บทที่ 251 หนึ่งพันหยวน

วินาทีที่ประตูถูกปิดลง หลิวอันผิงก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองถูกหลอกเข้าแล้ว

ปฏิกิริยาแรกของหลิวอันผิงคือต้องรีบหนีออกจากห้องนอนให้เร็วที่สุด มีเพียงการออกจากห้องนอนทันทีเท่านั้น ถึงจะไม่เปิดโอกาสให้ซุนเจียวกลืนกินเขาได้

แต่ทว่า ในจังหวะที่หลิวอันผิงกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องนอน เขากลับสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นขนาดมหึมาสองลูกเบียดแนบเข้าที่แผ่นหลัง พร้อมกับท่อนแขนเรียวที่มีเรี่ยวแรงโอบรัดตัวเขาเอาไว้แน่น

ในขณะเดียวกัน เสียงของซุนเจียวก็กระซิบแผ่วอยู่ข้างหู "หลิวอันผิง คราวนี้ นายอย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้เลย ตอนนี้ นายก็ยอมเป็นของฉันซะดีๆ เถอะ"

"อาจารย์ซุน คุณอย่าทำอะไรบ้าๆ นะครับ ถึงยังไงคุณก็เป็นอาจารย์ของผมนะ ที่ไหนเขามีอาจารย์ทำพฤติกรรมแบบนี้กับลูกศิษย์กันบ้างล่ะครับ ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ต่อไปคุณจะให้ผมเอาหน้าไปไว้ไหนในมหาวิทยาลัยล่ะครับ อีกอย่าง คุณเองก็ต้องห่วงชื่อเสียงของตัวเองด้วยไม่ใช่หรือไงครับ" หลิวอันผิงที่ถูกกอดรัดไว้อย่างแน่นหนา ไม่กล้าขยับเขยื้อนใดๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้าแกะมือของซุนเจียวออก แต่เขากลัวว่าหากตัวเองขยับตัวแม้แต่นิดเดียว อาจจะเป็นการปลุกเร้าให้ซุนเจียวแสดงพฤติกรรมที่รุนแรงมากยิ่งขึ้น