บทที่ 242 ท่านผู้ยิ่งใหญ่เชิญตัว

การติดตั้งโทรศัพท์หนึ่งเครื่อง ทำให้หลิวอันผิงต้องสูญเงินไปกว่าหกพันหยวน หลิวอันผิงมองดูใบเสร็จรับเงินในมือที่ยังมีรอยพิมพ์จากกระดาษคาร์บอนปรากฏอยู่ พลางส่ายหน้าเบาๆ ทว่า หลิวอันผิงไม่ได้รู้สึกว่าเงินหกพันกว่าหยวนนี้เสียเปล่าเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่ามันคุ้มค่าเอามากๆ เสียด้วยซ้ำ

นี่ไงล่ะ หลังจากชำระค่าธรรมเนียมเสร็จสรรพ และส่งเจ้าหน้าที่ติดตั้งโทรศัพท์กลับไปได้ไม่นาน หลิวอันผิงก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาทันที แต่ทว่า ในเวลานี้ หลิวอันผิงกลับไม่รู้ว่าจะโทรหาใครดี หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวอันผิงก็หมุนหมายเลขโทรศัพท์ของสถานีตำรวจอำเภอเหอชวน

"ฮัลโหล ผมสวีเลี่ยงรับสายครับ" เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย หลิวอันผิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "พี่สวี ผมหลิวอันผิงเองครับ ยังจำผมได้ไหม"

"หืม? หลิวอันผิงเหรอ? ทำไมนายถึงโทรมาหาฉันเวลานี้ล่ะ ตามหลักแล้ว ตอนนี้นายควรจะเรียนอยู่นี่นา? ทำไม เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?" สวีเลี่ยงที่อยู่ไกลออกไปนับพันลี้ในห้องทำงานแห่งหนึ่งของสถานีตำรวจอำเภอเหอชวน เมื่อได้ยินเสียงของหลิวอันผิงจากกระบอกโทรศัพท์ ปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือ ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ

สวีเลี่ยงทบทวนความทรงจำในหัวอย่างรวดเร็ว ไม่ถูกสิ เมื่อวานที่บ้านของหลิวอันผิงก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นนี่นา? เมื่อวานพี่สาวของเขายังมาหาฉัน ให้ช่วยถามเรื่องการติดตั้งโทรศัพท์ให้ที่บ้านอยู่เลย ก็ไม่ได้มีท่าทีผิดปกติอะไรนี่ หรือว่าเพิ่งจะเกิดเรื่องขึ้นเมื่อเช้านี้? จู่ๆ สวีเลี่ยงก็เริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้