บทที่ 252 หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง

หลิวอันผิงจ้องมองเย่หลิงตาไม่กะพริบ จากนั้นก็ก้มมองตัวเอง แล้วเงยหน้ามองเย่หลิงอีกครั้งพร้อมกล่าวว่า "เธอเห็นฉันเป็นไอ้โง่หรือไง?"

"พี่เขย พี่จะว่าตัวเองเป็นไอ้โง่ได้ยังไงล่ะ พี่เป็นถึงบ่อเงินบ่อทองของฉันเลยนะ ถ้าพี่เป็นไอ้โง่ เงินของพี่ก็คงตกเป็นของฉันหมดแล้วล่ะ คิกคิก" เย่หลิงหัวเราะ

หลิวอันผิงกลอกตาใส่เย่หลิง "รีบพูดมาได้แล้ว"

"พี่เขย แล้วเงินล่ะ ถ้าไม่มีเงินฉันก็ไม่พูดหรอกนะ" เย่หลิงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า หากไม่ได้เงินก็จะไม่ยอมปริปากพูดเด็ดขาด

หลิวอันผิงพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด "ให้มากสุดแค่ร้อยหยวนนะ มากกว่านี้ไม่มีแล้ว"