บทที่ 247 ชนคนเข้าแล้ว

ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ พละกำลังของหลิวอันผิง อาจจะสู้จูเส้าไม่ได้ แต่เขาชนะด้วยความว่องไวและทักษะ แม้จูเส้าจะฝึกฝนจนมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แต่วิชาที่เรียนมาก็เป็นศิลปะการต่อสู้แบบแผนดั้งเดิมของกองทัพ ยิ่งไปกว่านั้น ลิ้นปี่ก็คือจุดอ่อนของทุกคน บวกกับในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา หลิวอันผิงมักจะหาเวลาฝึกซ้อมเพิ่มพละกำลังอยู่เสมอ เมื่อเทียบกับหลายเดือนก่อน พละกำลังของเขาก็เพิ่มขึ้นมากโขทีเดียว ต่อให้จูเส้าจะเป็นแชมป์อะไรก็ช่าง แต่ในสายตาของหลิวอันผิง จูเส้าไม่ใช่คนที่ใช้ชีวิตเฉียดเป็นเฉียดตายอยู่ทุกวี่ทุกวัน แถมยังไม่เห็นหลิวอันผิงอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย การต้องมาเสียท่าเสียเปรียบแบบนี้ ก็เป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว และบทเรียนที่ได้รับในครั้งนี้ ก็จะทำให้เขาจดจำไปตลอดชีวิต

ท่านผู้นำมองดูจูเส้าที่นั่งยองๆ อยู่กับพื้น เอามือกุมลิ้นปี่ หอบหายใจแฮ่กๆ แล้วยิ้มบางๆ "เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้เถอะ" พูดจบ ท่านผู้นำก็เดินจากไปทันที หลิวอันผิงหันไปมองจูเส้า "สหายจู ขอโทษด้วยนะครับ ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้ ขออภัยที่ล่วงเกินครับ" หลิวอันผิงพูดจบ ก็รีบหมุนตัววิ่งตามท่านผู้นำไป ผู้อำนวยการฟางถอนหายใจ ส่ายหน้าไปมา ไม่สนใจจูเส้าอีกต่อไป รีบวิ่งตามไปเช่นกัน

ผ่านไปเต็มๆ สามนาที จูเส้าถึงได้สติกลับคืนมา เขายืนเหม่อลอยอยู่กับที่ มองไปยังทิศทางที่พวกหลิวอันผิงเดินหายไปนานแล้ว พลางพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด "เป็นฉันเองที่ประเมินเขาต่ำไป ดูเหมือนว่าการตัดสินใจก่อนหน้านี้จะไม่ได้ผิดเพี้ยนไปเลย เขาคือยอดฝีมือตัวจริง แถมยังเป็นยอดฝีมือที่สามารถปลิดชีพฉันได้ภายในห้าสิบกระบวนท่าด้วย! ยอดคนผู้มีพลังพิเศษบนโลกใบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะทำความเข้าใจได้เลยจริงๆ" ในเวลานี้จูเส้าถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตัวเองประเมินหลิวอันผิงต่ำไปจริงๆ จูเส้าผู้เคยหยิ่งผยองโอหัง เพียงแค่เสี้ยววินาทีนี้ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ในเสี้ยววินาทีนี้ จูเส้าได้รับการยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด แน่นอนว่า ไม่ใช่ฝีมือการต่อสู้ของจูเส้าที่พัฒนาขึ้น แต่เป็นวิสัยทัศน์และสภาพจิตใจของเขาต่างหากที่ได้รับการยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด

หลิวอันผิงขึ้นรถ และยังคงได้นั่งรถคันเดียวกับท่านผู้นำเหมือนเดิม ภายในรถเงียบสงัดจนน่าอึดอัด เสียงลมพัดตึงๆ ด้านนอกถูกความเงียบภายในรถกดทับจนแทบจะไม่ได้ยิน หลิวอันผิงไม่กล้าปริปากพูดอะไรเลย ในเมื่อท่านผู้นำยังไม่เอ่ยปาก หลิวอันผิงย่อมไม่มีทางเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อนอย่างแน่นอน จนกระทั่งรถแล่นไปได้ครึ่งชั่วโมง จู่ๆ ท่านผู้นำก็หันมามองหลิวอันผิงแล้วถามขึ้น "เธอเรียนวิทยายุทธมาจากปู่สามงั้นเหรอ?"

"ห๊ะ? เปล่าครับ" หลิวอันผิงถูกท่านผู้นำถามอย่างกะทันหัน ก็ตอบกลับด้วยความงุนงง ฟังจากความหมายในคำพูดของท่านผู้นำ ปู่สามก็เป็นวิทยายุทธด้วยเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ? ไม่เคยได้ยินใครพูดถึงด้วย เดี๋ยวปิดเทอมฤดูหนาวกลับบ้านไป ต้องไปซักถามปู่สามให้รู้เรื่องซะแล้ว หลิวอันผิงไม่รู้จริงๆ ว่าปู่สามของตัวเองมีฝีมือด้านการต่อสู้ด้วย แต่ทว่า หลิวอันผิงก็ตระหนักได้ว่า ปู่สามเคยเป็นทหารองครักษ์ของท่านผู้นำ แถมตอนนี้ยังมาถามเขาอีกว่าเรียนวิทยายุทธมาจากปู่สามหรือเปล่า นั่นก็ทำให้หลิวอันผิงตระหนักได้ว่า ฝีมือการต่อสู้ของปู่สาม คงไม่ธรรมดาแน่ๆ