บทที่ 243 เหน็บแนมถากถาง

รถแล่นมาได้กว่าชั่วโมง ในที่สุดก็จอดสนิท มองผ่านหน้าต่างรถ หลิวอันผิงมองเห็นกำแพงสูงตระหง่าน เขาไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่ในใจพอจะเดาได้ว่า ที่นี่น่าจะเป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาอาวุธ ไม่มีการตรวจค้นใดๆ รถแล่นผ่านเข้าไปหลังกำแพงสูงได้อย่างราบรื่น

"ไอ้หนู มัวมองอะไรอยู่ ถึงแล้ว ลงมาเถอะ" รถจอดเทียบหน้าอาคารหลังหนึ่ง หน้าอาคารมีทหารสองนายยืนถือปืนจามยามอยู่ หลิวอันผิงจ้องมองปืนเล็กยาวในมือทหารทั้งสองนายอย่างใจจดใจจ่อ พอถูกท่านผู้นำทักเตือน หลิวอันผิงถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองทำตัวบ้านนอกเข้ากรุงไปหน่อย จึงรีบเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา

ทันทีที่ลงจากรถ หลิวอันผิงก็ตระหนักได้ทันทีว่า สถานที่ที่ท่านผู้นำพาเขามานั้นไม่ธรรมดาเอาเสียเลย ที่นี่คือค่ายทหาร ส่วนที่ว่าไม่ธรรมดาตรงไหน หลิวอันผิงก็บอกไม่ถูก แต่เขารู้สึกได้ว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองเขาอยู่ ทั้งจากที่ลับและที่แจ้ง ทำเอาเขารู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

หลิวอันผิงรู้ดีว่า ความรู้สึกอึดอัดแบบนี้ เคยเกิดขึ้นกับเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนในชาติก่อน ในชาติก่อน เมื่อไหร่ก็ตามที่เขารู้สึกอึดอัดแบบนี้ นั่นหมายความว่ากำลังจะมีคนลงมือกับเจ้านายของเขา และด้วยสัญชาตญาณระแวดระวังภัยนี้เอง ที่ช่วยให้เจ้านายของเขารอดพ้นจากการถูกลอบสังหารมาได้หลายต่อหลายครั้ง

และเมื่อหลิวอันผิงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกถูกจับจ้องจนทำให้อึดอัดไปทั้งตัวแบบนี้อีกครั้ง เขาก็รู้ทันทีว่า ภายในค่ายทหารแห่งนี้ มีคนกำลังจับตามองเขาอยู่ ไม่ว่าจะจากที่สว่างหรือที่มืดก็ตาม หลิวอันผิงกวาดสายตามองทหารยามทั้งสองนาย ไม่ใช่ แล้วใครกันล่ะที่กำลังจ้องมองฉันอยู่? หลิวอันผิงมองไปรอบๆ ตัว ทำไมถึงไม่เห็นใครเลย แต่บริเวณนี้ก็มีพื้นที่แค่นี้เอง หรือว่าจะแอบซ่อนตัวอยู่ในอาคารพวกนี้?