกด้วย ต่อให้ฉันจะซื้อตึกแถวเปิดร้านได้ แต่กว่าจะยื่นเรื่องขอเอกสารใบอนุญาตเสร็จก็คงต้องใช้เวลานาน ระหว่างนี้ถ้าฉันขายเครื่องใช้ไฟฟ้าแล้วโดนคนแจ้งความหรือถูกตรวจสอบขึ้นมา ฉันก็คงแก้ตัวไม่ออกแน่ๆ ดูเหมือนว่า งานนี้คงต้องร่วมมือกับหวงจินหลงซะแล้ว

หลิวอันผิงนึกถึงปัญหาจุกจิกมากมายที่จะตามมาหากเขาเหมาสินค้าลอตนี้ไว้เอง ก็ได้แต่ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ในใจ เขารู้ดีถึงสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้ และรู้ด้วยว่าต่อให้ตัวเองจะมีแหล่งสินค้า แต่กลับไม่มีช่องทางการจัดจำหน่ายเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะสร้างขึ้นมาได้ในระยะเวลาสั้นๆ

หลิวอันผิงมีแผนการหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว นั่นก็คือการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตในปักกิ่ง ซูเปอร์มาร์เก็ตที่จะต้องดีกว่าห้างสรรพสินค้า

เมื่อมีแผนการในใจแล้ว หลิวอันผิงก็ไม่ทำหน้าเคร่งเครียดอีกต่อไป เขาเรียกใช้บริการรถสามล้อถีบเพื่อเดินทางกลับบ้าน